Mijn boekrecensie van Het labyrint van Sigge Eklund

Standaard

Vandaag deel ik mijn boekrecensie van Het labyrint van Sigge Eklund met jullie. Dit boek las ik onlangs voor “Een perfecte dag voor literatuur“.

Het labyrint

Het Labyrint | Sigge Eklund | ISBN 9789048821518 | 336 pagina’s |

Jaar van uitgifte 2014 | Uitgever Meridiaan Uitgevers  | roman/thriller | flaptekst

Voeg dit boek toe op:   of hebban

De schrijver

Sikke Eglund is een succesvolle Zweedse schrijver, daarnaast is hij ook nog scriptschrijver en TV producer. Voor zover ik kon nagaan is Het Labyrint het eerste boek dat in het Nederlands vertaald wordt en dit is zijn vijfde boek tot nu toe.

Het boek en mijn mening

Ik had dit boek al eerder gespot, een vriendin van mij had dit boek reeds in het Zweeds gelezen en was dolenthousiast over dit boek. Hoe toevallig is het dan als hetzelfde boek (gelukkig in het Nederlands 😉 ) je wordt aangeboden via Een perfecte dag voor literatuur?

Het Labyrint vertelt het verhaal van vier volwassen mensen, Åsa, -de moeder van Magda, het meisje dat spoorloos is verdwenen- de overspelige echtgenoot Martin, Tom -de collega van Martin- en tenslotte Katja, een schoolverpleegkundige. Vier personen, vier perspectieven. Daarnaast draait het gehele boek om Magda, het jonge meisje dat spoorloos verdween.

Magda verdwijnt spoorloos als Åsa en Martin buitenshuis dineren. Zij kiezen ervoor om Magda alleen thuis te laten, wat kan er immers gebeuren, het restaurant zit letterlijk bij hen om de hoek. De schoolverpleegkundige heeft eerder blauwe plekken ontdekt bij Magda en de collega van Martin, Tom, is een bizar griezelig type, hij kust bijna de grond waar Martin op loopt, brrr!

Eigenlijk kan ik weinig meer over dit boek vertellen, ik ben te bang dat ik anders of iets verklap of teveel van mijn eigen dolende brein laat zien, want geloof me, iets waar ik zeer goed in ben is het concentreren op de verkeerde details, de verkeerde hoofdpersonage in een boek en zelfs bij een politieserie ontdek ik pas bij de ontknoping wie de daadwerkelijke dader is en ga vervolgens nog eens de gehele aflevering na in mijn hoofd om te zien waar ik wat heb laten liggen.

Het boek leest als een puzzel, langzamerhand tref je steeds weer een ontbrekend stukje van de puzzel aan, dat klinkt eenvoudig maar het is een verdomd lastige puzzel, steeds als je denkt dat je een passend stukje gevonden hebt lijkt het toch nét niet te passen. Je wordt tijdens het lezen dus behoorlijk heen en weer geslingerd.

Vooral de feiten vond ik in het begin erg op de verdwijning van Madeline McCain en uiteraard dacht ik tijdens het lezen, hoe dom kun je zijn om je kind alleen (!!) achter te laten in huis, maar ja, dit gegeven is het uitgangspunt voor het boek van Eklund, dus ik troost mij met de gedachte dat Magda fictief is, het is niet echt (maar dat vergeet ik soms tijdens het lezen).

Tsja ik wist al niet in welk “hokje” dit boek thuis hoorde, is het een roman, is het een psychologische roman of is het een thriller, want spannend was het zeker, soms zo spannend dat ik tot twee keer aan toe de neiging (!) had om alvast de laatste 2 hoofdstukken te gaan lezen. Ik kán simpelweg niet tegen oplopende spanning in een boek, het maakt mij nerveus, vriendinnen zeggen niet voor niets over mij: “Sandra houdt van boeken waar niets in gebeurt” en inderdaad daar hebben zij gelijk in, geef mij maar een boek met een kabbelend verhaal zonder uitschieters. Want het komt er op neer dat ik Het labyrint ga herlezen, ik wil weten waar ik steken heb laten vallen, wat ik gemist heb.

