Mijn boekrecensie van Oogst van Jim Crace

Standaard

Vandaag deel ik mijn boekrecensie van Oogst van Jim Crace met jullie. Een vriendin van mij las dit boek eerder dit jaar in het Engels en was laaiend enthousiast, toen Oogst vervolgens werd besproken bij het nieuwe boekenpanel van DWDD boeken (klik), was het voor mij duidelijk, dit boek wilde ik nu in het Nederlands lezen!

Oogst Jim Crace

 

Oogst | Jim Crace | ISBN 9789044534993 |

272 pagina’s | Jaar van uitgifte 2014 (NL) | Uitgever De Geus | Literatuur | flaptekst

Voeg dit boek toe op:   of hebban

De schrijver

Jim Crace (1946) groeide op in Brocket Hall, zo’n 35 kilometer van Londen. Van 1976 tot 1987 werkte hij als free lance journalist en in dezelfde periode schreef hij een aantal korte verhalen. Zijn eerste boek Continent werd uitgebracht in 1986, dit boek omvatte 7 verhalen en werden samengebracht door het thema en de setting.

Het boek en mijn mening

Vorige maand kwam de langverwachte vertaling van Harvest uit, vertaald naar het Nederlands door Regina Willemse. Lang verwacht, in ieder geval door mij, want ondanks dat ik regelmatig boeken in het Engels lees, kwam ik niet door Harvest heen, dit had voornamelijk te maken met de sfeer en schrijfstijl.

Oogst begint met het verhaal over hoe drie vreemdelingen nieuw binnenkomen in een klein dorp, dat een zelfvoorzienende gemeenschap is, alwaar juist op dat moment de oogst plaatsvindt. De dorpelingen ontvangen hen verre van vriendelijk en beschuldigen hen van brandstichting.Twee van de vreemdelingen worden gedurende een week aan de schandpaal genageld. Wat volgt is een bijna mystiek verhaal over de angst van de inwoners, de angst van het niet (her)kennen van het onbekende, dit alles aan de vooravond van het jaarlijkse oogstfeest.

Het verhaal wordt verteld door Walter Thirsk, hij is de “min broeder” (lees: groot gebracht met dezelfde moedermelk) van Meester Kent. Beide zijn getrouwd en beide hebben hun echtgenoot verloren en omdat beide huwelijken kinderloos zijn gebleven ziet het er naar uit dat de neef van Kent de erfgenaam wordt. Nadat het lievelingspaard van Kent wordt omgebracht steken voor het eerst de geruchten van “hekserij” op en daarvan wordt de derde vreemdeling, een vrouw verdacht.

Ik zal eerlijk zijn, in het Nederlands leest het verhaal niet bepaald makkelijker dan het Engelse origineel, je moet je een weg banen door de woorden, zinnen, alinea’s en hoofdstukken, de sfeer is bedompt zonder aanwezige tijdsnotatie’s of herkenning van de plek waar het verhaal zich afspeelt. Af en toe had ik het idee dat ik In de ban van de ring las, in mijn ogen heeft het dezelfde onmenselijke en toch ook magische sfeer? Het feit dat Walter Thirsk de verteller is en tegelijkertijd een behoorlijk passieve rol speelt in het verhaal hielp ook al niet. Pas halverwege werd ik gegrepen door het verhaal en besloot ik om opnieuw te beginnen in het boek en las het vervolgens in één ruk uit. Nadat ik het boek uit had begreep ik de passieve rol van Thirsk beter en begreep ik waarom James Crace het boek op deze manier heeft geschreven.

De sterren

3,5 / 5 sterren, Ja ik begrijp volkomen waarom het boekenpanel van DWDD enthousiast is over dit boek en ik snap tevens waarom dit boek vorig jaar genomineerd is voor de Man Booker prize, al duurde het zeker tot de helft van het boek voordat ik het écht begreep. Het boek is prachtig geschreven, ik bedoel, een schrijver moet behoorlijk zijn best doen wil ik pas halverwege de schoonheid van zijn woorden herkennen en het daarna opnieuw te willen gaan lezen vanaf het prille begin.

