Mijn tweede indruk Victus, de val van Barcelona van Albert Sánchez Piñol

Standaard

Het eerste deel van Victus, de val van Barcelona, heb ik uit dus is het de hoogste tijd voor een tweede indruk artikel. Ja je leest het goed, tsja, als je een boek na 200 pagina’s (van de ruim 600 pagina’s) al durft te bombarderen als het mooiste boek dat je in 2014 las, dan verdient het uiteraard ook veel aandacht op je eigen blog; een eerste indruk artikel, een tweede indruk artikel en een boekrecensie!

Victus, de val van Barcelona

Ik roep het wel vaker, ik loop als boekenblogger nu eenmaal het liefst net naast de witte lijn, vaar mijn eigen koers en schrijf rustig 3 blogposts vol over een en hetzelfde boek.

Naar aanleiding van mijn eerste indruk artikel (klik) ontving ik een prachtig cadeau van uitgever Signatuur: Victus, de val van Barcelona, de Nederlandse versie inderdaad, hoe gaaf is dat? Ik heb de Engelse versie uitgelezen en daarna ben ik overgestapt naar de Nederlandse versie en begon weer bij pagina 1.

Victus is opgedeeld in 3 delen: ik heb Veni zojuist uitgelezen (ik schrijf deze blogpost op donderdag 4 december) en start nu gelijk in Vidi, Victus is het slotstuk in dit boek.

Wie is Waltraud

Op deze vraag weet ik het antwoord niet moet ik eerlijk zeggen. Zij lijkt zijn Oostenrijkse secretaresse / minnares / geliefde / steun en toeverlaat / uitschot (?) te zijn. Maar ik lach wat af om Martí Zuviría, de man heeft het behoorlijk hoog in zijn bol, hij vindt zichzelf overduidelijk fantastisch, vooral als hij de arme Waltraud weer eens met woorden als “totebel”, “Oostenrijkse olifant”, “oerang oetan” en “jouw haren lijken altijd net te zijn ondergedompeld in een ton vet” toespreekt. Ik bedoel, een man die zich op deze manier over zijn steun en toeverlaat uitlaat, dat moet toch wel een Hansworst zijn? Want wat probeert hij met zijn harde woorden te maskeren, heeft hij soms diepere gevoelens voor haar of haat hij haar echt zo hevig (maar wáárom dan?)?

Van wat ik bij de lezing op 3 september begreep (klik) komt ook Waltraud terug in het tweede deel (Vae Victus, het komt in 2015 uit in Spanje) van de trilogie Victus, laten we hopen dat Sánchez Piñol Zuviría haar iets vriendelijker gaat benaderen, al zie ik het somber in, de schrijver sprak vol passie over het vervolg en volgens mij geniet hij er stiekem van om Zuviría zoveel mogelijk verwensingen naar het hoofd van Waltraud te laten slingeren. In Nachtlicht (La pell freda, zijn debuutroman) was een mannelijke personage ook erg denigrerend naar de vrouwelijke “reuzekikker” toe, hmz, zie ik hier een patroon senor Sánchez Piñol? 😉

En ach, geef hem eens ongelijk, het moet toch heerlijk zijn om je als schrijver helemaal uit te leven met zo’n personage in je boek? Maar al zal Sánchez Piñol wellicht Zuviría niet vriendelijker uitlaten tegen Waltraud, dan hoop ik stiekem dat hij haar wraak laat nemen op Zuviría, al zal dat gezien het tijdsbeeld (18e eeuw) niet erg waarschijnlijk zijn. Arme arme Waltraud…..

Gelukkig is Waltraud niet de enige die er slecht vanaf komt in dit boek. Over koningen is Zuviría ook zeer positief: “alle koningen zijn een stel egoïstische en gewetenloze schurken. Nu en altijd!” en over soldaten is hij gelukkig iets milder: “soldaten zijn simpel maar niet gek”, nu, dat is bijna een compliment toch? Coehoorn, het Nederlandse equivalent van Vauban roemt hij om zijn komkommergezicht. En wie denkt dat Zuviría deze gedachtes voor zichzelf houdt komt bedrogen uit, op zijn 15e beet hij een man in zijn linkerbil, de man had het lef om genegenheid te tonen aan de dochter van Vauban, (hijzelf is bij Vauban in de leer om een militaire ingenieur te worden), tsja en de 15 jarige Zuviría had Jeanne zelf op het oog 😉

Maar toegegeven, behalve hilarisch vind ik Zuviría toch ook een held, een held met een fikse gebruiksaanwijzing, dat dan weer wel.

Een avonturenroman?