De sterren

4  / 5 sterren, ik noem het een psychologische thriller dat draait om maar één vraag: is de lezer slim genoeg om de schrijver te doorgronden?!

Mijn collega boekenbloggers hebben zich ook uitgeleefd met dit boek, lees hier hoe het hen verging klik

En dit was dan mijn allerlaatste boekrecensie op mijn boekenblog. Morgenochtend komt er een blogpost online met mijn tien top 3’s van 2014 (welja, waarom maar één top 3 maken terwijl je er ook tien uit je mouw kan schudden 😉 ) en woensdag 17 december komt mijn allerlaatste blogpost online. Inderdaad, ik heb de einddatum van mijn boekenblog en Twitteraccount twee weken naar voren gehaald (klik).

Sandra

Het Labyrint heb ik ontvangen van Meridiaan Uitgevers via Een perfecte dag voor literatuur. Het feit dat ik dit boek van de uitgever heb ontvangen beïnvloedt mijn mening over dit boek op geen enkele manier. Graag wil ik Meridiaan Uitgevers hartelijk danken voor het toesturen van dit boek.

Advertenties

Mijn boekrecensie van Mijn vader was een NSB’er van Elmer den Braber

Standaard

Vandaag deel ik mijn boekrecensie van Mijn vader was een NSB’er van Elmer den Braber met jullie. Ruim een maand geleden vroeg Den Braber mij via Twitter of ik zijn boek wilde lezen en recenseren voor mijn blog. Ik reageerde enthousiast, het is een historische roman over een onderwerp waar niet veel schrijvers zich aan wagen, ik was nieuwsgierig en zei ja.

Mijn vader was een NSB’er | Elmer den Braber | ISBN 9789082100600 | 288 pagina’s |

Jaar van uitgifte 2014 | Uitgever De Spion  | historische roman | flaptekst

Voeg dit boek toe op:   of hebban

De schrijver

Elmer den Braber is in het dagelijks leven social media adviseur. Mijn vader was een NSB’er is zijn tweede boek, hiervoor schreef hij het e-book “Het sprookje van Eindhoven”.

Het boek en mijn mening

Het boek vertelt het verhaal van Elsa, hoe zij WO II heeft beleefd als jong meisje, hoe haar ouders omgingen met WO II en hoe de keuzes van haar ouders haar leven verder heeft beïnvloed, keuzes die zij overigens zo verafschuwt dat zij aan het einde van de oorlog een drastisch besluit neemt, eentje die haar voor de rest van haar leven blijft achtervolgen. Op een dag besluit zij het volledige verhaal aan haar familie te vertellen, ze besluit niet langer te wachten en houdt geen geheimen meer achter.

Eerder dit jaar nam ik het besluit om geen boeken meer te lezen en recenseren voor mijn blog die in eigen beheer of via kleinere (privé) uitgevers zijn uitgegeven, maar ik besloot nog eenmaal een uitzondering te maken omdat dit onderwerp mij boeide en daar heb ik zeker geen spijt van.

De schrijver heeft er voor gekozen om fictie met non-fictie te mengen, het verhaal over Elsa en haar familie is fictie (maar zou ook waargebeurd kunnen zijn, kinderen van NSB ouders bestonden tenslotte echt) en de non-fictie zit hem in feiten als de Van Houten (chocolade) fabriek, verhalen rondom de Jodenvervolging in Amsterdam en de inval bij IJssalon Koco in Amsterdam, mooie non-fictie die ikzelf ook als non-fictie herkende (wie kent het dramatische verhaal over de IJssalon immers niet?), ik hoop wel dat de schrijver bij een volgend boek waarin hij deze twee “werelden” mengt, dat hij dit iets subtieler doet, ik vond de overgang nu een aantal keer erg abrupt, alsof hij opeens tijdens het verhaal bedacht, oh ja er moet nog wat non-fictie in. Dat ligt trouwens niet alleen aan de schrijver maar zeker ook aan de proeflezers en redacteur van deze mooie historische roman, het is hun taak om juist dit soort dingen eruit te vissen en de schrijver hierop te wijzen.

