Mijn boekrecensie van Marc-Marie in stukjes van Marc-Marie Huijbregts

Standaard

Vandaag deel ik mijn boekrecensie van Marc-Marie in stukjes van Marc-Marie Huijbregts met jullie, oh wat schrijft hij heerlijk en wat is zijn boek enig!

In stukjes Marc Marie Huijbregts

 

Marc-Marie In stukjes | Marc-Marie Huijbregts| ISBN 9789025444471 | 144 pagina’s |

Jaar van uitgifte 2014 | Uitgever Altas Contact | verhalenbundel | flaptekst

Voeg dit boek toe op:   of hebban

De schrijver

Marc-Marie Huijbregts (1964) heeft een behoorlijk uitgebreide CV: programmamaker, acteur, cabaretier, tafelheer van DWDD en hij kan hier nu ook schrijver aan toevoegen. Eén van de leukste programma’s van hem vond ik: Marc-Marie in het wild uit 2009 waar hij samen met survival expert Bart de wildste (en meest hilarische) avonturen beleefde, ge-wel-dig! En uiteraard Het schaep met de vijf poten, één van de leukste Nederlandse series ooit wat mij betreft!

Het boek en mijn mening

Marc-Marie in stukjes is een verhalenbundel met 17 korte verhalen, verhalen over zijn leven, vanaf zijn jeugd tot aan het heden. Een ontroerend verhaal over zijn moeder (Mijn moeder), een hilarisch verhaal over Barbra Streisand (Babs), een verhaal over een vakantie op het verkeerde moment (Instanbul) en als slotstuk een prachtige lofzang over zijn man Karim (Karim).

 

Ik ben homosexueel. Ik heb daar geen heel ingewikkelde periodes van “Ja, ik ben het” en “Nee, ik ben het niet” voor doorlopen. Ook geen momenten of jaren van “Ik ben iets wat ik niet mag zijn”. Dus mijn homosexueel-zijn heeft geen enorme invloed gehad op mijn manier van opgroeien. Het enige wat ik ervan merkte was mijn liefde voor Barbra Streisand.

Een quote uit het verhaal Babs; we lezen hoe Marc-Marie zelf omgaat met zijn homosexueel-zijn en vervolgens sluit hij een alinea op een humoristische manier af. Heerlijk, ik houd van dit soort humor!

 

Misschien was alles anders gegaan als ik de zoon was geweest die hij graag had gehad, en die ik ook graag was geweest. Zo´n zoon die met zijn Vader af en toe naar het café gaat. Die op zondag naar het voetbal gaat. Zo´n zoon die met zijn Vader `mannengrapjes´ maakt en mannentradities heeft. Elke zomer samen naar de Tour de France kijken, de eerste dag van de kermis altijd in hetzelfde café dronken worden en dan met de taxi naar huis. Eerst langs ons Paps zijn huis en dan door naar mijn Vrouw en kinderen, die kennen dit jaarlijks ritueel. Ik was heel graag zo’n zoon geweest, niet alleen voor hem maar ook voor mezelf.

Een quote uit het verhaal Vader. Zelfs ik voelde het, ik voelde mij bijna een beetje sip worden om dat wat hij niet was, voor hem en voor zijn vader…..

 

Ik was zevenentwintig jaar. Sommigen van mijn vrienden waren al getrouwd en hadden nare kinderen gekregen en ik was zelfs nog nooit alleen op vakantie geweest. Dat moest veranderen. Alleen naar Parijs, dat klonk spannend.

Een quote uit het verhaal Istanbul. Na die tweede zin belde ik in een lachbui een vriendin op en riep: “moet je luisteren” *leest zin voor*, vriendin kreeg ook een lachbui maar ze kon het niet nalaten om te zeggen: “ja zie je nu wel, en jij dacht nog wel dat het geen leuk boek zou zijn!”. Touché! Ja Marc-Marie Huijbregts heeft mij enorm verrast met dit hilarische en ontroerende boek. Natuurlijk dacht ik, ja hoor, daar heb je weer een acteur/programmamaker die ook zo nodig een boek moet schrijven, maar nadat ik één verhaal online las, was ik eigenlijk al gelijk om, deze man gebruikt precies de juiste woorden, soms een tikkeltje melancholisch maar vooral heel eerlijk en puur en weet daar een gevoelige snaar bij mij mee te raken en dan die humor, geweldig!