Iedere andere schrijver zou de bijna feitelijke vertellingen over hoe men een bastion het beste kan belegeren, hoe loopgraven worden gegraven, welke bommen je dient te gebruiken etc. als droge kost oplepelen, maar zo niet Albert Sánchez Piñol. In Nachtlicht (La pell freda) wist hij mij te boeien met zijn eindeloze omschrijvingen van de bizarheid van het eenzame eiland en in Victus doet hij het weer. Ik heb geen idee hoe hij dit doet, maar om de één of andere reden vind ik zijn vertellingen en omschrijvingen zeer boeiend, laat ik het er maar op houden dat de beste man tovert met woorden, woorden die mij boeien, woorden die al duizenden mensen boeiden. Een avonturenroman is Victus dus zeker, al zou ik het zelf eerder als een historische avonturenroman omschrijven.

Fictie en non-fictie in één boek

Als je mijn blog al een poosje volgt dan weet je dat ik dol ben op historische literatuur en dat maakt uiteraard dat ik ook dol ben op schrijvers die fictie én non-fictie weten te verweven in één en hetzelfde boek. Sommige schrijvers doen dit middels het schrijven van een biografie en verweven hier op een mooie manier hun eigen gedachteloop in (Geertje Paaij – In hemelsnaam (klik)) andere schrijvers doen dit door non-fictie als basis te nemen en hier een verhaal omheen te bouwen. Dit laatste is wat de schrijver van Victus heeft gedaan. Hij heeft de geschiedenis van Catalonië, zijn geboortegrond, als basis genomen en zoals ik in mijn eerste indruk artikel schreef, was dit volgens hem al een boek op zich. Het is de schrijver mijns inziens gelukt om de grenzen tussen fictie en non-fictie nagenoeg onzichtbaar te maken. De dialogen zijn prachtig (al praat Zuviría 5 kwartier in een uur en minstens 4 kwartier hiervan tegen én over zichzelf), de omschrijvingen van de omgeving zijn zeer beeldend en dit alles maakt dat ik de afgelopen 3 maanden amper iets in (de Nederlandse versie van) Victus heb gelezen………, ik-wil-dit-boek-simpelweg-NIET-uitlezen, echt niet, het is simpelweg té mooi! Maar 1 januari 2015 komt steeds naderbij en ik wil mijn boekenblog “afsluiten” met mijn recensie van Victus, de val van Barcelona.

Vertel, durf jij het aan om Victus, de val van Barcelona te lezen?

 

Sandra

 

 

 

 

 

 

 

 

Advertenties

Mijn eerste indruk van Victus, the fall of Barcelona van Albert Sánchez Piñol

Standaard

Een aantal weken geleden riep ik op Twitter dat ik niet kon wachten tot Victus, de val van Barcelona van Albert Sánchez Piñol in het Nederlands uitgebracht zou worden (verschijningsdatum: 26 augustus) Ciska van My bookchest (klik). zag mijn bericht op Twitter en bood mij aan haar Engelse recensie-exemplaar te sturen. Daar zei ik uiteraard geen nee tegen, nogmaals heel erg bedankt Ciska!

Victus

In dit artikel zal ik mijn eerste indruk geven over dit prachtige boek én ik heb woensdagavond (3 september) een lezing bijgewoond in Amsterdam waarbij zowel de schrijver Albert Sánchez Piñol, als Joep Leerssen aanwezig waren (deze laatste is voor mij geen onbekende, hij is behalve literatuurwetenschapper ook nog historicus)*.

Waarom wilde ik Victus, the fall of Barcelona lezen

Als je mijn boekenblog al een tijdje volgt, dan weet je dat ik een groot liefhebber ben van historische literatuur en of het nu over WO I gaat (Meester Mitraillette van Jan Vantoortelboom (klik)) of over de VOC (Evenbeeld van het duo Hoogstraaten (klik)), het maakt mij niet uit, al heb ik inmiddels wel een lichte voorkeur ontwikkeld voor de 17e en 18e eeuw. Enerzijds heb ik deze voorliefde voor historische literatuur met de paplepel ingegoten gekregen, anderzijds zijn Geschiedenis en Aardrijkskunde (naast Nederlands) altijd mijn favoriete vakken op school geweest. In Nederland heb ik bijvoorbeeld veel forten van de “Stelling van Amsterdam” bezocht én van binnen gezien en vorig jaar heb ik de Praagse Burcht bezocht, zeer indrukwekkend.

Mijn eerste indruk van Victus

Ik heb het boek helaas nog niet uit, maar ik heb voldoende gelezen om mijn eerste indruk weer te geven. Het boek is in drieën opgedeeld: Veni, Vidi en Victus (I came, I saw, I was conquered, een variant op Veni, Vidi, Vici) en beschrijft grotendeels de Spaanse Successie oorlog (1701 – 1714), waarin Catalonië zich lijnrecht tegenover de rest van Spanje schaarden. In Victus wordt het verhaal verteld door Martí Zuviría, een 98 jarige banneling die in zijn laatste jaren in Wenen woont. Hij vertelt het verhaal aan een (zijn?) Oostenrijkse vrouw: Waltroud en als lezer word je op deze manier meegenomen in het boek.