Ik frunnik met mijn linkerhand aan de knoopjes van mijn blouse. Het is zwoel in huis, tegen het benauwde aan. Opeens besef ik dat ik al minutenlang met een muntstuk aan het spelen ben dat in mijn broekzak zit; de borg van het winkelwagentje van gisteren. Het forse formaat en de grove ribbels langs de rand, verklappen dat het om vijftig eurocent gaat. Als een arbiter wip ik met mijn duim het muntje telkens omhoog, aan het oog onttrokken door de stof van mijn broekzak. Ik draal weer eens. Zal ik het lot laten bepalen of ik naar Dirk toe ga, vraag ik me af. Ik wik de opties: kop staat voor Dirk, munt voor tuin. Ik neem het geldstuk voor de laatste keer tussen duim en wijsvinger en haal mijn rechterhand weer tevoorschijn uit het binnenste van mijn broekzak. De munt blinkt en ik moet glimlachen: ik zie de Brandenburger Tor, ‘2002’ staat eronder. Even sluit ik mijn ogen en houd ik mijn adem in. Met een snelle haal naar achteren werp ik de halve euro een kleine meter, loodrecht de lucht in. Zonder te knipperen met mijn ogen, volg ik het projectiel dat ontelbare keren om zijn as wentelt, alsof het vertraagd wordt afgespeeld.

Elsa twijfelt of ze haar zoon Dirk wel of niet achterna moet gaan tijdens een strubbeling bij haar thuis (huidige tijd). Eerlijkheidshalve moet ik toegeven dat ik het verhaal zeer mooi vond, maar, -en dat overkomt mij eigenlijk zelden- de oeverloze details lieten mij bijna verzanden in het boek en dat kan de bedoeling niet zijn. Ik ben zo’n lezer die zich in deze alinea op die munt gaat concentreren, is het soms een muntstuk dat een bepaalde waarde voor haar heeft, heeft ze het van een speciaal iemand ontvangen, één van haar kleinkinderen wellicht?

Toch was vader boven alles een trotse Nederlander, boos over het feit dat het Duitse leger zonder noemenswaardige slag of stoot zijn vaderland kon toevoegen aan het rijtje oorlogstrofeeën die bungelden aan de riem van Adolf Hitler; boos over de laffe vlucht van Koningin Wilhelmina en haar gevolg naar het vrije Londen; boos over de gelatenheid waarmee zijn landgenoten dit alles ondergingen en boos over zijn eigen onmacht dat hij zelf niets anders kon doen dan zich onvrijwillig zijn mede-Nederlanders aan te sluiten. Wat kon hij immers in zijn eentje uitrichten?

Deze quote maakte mij boos, ik weet dat het is geschreven vanuit het oogpunt van een twaalf jarig meisje over haar vader aan het begin van de oorlog en dat probeerde ik voor ogen te houden, maar oh wat maakte deze quote veel in mij los, ik haat het als mensen doen alsof Nederland geen tegenstand heeft geboden aan de vijand in 1940 want als onze (voor)ouders iets hebben gedaan dan is het wel tegenstand bieden! Ik voel geen behoefte om hier verder over uit te wijden en ik voel zeker niet de behoefte om voorbeelden te noemen waar en hoe onze (voor)ouders tegenstand boden, het doet er simpelweg niet toe, het is zoals het is en mensen mogen hun mening hier over hebben, maar het raakt mij keer op keer, niet alleen in dit boek trouwens.