Het boek leest heerlijk weg, de verhalen zijn divers en zijn niet allemaal even lang, fijn afgewisseld en oh zo leuk! Leuk detail: Huijbregts heeft zijn eigen omslag ontworpen, ook al zo’n leuk verhaal, het hoe en wat ga ik hier uiteraard niet verklappen.

De sterren

5 / 5 sterren, wie had ooit kunnen denken dat ik nog eens een liefhebber van verhalenbundels zou worden? Had het mij een jaar geleden verteld en ik had je uitgelachen. Eerder kregen A.L. Snijders en Thomas Heerma van Voss van mij 5 sterren voor hun verhalenbundel en Marc-Marie Huijbregts past daar prima tussen!

Enne, mocht jij nog een leuk cadeau zoeken voor 5 december, koop dit boek (of zet het op jouw verlanglijstje!), laat het leuk inpakken in de boekenwinkel en vraag aan de ontvanger of je het mag lenen als hij/zij het uit heeft. Ik wens je alvast veel leesplezier toe!

 

Sandra

 ps: vanmiddag besloot ik opeens dat dit boek té leuk is om zelf te houden. Volgende week geef ik mijn exemplaar weg tijdens een winactie op mijn Facebookpagina (klik).

 

Marc-Marie in stukjes heb ik ontvangen van Uitgever Atlas Contact. Het feit dat ik dit boek van de uitgever heb ontvangen beïnvloedt mijn mening over dit boek op geen enkele manier. Graag wil ik Uitgever Atlas Contact hartelijk danken voor het toesturen van dit boek.

 

Advertenties

Mijn boekrecensie van Hier blijf ik van Sanneke van Hassel

Standaard

Vandaag deel ik mijn boekrecensie van Hier blijf ik van Sanneke van Hassel met jullie. Dit is het tweede boek dat ik las voor “Een perfecte dag voor literatuur”. Ik koos voor dit boek omdat het een verhalenbundel is en omdat het over de stad Rotterdam gaat, een stad waar ik in mijn tienertijd vaak kwam.

Sanneke van Hassel_Hier blijf ik

 

 Hier blijf ik | Sanneke van Hassel | ISBN 9789023487753 | 192 pagina’s |

Jaar van uitgifte 2014 | Uitgever De Bezige Bij | Verhalenbundel | flaptekst

Voeg dit boek toe op: De derde persoon of  Hebban

De schrijver, het boek en mijn mening

Sanneke van Hassel (1971) studeerde Theaterwetenschap en Cultuurgeschiedenis aan de Universiteit van Utrecht. Tien jaar lang maakte ze deel uit van toneelgezelschap ‘t Barre Land. In 2005 debuteerde ze met de verhalen-bundel IJsregen, in 2007 verscheen haar tweede verhalenbundel, Witte veder, in 2012 verscheen haar derde verhalenbundel, Ezels en Naar de stad, en haar laatste verhalenbundel Hier blijf ik verscheen afgelopen maand (bron tekst: klik).

Genoeg over de schrijver, door naar de buitenkant….. Eén van de redenen waarom ik mee wilde doen aan Een perfecte dag voor literatuur (klik) is om eens wat vaker uit mijn “comfort-zone” te stappen, niet alleen qua genre, maar ook qua vorm; de ene keer een roman, de andere keer een literaire novelle, de volgende keer een verhalenbundel, en ga zo maar door. Het blijft steeds een verrassing, en Hier blijf ik zorgde zelfs, nadat ik voor dit boek had gekozen, voor nóg een verrassing. Het boek viel met een harde plof op de mat en ik kon mij niet voorstellen dat dit de verhalenbundel Hier blijf ik was. Ik verwachtte een verhalenbundel in paperback vorm, een paperback pocket met mooie foto’s. Op de mat lag een prachtig vormgegeven boek, een verhalenbundel waar je dubbel u tegen zegt, niet alleen door de vormgeving maar ook door de vorm zelf, het boek is in landscape gedrukt en dit maakt dit boek bijzonder.