Als laatste mijn complimenten voor de vertaler Regina Willemse: het moet een flinke klus zijn geweest om in de Nederlands vertaling exact dezelfde sfeer te creëren als in het origineel.

 

Sandra

Oogst heb ik als e-book ontvangen van Uitgever De Geus. Het feit dat ik dit e-book van de uitgever heb ontvangen beïnvloedt mijn mening over dit boek op geen enkele manier. Graag wil ik Uitgever De Geus hartelijk danken voor het toesturen van dit e-book.

 

Advertenties

Mijn boekrecensie van Gouden jaren van Annegreet van Bergen

Standaard

Ik geloof niet dat ik eerder zoveel tweets over een boek het wereldwijdeweb heb in geslingerd als tijdens het lezen van Gouden jaren van Annegreet van Bergen. Ik zou deze boekrecensie moeiteloos met één woord kunnen vormen: “feestje”……………. !

Gouden jaren

 

Gouden jaren | Annegreet van Bergen | ISBN 9789045023540 | 352 pagina’s |

Jaar van uitgifte 2014 | Uitgever Atlas Contact | non-fictie en informatief | flaptekst*

Voeg dit boek toe op:  of  Hebban

De schrijver

Annegreet van Bergen is geboren in 1954 en is econoom. Eerder schreef zij de best-seller De lessen van burn-out.

Het boek en mijn mening

De ondertitel van Gouden jaren is: Hoe ons dagelijks leven in een halve eeuw onvoorstelbaar is veranderd. Van Bergen heeft dit boek geschreven ter herinnering aan haar grootmoeder Gerritje Schukkink.

In de zomer van 2012 raakte zij op een feestje in gesprek met iemand en zij spraken over de pensioenkorting. Haar gesprekspartner brieste: “Het is ons al die jaren beloofd dat ons pensioen welvaartsvast zou zijn.” “Dat is zo,” zei ik, “maar had jij je 40 jaar geleden kunnen indenken dat de welvaart zo zou toenemen dat jij twee maanden per jaar met vakantie kunt gaan?” Een prachtig relaas tussen de schrijver en haar gesprekspartner, want hadden onze ouders en/of grootouders zich kunnen voorstellen dat wij nu bij een full time dienstverband rond de 25 vakantiedagen hebben? Of wat dacht je van een toilet binnenshuis mét toiletpapier i.p.v. een ton en wat krantenpapier?

In Gouden jaren neemt de schrijver ons mee langs de volgende 7 hoofdstukken:

  • Eerste levensbehoeften: eten, wonen, huishouden en kleding,
  • Opleiding en opvoeding: onderwijs, kindertijd
  • Communicatie en informatie: telefoon, nieuws en amusement en geldverkeer
  • Mobiliteit: auto, fiets, viaducten en tunnels, vliegen en vakantie
  • Gezondheid: eigen tanden en kiezen, geneeskunde en ouderenzorg
  • Comfort en kwaliteit: wegwerpgemak, afval en hergebruik, betere waar voor je geld en fotograferen
  • Werk en vrije tijd: adieu baan voor het leven, werkomstandigheden, kantoorwerk en vrije tijd voor iedereen

Elk item komt uitvoerig aan bod, de schrijver heeft er voor gekozen om tevens anderen aan het woord te laten, waarmee de verhalen worden verduidelijkt met voorbeelden. Zij maakt ook gebruik van de digitale database statline van het CBS, waardoor de verhalen voor mij nóg meer gaan leven. In 1957 had bijvoorbeeld 3% van de Nederlanders een koelkast, in 1962 was dat 19% en in 1972 88% en tegenwoordig staat er (bijna) in iedere keuken een koelkast. De reden waarom weinig mensen een koelkast hadden in 1957 is logisch te noemen, men had toen nog geen sauzen die bewaard moesten worden of frisdranken of dranken, destijds was het vooral lastig om melk goed te houden. Daar had je vervolgens weer de melkboer voor, deze kwam iedere dag aan de deur, een koelkast was dus amper nodig in het dagelijks leven.