Je kunt dus stellen dat Den Braber er in geslaagd is mij te raken met bovenstaande quote en niet alleen met deze quote trouwens, het verhaal is mooi geschreven, zeker voor iemand die nog groeiende is als schrijver. Ik kijk dan ook uit naar zijn volgend werk en hoop op nogmaals een historische roman.

Het boek bevat een voorwoord en naschrift en meerdere foto’s van Weesp, alwaar dit verhaal zich afspeelt, in oorlogstijd. Ik moet eerlijk zeggen dat ik het verhaal van/over Emil Ratelband etc niet gelezen heb, ik had daar geen behoefte aan. De foto’s heb ik wel bekeken en ik herkende daar het één en ander in, mooi.

 De sterren

3 / 5 sterren, Als je mijn recensie gelezen hebt dan vraag je je wellicht af waarom ik maar drie sterren geef. Ik zou dit boek puur beoordeeld op het verhaal en de lef van de schrijver om dit onderwerp te kiezen zeker 4 sterren geven, maar door de stroeve loopjes rondom de gedeeltes waar de fictie overgaat in non-fictie, de vele taalfouten (zelfs een wisseling van namen) en de vele details waarin ik af en toe het spoor bijster was, geef ik dit boek 3 sterren, wat overigens een prima beoordeling is!

Zou ik Mijn vader was een NSB’er aanraden aan jou? Ja, een volmondig JA zelfs! De taalfouten zijn verdwenen bij een volgende druk heeft de schrijver mij beloofd en daardoor zal het boek al veel meer vaart krijgen, dus zeg ik ja lees dit boek en laat je meevoeren door Den Braber.

Lees jij wel eens boeken over WO II?

Sandra

Mijn vader was een NSB’er heb ik als e-book ontvangen van Uitgever De Spion. Het feit dat ik dit boek van de uitgever heb ontvangen beïnvloedt mijn mening over dit boek op geen enkele manier. Graag wil ik Uitgever De Spion danken voor het toesturen van het e-book.

Mijn boekrecensie van In hemelsnaam van Geertje Paaij

Standaard

Vandaag deel ik mijn boekrecensie van  In hemelsnaam van Geertje Paaij met jullie. Enige tijd geleden werd mij dit boek aangeraden door een medewerker van mijn bibliotheek, dus ik schreef het gelijk op mijn nog te lezen boeken lijst. Het toeval wilde dat een andere medewerker van dezelfde bibliotheek Geertje Paaij op mijn website had gewezen, wellicht wilde Sandra dit boek lezen en recenseren voor haar blog?

In hemelsnaam

 

In hemelsnaam | Geertje Paaij | ISBN 9749432546301  | 194 pagina’s |

Jaar van uitgifte 2014 | De nieuwe bestseller | non-fictie | flaptekst

Voeg dit boek toe op:   of hebban

De schrijver

Geertje Paaij (1952) heeft jarenlang bij het Openbaar Ministerie en de Reclassering gewerkt. Daarna maakte zij de overstap naar de politiewereld. In 2012 debuteerde zij met haar boek Volg de blauwe lijn (bron: zie link flaptekst).

Het boek en mijn mening

In hemelsnaam vertelt het verhaal over de vader van de schrijver: Johannes Paaij. De schrijver ontvangt onverwachts het stamboomboek van de familie Paaij en samen met de brief die Johannes Paaij ooit stuurde aan Mies Bouwman, waarin hij over zijn leven vertelde, vormen deze 2 documenten het uitgangspunt van dit boek.

In dit boek lees je hoe de schrijver zelf steeds meer, stap voor stap, over haar vader en haar grootouders ontdekt, daarbij lees je haar gedachten, je leest over de feiten die zij verzamelt, plaatsen die zij bezoekt en parallel daaraan loopt het verhaal over haar dochter. Het boek bevat foto’s en kopieën van documenten waardoor het echt een compleet verhaal is geworden. Haar gedachtes zijn trouwens soms geschreven als fictie; hoe zou Adriana zich toen gevoeld hebben….. wat dan volgt is een korte impressie van Paaij’s gedachten waardoor het bijna een roman wordt en het verhaal nog meer gaat leven.