Genoeg over de buitenkant, door naar de binnenkant….. In Hier blijf ik staan 45 foto’s van de stad Rotterdam in allerlei soorten en maten, gemaakt door 12 fotografen en Sanneke van Hassel heeft hier verhalen omheen, of moet ik zeggen over, geschreven. Zij liet zich door de foto’s inspireren en ging de verbinding tussen beide aan. De foto’s uit dit boek zijn trouwens afkomstig van de foto-expositie De Kracht van Rotterdam (klik) uit 2012 en 2013 en verschenen eerder in het magazine van het FD.

Genoeg over de binnenkant, door naar de verhalen….. Ik vind alle 45 verhalen pareltjes, ze blinken allen uit in eenvoud, ze geven de fantasie van de schrijver weer en steeds als je denkt, dit was het leukste verhaal tot nu toe, volgt bij de volgende foto weer de kreet dat dit echt het leukste verhaal tot nu toe is. De verhalen zijn beeldend (logisch), krachtig en treffend. Toveren met woorden is een kreet die in mij op kwam tijdens het lezen.

Omdat ik de verhalen steeds zo treffend vond ten opzichte van de foto ging ik bij de laatste twee foto´s zelf een verhaal schrijven, zonder naar de tekst van Van Hassel te kijken begon ik te typen, wat zag ik, wat voelde ik, wat deed (deden) de persoon (personen) op de foto, wat stond er op de achtergrond, wat gebeurde er op de foto en hoe stond dit in relatie tot de persoon (personen). Ik vond de laatste foto het makkelijkste om te omschrijven omdat er op de een na laatste foto veel meer mensen stonden. Mijn verhaal over de laatste foto ging over een dame die haar man kwijt was, hij was dementerende en zij maakte zich grote zorgen om hem, vooral omdat hij de laatste tijd steeds minder aanwezig was in het hier en nu. Ik zal jullie de rest van de tekst besparen, het waren slechts enkele zinnen waarin ik de sfeer probeerde neer te zetten. Laten we het er maar op houden dat ik geen schrijver ben en ook geen behoefte voel om dat te worden, maar door zelf te proberen om een verhaal te schrijven over de foto’s merkte ik wel dat dit niet erg makkelijk is, ondanks dat ik over een behoorlijke dosis fantasie beschik. Daarmee kan en durf ik te concluderen dat het schrijven van een verhaal bij een bestaande foto geen makkelijke klus is, dus een dubbel chapeau voor Sanneke van Hassel dat het haar 45 verhalen lang gelukt is, en hoe!

Genoeg over mijn mislukte poging om een verhaal te schrijven, terug naar de verhalen…. Ik vond Lichtjes het allerleukste verhaal. Het lijkt in het begin alsof het door een mens verteld wordt maar je komt er al snel achter dat dit niet zo is, leuk gevonden, bijzonder!

Genoeg over de verhalen, door naar mijn eindoordeel….. Ik vind de omslag van het boek zeer goed gekozen, door de betonnen paal in het midden is de foto in tweeën verdeeld, ik zag daar het boek in terug, aan de ene kant staan de foto’s en aan de andere kant staat het verhaal. Dit boek heeft mij er nogmaals van overtuigd dat verhalenbundels leuk zijn. In deze bundel zijn de verhalen zeer kort, ik zou het bijna “zkv’s” willen noemen maar om de één of andere reden is dit woord onlosmakelijk verbonden met A.L. Snijders (klik), maar dit terzijde. Doordat de verhalen kort zijn is dit het ideale boek voor in de trein of tijdens een avondje commerciële tv (lees: tijdens de reclame een verhaal lezen). En tsja, ben jij een Rotterdammer, dan mag dit boek absoluut niet ontbreken in jouw boekenkast én ken jij een Rotterdammer, dan heb jij bij deze het perfecte cadeau gevonden voor een verjaardag of straks tijdens de feestmaand december!

De sterren

4 / 5 sterren, ik heb genoten, ik herkende af en toe een beeld uit de tijd dat ik regelmatig in Rotterdam kwam (in de jaren 80) en verder werd ik iedere pagina weer blij verrast met weer een mooie foto en weer een mooi verhaal!