Tot nu toe vind ik het zeer boeiend, ik merkte dat na ongeveer 50 pagina’s het verhaal wat meer versnelde en ik kon dan ook niet wachten tot ik verder kon lezen deze week (ik moest een recensie-exemplaar tussendoor uitlezen). Albert Sánchez Piñol daagt mij momenteel dus in ieder geval heerlijk uit met zijn “loopjes” en met Waltroud, de vage onbekende dame waaraan Zuviría zijn verhaal dicteert, wie is zij, vertel het mij Albert Sánchez Piñol, alsjeblieft?!

Hoe was de lezing

Ik kan niet onder woorden brengen hoe enorm fijn ik het vond dat ik hierbij aanwezig mocht zijn te Amsterdam (UVA, Spui 25). Doordat het kleinschalig was (rond de 100 aanwezigen?) en door de setting vond ik het redelijk informeel en zowel Sánchez Piñol als Leerssen lieten ruimte over voor grapjes, ik heb genoten!

Uiteraard begon de lezing met een korte introductie door Uitgeverij Signatuur: “als je wilt begrijpen wat er heden ten dagen in Europa gebeurt, lees dan Victus (woorden van gelijke strekking). Daarna nam Leerssen enthousiast het stokje over en gaf een uitgebreide inleiding, hij haalde daarbij de gehele Spaanse geschiedenis aan (en dus die van Europa), waardoor je een goed beeld kreeg van de tijd waarin dit boek afspeelt (tussen 1701 – 1714). Daarna stelde hij vragen aan de schrijver, waaronder uiteraard de vraag, hoe hij tot het schrijven van dit boek is gekomen: 11 september is een nationale feestdag van Catalonië, zij vieren dan “Diada Nacional De Catalunya“. In de jaren 80 raakte hij geïnteresseerd in de oorsprong hiervan en kwam er achter dat de feiten op zich al een “boek” waren. Hij besloot zelf een boek hierover te schrijven en heeft enige tijd moeten nadenken in welke vorm hij dit zou doen, wat voor stem zou hij gebruiken om dit historische verhaal te vertellen?

Uiteraard is er nog veel meer aan bod gekomen tijdens de lezing en ik ben dan ook behoorlijk onder de indruk van de kennis die de schrijver vergaart heeft, hij heeft enorm veel aandacht aan details besteed en dat lees ik terug in zijn boek en het was een genot om naar te luisteren tijdens de lezing.

Aan het einde van de lezing was er ruimte om vragen te stellen, iemand uit het publiek vroeg Albert Sánchez Piñol wie Waltraud was, ik spitste mijn oren, dit vroeg ik mij namelijk ook af. En zoals het een echte schrijver betaamt gaf hij het enige juiste antwoord, een mooie verhaal over een vrouw waarvan hij zei dat er meer duidelijk zou worden in zijn volgende boek. Ik zeg: Muchas gracias, señor Sánchez Piñol, u houdt de spanning er lekker in, u weet lezers te binden op deze manier en ik durf het nu best hardop te zeggen: ik ben fan!

Toen de lezing afgelopen was liep ik met mijn boek naar voren, ik wilde de schrijver vragen om mijn boek te signeren, toevallig kwam Gemma van Uitgeverij Signatuur aanlopen, zij vroeg hem mijn boek te signeren, nadat ik mijn naam aan hem gaf begon hij te schrijven en omdat ik geen Spaans spreek, heeft de tolk* het voor mij vertaald en door alle opwinding bleef de vertaling niet bij mij hangen, gelukkig hielp Soraya (klik) mij vandaag om het nogmaals voor mij te vertalen:

Voor Sandra aan wie ik dit verhaal van vrijheid en waardigheid opdraag.”

handtekening  

Tenslotte

Mijn eerste indruk van Victus, the fall of Barcelona had ik al eerder klaargezet, mijn geweldige ervaring van de lezing heb ik woensdagavond toegevoegd aan dit artikel, nadat ik thuis kwam. Vanmorgen (donderdag), dacht ik aan Soraya, ik wist dat zij vanavond naar de lezing van Albert Sánchez Piñol zou gaan in Utrecht en hoopte dat zij net zo enthousiast zou zijn als ikzelf. In de loop van de middag schrok ik enorm van het persbericht (klik) welke Uitgeverij Signatuur naar buiten bracht, de lezing van donderdagavond te Utrecht is het op laatste moment afgeblazen, het is geboycot vanuit het buitenland.

Graag wil ik Uitgeverij Signatuur hartelijk danken voor de uitnodiging en hun enthousiasme en een speciaal dankjewel aan Juliette!

Zodra ik Victus, the fall of Barcelona uit heb komt mijn boekrecensie uiteraard online, volg mij via de diverse social media kanalen (klik) zodat je niets mist!

Tot gauw!

Sandra

* Heleen Sittig (klik) was tevens aanwezig, zij vertaalde alles.

Victus lezing