Hoe Paaij non-fictie en enige fictie heeft verwerkt in haar boek vond ik dus prachtig, wat ik al zei, soms leek het daardoor bijna een roman, ik zou bijna aan haar willen vragen of ze niet ook nog een mooie historische roman kan schrijven over haar oma Adriana, het hoeft niet waarheidsgetrouw te zijn, maar simpelweg een roman aan de hand van de tijdsgeest en haar eigen fantasie zou ik erg mooi vinden.

Wat ik mooi vind aan historische romans en biografieën in het algemeen is dat je gelijktijdig iets leert, of moet ik zeggen, (soms) ontdekt? Je leert in deze biografie bijvoorbeeld iets over het leven rond de 20e eeuw, vrouwen hadden totaal geen rechten in die tijd -letterlijk- dat een man de baas was over hen, dat zijn dingen die wij nu, levend in de 21e eeuw, makkelijk vergeten, al ligt het slechts ruim 100 jaar achter ons. Wat je daar gelijk weer (voorzichtig) uit kunt concluderen is dat wij Nederlanders op bepaalde punten behoorlijke sprongen hebben gemaakt in 100 jaar tijd, en dit alles vind ik altijd mooi in een biografie of historische roman, vooral als de schrijver, zoals Paaij, het mondjesmaat toedient en er geen geschiedenisles van maakt.

Tijdens het lezen waren er momenten waarbij mijn emoties alle kanten op vlogen; ontroering, woede (vooral naar Johannes Pieter Paaij toe) en verdriet. Die woede voelde raar, ik bedoel, ik ken deze man niet, maar Paaij schrijft beeldend en haar woorden zijn scherp, behoorlijk scherp en als lezer begrijp ik dat volkomen. De verdrietige momenten vond ik de gedeeltes over Adriana, ik had meelij met deze vrouw, achtergelaten met haar kinderen door haar man, geen geld, geen huis, geen eten, het moment waarop haar kinderen in een tehuis terecht komen omdat zij niet meer voor hen kan zorgen, ja dat raakte mij en pas toen realiseerde ik mij dat mijn eigen grootouders ook in die tijd zijn opgegroeid en ook al weet ik dat zij het veel beter getroffen hadden met hun leven, vele malen beter zelfs, zij hadden Adriana wel tegen kunnen komen, zwervend ergens in Noord-Holland. Mooi als een schrijver je op deze manier aan de hand neemt en je laat nadenken over je eigen voorouders.

Als je begint in dit boek, dan kan ik mij voorstellen dat er mensen zijn die vinden dat de schrijver haar ervaringen met haar dochter niet in het boek had moeten opnemen (ja, dat dacht ik in eerste instantie ook), het duurt even voordat de raakvlakken met het verleden duidelijk worden in het boek, wees dus geduldig, Paaij brengt alles naar elkaar toe in een later stadium van het boek.

De sterren

4,5 / 5 sterren, tsja, geef mij een biografie waarin een schrijver het lef heeft om tevens wat fictie toe te voegen en ik ben om. Maar dit is bovenal een boek die je zeker gelezen moet hebben als je van biografieën en of van historische romans houdt (ja ja ik weet het, er zit totaal geen logica in, maar geloof me). Dankjewel Geertje Paaij voor dit prachtige boek en de fijne leesuren!

 

Sandra

 

In hemelsnaam heb ik ontvangen van de schrijver Geertje Paaij. Het feit dat ik dit boek van de schrijver heb ontvangen beïnvloedt mijn mening over dit boek op geen enkele manier. Graag wil ik haar hartelijk danken voor het toesturen van dit gesigneerde (!!) exemplaar.