Ben jij benieuwd naar de leeservaringen van mijn collega boekenbloggers: klik

 

Sandra

Hier blijf ik van Sanneke van Hassel heb ik ontvangen van uitgever De Bezige Bij via “Een perfecte dag voor literatuur”. Het feit dat ik dit boek gratis van de uitgever heb ontvangen beïnvloedt mijn mening over dit boek op geen enkele wijze. Graag wil uitgever De Bezige Bij en Cathelijne van Not just any book, hartelijk danken voor dit boek.

 

Mijn boekrecensie van De derde persoon van Thomas Heerma van Voss

Standaard

Vandaag deel ik mijn boekrecensie van De derde persoon van Thomas Heerma van Voss met jullie. Vorige week konden jullie al mijn boekrecensie van zijn tweede boek Stern (klik) lezen.

De derde persoon Thomas Heerma van Voss

 

De derde persoon | Thomas Heerma van Voss | ISBN 9789400403680 | 224 pagina’s |

Jaar van uitgifte (september) 2014 | Uitgever Thomas Rap | Literatuur | flaptekst*

Voeg dit boek toe op: De derde persoon of  Hebban

De schrijver

De derde persoon is het derde boek van schrijver Thomas Heerma van Voss (1990). Ik kwam op internet een artikel tegen: “De boekenkast van…..” (klik) en daarin vertelde de schrijver van welk boek hij het meest geleerd heeft: “misschien heeft Nooit meer slapen van Willem Frederik Hermans mij het meest bijgebracht omdat dat het eerste ‘serieuze’ boek was dat ik las, en omdat ik als 16-jarige wellicht makkelijker beïnvloedbaar was dan als 21-jarige.”

Het boek en mijn mening

De derde persoon is een verhalenbundel met zeven verhalen, het is een bundel waarin de verhalen gemiddeld 20 tot 30 pagina’s beslaan en hierdoor is er voldoende ruimte voor elk verhaal en die ruimte heeft Heerma van Voss uitermate goed gebruikt, geen enkele scene is overbodig, geen pagina is onbenut gelaten. En dat laatste vind ik prettig, vooral omdat de verhalen op deze manier goed tot hun recht komen.

Observeren lijkt het thema van dit boek te zijn maar er is tevens een bepaalde soort doelloosheid die door de pagina’s heen sijpelt. Doelloosheid in de vorm van een student die urenlang een massagesalon bekijkt vanuit zijn kamer aan de overkant van de straat, hij observeert de bezoekers en de medewerkers tot in de finesse en bouwt er vervolgens scenes omheen, de spelers hoeven hier geen auditie voor te doen bij de student, hij vouwt het moeiteloos om hen heen en creëert daarmee een nieuwe wereld.

Het lijkt alsof het de schrijver totaal geen moeite heeft gekost om tot een verhaal als De Massagesalon te komen, alsof hijzelf jarenlang een soortgelijk pand heeft geobserveerd en diverse filmscripts hierover geschreven heeft. Daar waar de anderen stoppen, gaat Heerma van Voss verder, geen enkel mens zou een poging doen om de prijslijst van de salon te lezen, op wat voor manier dan ook, toch zorgt de schrijver ervoor dat de hoofdpersoon dit wel doet en dat maakt dit verhaal sterk, zeer sterk, het nutteloze nuttig maken.

In een ander verhaal “De Monoloog”, vlucht de hoofdpersoon (Tom) weg uit zijn stad, weg van zijn vriendin naar iemand (Pieter) die hij slechts online kent via een website waar men filmrecensies plaatst. Tom vindt deze persoon intrigerend en ondanks dat zij al jaren met elkaar chatten via de website zijn het compleet vreemden voor elkaar. Het lijkt alsof Pieter daar totaal geen problemen mee heeft en hij trekt Tom volledig zijn leven in, terwijl Tom hier voor mijn gevoel totaal geen behoefte aan lijkt te hebben. Tom vluchtte, maar wel van de regen in de drup….

Het vierde verhaal, “Ik ben hier niet opgegroeid”, vond ik het mooiste verhaal, ik herkende hier de sfeer van Stern in en het raakte mij, ik voelde bijna de pijn van de hoofdpersoon (zoon), een zeer indrukwekkend monoloog.