Ik ben in 1967 geboren en ik kan mij de melkboer niet herinneren maar wel de schillenboer, de SRV-wagen en de bakkerskar. Rond mijn twaalfde verdween de SRV-wagen, alwaar mijn moeder trouwens weinig kocht, hoogstens de dingen die zij vergat mee te nemen uit de supermarkt én de karnemelkse pap, dat was wekelijks een vaste prik (in een glazen fles). De schillenboer heb ik na mijn 9e niet meer gezien en de bakkerskar rijdt nog steeds rond in mijn woonplaats, al is het nu alleen in het weekend.

Die schillenboer was nogal een dingetje destijds, als ik het mij goed herinner werd van de schillen diervoeder gemaakt en er werd steeds op gehamerd dat men vooral niet per ongeluk een aardappelschilmesje (leuk Scrabble woord trouwens) in de schillenbak moest achterlaten. Nog iets grappigs, ik heb nog steeds het schilmesje van mijn overleden moeder, zij had er slechts één en oh wee als dat ding zoek raakte (inderdaad, ik gooide het samen met de schillen weleens weg in een ijverige bui), als ik mijn besteklade nu opentrek glimmen er mij een stuk of 6 tegemoet: zou de welvaart zijn of is het pure gemakzucht?

Waarom vertel ik jullie dit zul je je wellicht afvragen, nu, dit is wat dit boek met mij deed, ik probeerde mij dingen te herinneren uit mijn jeugd, dingen die mijn ouders mij vroeger vertelden en ging vervolgens het dialoog aan met andere mensen. Hoe ging dat vroeger bij jullie thuis, hadden jullie een koelkast, deelden jullie moeder ook een stofzuiger met de buren (vertelt Van Bergen in het boek), kun jij je de oude spoorwegovergangen herinneren, wisten jullie dat deze vroeger letterlijk opgetakeld diende te worden en dat het stel dat in het spoorweghuisje woonde dit regelmatig ook om 05.30 uur moesten doen? Wist jij dat de A2 vroeger Rijksweg 1 werd genoemd en dat deze in 1954 werd geopend en dat er 1 obstakel was: de spoorlijn Aalsmeer – Nieuwersluis (geen reguliere reizigerslijn, het werd gebruikt om materieel van de NS naar de sloperij in Mijdrecht te brengen). Zie je het voor je, je tuft lekker in je auto op de A2 richting Utrecht en opeens moet je volop in de remmen voor een spoorwegovergang?

Afijn, het moge duidelijk zijn, dit boek geeft voldoende gespreksstof; ik heb de afgelopen weken prachtige verhalen gehoord over de jaren vijftig en zestig toen ik vertelde dat ik dit boek las. Het boek leest trouwens als een fijne roman, de hoofdstukken worden langzaamaan aaneen geregen, in ieder hoofdstuk herken ik wel iets uit mijn jeugd of uit de jeugd van mijn ouders, heerlijk, een “walk down memory lane”, ik heb genoten!

De sterren

4 / 5 sterren, omdat dit boek een feestje was, een feestje waarvan ik genoot. Dit boek is trouwens uiterst geschikt als cadeau in de feestmaand december.

Oh ja, mocht jij toevallig de meisjes op de foto van de omslag herkennen, Atlas Contact is op zoek naar hen! Spreekt dit boek jou aan, volg dan ook de Gouden jaren Facebookpagina.

 

Sandra

 

Gouden jaren van Annegreet van Bergen heb ik ontvangen van uitgever Atlas Contact. Het feit dat ik dit boek gratis van de uitgever heb ontvangen beïnvloedt mijn mening over dit boek op geen enkele manier. Graag wil ik Atlas Contact hartelijk danken voor het toesturen van dit boek.

een greep uit mijn tweets over Gouden jaren

Het bankgeheim, een gewoonte van wederzijds vertrouwen?

Standaard

Vandaag deel ik mijn boekrecensie van Het einde van het Zwitsers bankgeheim van Dirk de Wolf met jullie. Dit boek had ik vorig jaar op mijn “nog te lezen boekenlijst” gezet, niet dat ik zo dol ben op cijfertjes, ik persoonlijk heb meer met letters, maar het leek mij erg interessant om meer over het bankgeheim te lezen én te leren.