Mijn boekrecensie van Aan de oever van Rafael Chirbes

Standaard

Vandaag deel ik mijn boekrecensie van Aan de oever van Rafael Chirbes met jullie. Dit boek kwam op een bijzondere manier in mijn bezit, uitgever Meridiaan zag Aan de oever op mijn Pinterest bord: nieuwe boeken, najaar 2014, must-reads (klik) staan en vroeg mij of ik hun boek wilde lezen en recenseren voor mijn boekenblog, uiteraard was mijn antwoord ja!

Aan de oever

Aan de oever | Rafael Chirbes | ISBN 9789048822249  | 432 pagina’s |

Jaar van uitgifte 2014 | Uitgever Meridiaan | Literatuur | flaptekst

Voeg dit boek toe op:   of hebban

De schrijver

Rafael Chirbes is een Spaanse schrijver en woonde na zijn studie Moderne en Hedendaagse Geschiedenis o.a. in Marokko (waar hij Spaanse les gaf). Via een aantal omzwervingen verhuisde hij in 2000 naar Valencia. Aan de oever is zijn negende roman, welke in 2013 uit kwam in Spanje.

Het boek en mijn mening

Aan de oever vertelt het verhaal van Esteban, een man met grote dromen, maar toch is hij in het meubelbedrijf van zijn vader blijven werken, of moet ik zeggen, blijven hangen? Ondertussen is de crisis ook doorgedrongen in Misent, veel mensen staan op straat, hebben schulden, hopeloze vooruitzichten met criminele praktijken als een bijna logisch gevolg. Esteban liefje Eleonoor heeft hem reeds lang geleden ingewisseld voor zijn beste vriend en zo langzamerhand komt de volledige zorg van zijn oude dementerende vader op hem neer omdat hij de rekeningen van de verzorging niet meer kan betalen en op zijn overige familie niet echt kan rekenen. Ondertussen gaat het met het familiebedrijf steeds slechter, de rekeningen kunnen amper nog betaald worden en Esteban lijkt de enige van zijn familie te zijn die deze realiteit onder ogen ziet, de anderen zien alleen maar geld, geld dat er al lang niet meer is?

Het boek wordt vanuit verschillende perspectieven verteld en omdat dit niet in een vloeiende beweging wordt gedaan en zonder aankondiging, (bijvoorbeeld bij het overgaan naar een nieuw hoofdstuk), valt dit boek overduidelijk onder literatuur. Je gaat van het ene naar het andere dramatische verhaal en niet één persoon voert daarbij de hoofdrol, het lijkt er eerder op dat Spanje zelf het gehele verhaal regeert en dat is bijzonder mooi gedaan door Chirbes. Scherpe observaties volgen elkaar in een rap tempo op, en als dit een gegeven is van Rafael Chirbes, dan wil ik nu al zijn andere (in het Nederlands vertaalde) boeken lezen!

Wat ik verder erg mooi vond was hoe Chirbes de crisis heeft verweven in dit boek, een zeer actueel en realistisch beeld van Spanje, of moet ik zeggen, van heel Europa?!

Na Nachtlicht (La pell freda) van Albert Sánchez Piñol in 2006 heb ik geen enkel boek meer gelezen van een Spaanse schrijver, gek eigenlijk dat ik vaak voor Nederlandse en Vlaamse schrijvers kies en zelden voor een Spaanse schrijver terwijl ik Nachtlicht een ijzersterk debuut vond? Daar komt verandering in na het lezen van Aan de oever en Victus, de val van Barcelona, de volgende Spaanse schrijver die ik wil ontdekken is Javier Marías!

De sterren

4/ 5 sterren, een prachtige actuele roman, een aanrader!

Lees jij wel eens werk van Spaanse schrijvers, zo ja, welke kun jij mij aanraden?

Sandra

Aan de oever heb ik ontvangen van Uitgever Meridiaan. Het feit dat ik dit boek van de uitgever heb ontvangen beïnvloedt mijn mening over dit boek op geen enkele manier. Graag wil ik Uitgever Meridiaan (Crispijn) hartelijk danken voor het toesturen van prachtige exemplaar.