Mensen verschijnen en verdwijnen in elkaars leven, vrienden worden randfiguren, hoopvol begonnen liefdes monden uit in gênante anekdotes. Jij bleef als enige altijd hetzelfde. Je verhuisde niet, liets alles in je werkkamer exact zoals het was, gebruikte een nieuwe uitdrukkingen, ging nooit naar onbekende winkels, trok een afkeurende wenkbrauw op bij moderne muziek of drukke tv-presentatoren. Zolang ik mij kan herinneren, droeg je dezelfde soort broeken en blauwe wollen truien. En de paar keer dat een kledingstuk kapot ging, verving je dat niet, maar liet je het repareren. Ik heb foto’s gezien van jou omstreeks je vijfendertigste. Je ziet er praktisch hetzelfde uit als hier, nu, liggend voor me in het Onze Lieve Vrouwen Gasthuis. Alles om me heen veranderde, maar met jou in de buurt leek dat niet uit te maken. Alsof jij, wat er verder ook gebeurde, in elk geval nooit zou kunnen verdwijnen.

~~~~~~

Heb jij door wat er gebeurt? Je gaat dood. Godverdomme, je bent aan het sterven, op dit moment, terwijl ik je aanraak. Niet door een ongeluk, een val, een botsing, een vechtpartij. De dood heeft jou heel geleidelijk van binnenuit leeggevreten – al jaren, eigenlijk al zolang ik je ken. Ik weet niet waarom ik mij daar niet mee bezighield.

De titel van het boek, De derde persoon, komt naar voren in het laatste verhaal, “Het weerzien”. Een stel staat op het punt om beslissingen te nemen over hun verdere toekomst als er plotseling een oude vriendin langskomt. Het verhaal speelt zich in zeer korte tijd af, al leek het voor mijn gevoel dagenlang, wat zeg ik, maandenlang te duren. Het moment dat de vriendin naar bed gaat en de avond gestaag vordert terwijl de vriend en de oude vriendin langzaamaan dronken worden, brengt het verhaal naar een hoogtepunt, waarbij de laatste zin van het boek oh zo goed gekozen is.

Beklemmend, intrigerend, boeiend, traag, pure liefde, ouders, onverdraagzaamheid, onnozelheid, aanschouwend, typerend en eenzaamheid. Dit zijn woorden die ik al lezend heb genoteerd en die mijns inziens de inhoud van dit boek weergeven. Componenten die goed bij elkaar passen en componenten woorden enorm goed zijn neergezet door Heerma van Voss. Wat ik mooi vind is dat alle verhalen volledig zijn geschreven, er is niets weggelaten, het zouden zeven losse romans kunnen zijn maar ik begrijp de keuze volledig waarom deze alle zeven in één verhalenbundel zitten, omdat er mijns inziens een rode draad door dit boek loopt en deze mag jij als lezer zelf gaan ontdekken.

De sterren

5 / 5 sterren, een verhalenbundel de volle 5 sterren geven, had het mij een half jaar geleden verteld en ik had je voor gek verklaard, ik hield niet van verhalenbundels of “zkv’s”, ik vond het eigenlijk jammer van het papier, hoe kan een kort verhaal nu net zo goed zijn als een roman?

Auke Kok en A.L. Snijders gingen Thomas Heerma van Voss voor, door Auke Kok begon ik warm te lopen voor literaire columnbundels en vervolgens leerde de heer A.L. Snijders mij zeer kortere verhalen (zkv´s) lief te hebben met zijn boek De taal is een hond. Dus eerlijkheidshalve had ik zonder deze twee heren De derde persoon nooit op waarde kunnen schatten, en wat voor een waarde, ik geef het mijn maximaal aantal sterren. Chapeau Thomas Heerma van Voss, ga door, ga door!

 

Sandra

 

De derde persoon van Thomas Heerma van Voss heb ik ontvangen van uitgever Thomas Rap. Het feit dat ik dit boek gratis van de uitgever heb ontvangen beïnvloed mijn mening over dit boek op geen enkele manier. Graag wil uitgever Thomas Rap hartelijk danken voor het toesturen van dit boek.