Het geheim van het Zwitsers bankgeheim

Het einde van het Zwitsers bankgeheim | Dirk de Wolf | ISBN 9789048616381 |

129 pagina’s | Jaar van uitgifte 2012 | Uitgever Die Keure | Informatief | flaptekst*

Voeg dit boek toe op: De derde persoon

De schrijver

Dirk de Wolf is schrijver en werkt daarnaast bij het bedrijf Culobel. Voor de rest weet ik eigenlijk weinig van deze schrijver, wel ben ik onder de indruk van zijn LinkedIn profiel, deze man heeft de laatste jaren zeker niet stilgezeten.

Het boek en mijn mening

Dit is geen standaard leesboek, geen roman, ik zou het eerder een “studieboek” willen noemen. Ik zou het een jaartje of 25 terug graag als verplichte literatuur hebben gehad tijdens mijn secretaresse opleiding. Natuurlijk kende ik het Zwitser bankgeheim destijds, maar ik had er niets mee te maken, het bedrijf waar ik later kwam te werken ook niet dus hoe moest je die kennis opdoen in een tijd dat er nog geen internet voor handen was (ja inderdaad, ik heb dat meegemaakt, een leven zonder internet 😉 )? Wat ik mij wel herinner is de zgn. “Chiasso-affaire” dat vond ik als tiener erg interessant, maar goed het ontbrak mij aan kennis, dus erg objectief was mijn mening daarover niet tijdens Maatschappijleer.

Dit boek behandelt alle facetten van het Zwitsers bankgeheim. De Wolf neemt ons mee terug in de tijd, hoe is Zwitserland ooit ontstaan en neemt ons vervolgens stap voor stap mee in het Zwitsers bankgeheim, daarbij komt de EU ruimschoots aan bod. Verder wordt er bijvoorbeeld behandeld welk beleid de VS hierin voert en ik wist bijvoorbeeld niet wat de Zwitsers zelf over de buitenlandse aanvallen op het Zwitsers bankgeheim vonden. Je kunt stellen dat De Wolf de mythe ontrafelt van het anonieme bankieren, grondig, zeer grondig.

Het boek heeft een duidelijke inhoudsopgave, de pagina’s zijn mooi vormgegeven, het gebruik van de kleuren rood en zwart vind ik een goede keuze en het duidelijk vermelden van de hoofdstukken en sub hoofdstukken maken het boek goed leesbaar. Daarnaast vind ik het fijn dat achter in het boek de bijlagen staan en de bibliografie en dat de noten duidelijk vermeld zijn, niets geen gezoek naar de betekenis van “note 12 “, fijn!

Je zou verwachten dat je “droge kost” tegenkomt in dit boek maar niets is minder waar, het boek leest fijn en is ook prima geschikt voor iemand die geen kennis van bankzaken heeft, uitstekend gedaan door De Wolf!

Wie zou dit boek moeten lezen: werk jij in de financiële wereld, dan vind ik dit boek echt een must-read. Heb jij -net als ikzelf- een brede interesse, dan raad ik jou dit boek aan, je hoeft geen financiële achtergrond te hebben om dit boek te kunnen lezen, c.q. te begrijpen, zie het als een fijn extraatje als je weer eens naar Pauw of Nieuwsuur kijkt en het over het bankgeheim gaat, ik vind het leuk dat ik nu alle ins en outs ken.

De sterren

4 / 5 sterren, benaderd worden door een schrijver of uitgever is altijd een feestje, staat het betreffende boek dan ook nog op jouw “nog te lezen boeken lijstje”, dan is het een dubbel feestje.

Welk non-fictie boek heb jij onlangs gelezen?

 

Sandra

 

Het einde van het Zwitsers bankgeheim heb ik ontvangen van de schrijver Dirk de Wolf. Het feit dat ik dit boek gratis van de schrijver heb ontvangen beïnvloedt mijn mening over dit boek op geen enkele manier. Graag wil ik de schrijver hartelijk danken voor het toesturen van dit boek.