Mijn boekrecensie van Theater van Marina Tsvetajeva, een klassieker

Standaard

Vandaag deel ik mijn boekrecensie van Theater van Marina Tsvetajeva met jullie, de klassieker voor de maand september. Uitgever Eburon vroeg mij of ik Theater wilde lezen tijdens Augustus klassieke literatuur maand, helaas had ik daar geen tijd meer voor maar aangezien ik tot eind 2014 iedere maand een klassieker zou lezen en recenseren, kon ik het boek met open armen verwelkomen!

tsvetajeva_theater

Theater | Marina Tsvetajeva | ISBN 9789059725614 | 436 pagina’s |

Jaar van uitgifte 2012 | Uitgever Eburon | Literatuur | flaptekst*

Voeg dit boek toe op: De derde persoon of  Hebban

De schrijver, het boek en mijn mening

Het boek Theater is absoluut niet geschikt om het in mijn reguliere “boekrecensies template” te schrijven, ik besloot het geheel samen te voegen, iets meer over de schrijver te vertellen, over haar leven en haar treurige overlijden, het overlijden van haar dochtertje en de toneelstukken die zij schreef gedurende een, voor zover ik mij heb ingelezen, in een moeilijke maar tevens een vreugdevolle periode in haar leven.

Ik kende de schrijver Marina Tsvetajeva wel maar ik wist eigenlijk heel weinig van haar. Ik besloot voorafgaand aan het lezen van dit boek eerst meer te weten te komen over haar. Achteraf gezien was ik daar erg blij om, ik denk dat als ik niets over haar had gelezen dat ik dit boek heel anders zou hebben ervaren, de kennis over haarzelf voelt als een behoorlijke verrijking tijdens het lezen van dit boek.

Ik heb geprobeerd om in mijn recensie een zo goed mogelijk beeld te scheppen van Marina Tsvetajeva zelf en ik heb minder aandacht aan de inhoud van het boek an sich besteed. Dit heb ik bewust gedaan omdat ik van mening ben dat het leven van de schrijver je meer vertelt over het boek dan de toneelstukken die hierin staan. Verder vond ik het enorm lastig om de 6 toneelstukken en de 2 tragedies te recenseren, ik heb meerdere pogingen gedaan en na de laatste poging besloot ik mij op het leven van Marina te concentreren voor dit verslag. Ik had vooraf dus al e.e.a. over haar gelezen en nadat ik het boek uit had heb ik het internet afgespeurd naar nog meer informatie over haar, haar roerige leven, haar kinderen en haar overleden man. Het resultaat hiervan lees je terug in deze recensie.

Volgens Joseph Brodsky, zelf de winnaar van de Nobelprijs voor literatuur in 1987, was Tsvetajeva dé grootste Russische dichter van de vorige eeuw. Een prachtig postuum compliment van hem, hij werd geboren in 1940 en was ongeveer één jaar oud toen Tsvetajeva zichzelf van het leven beroofde.

Tsvetajeva vader was hoogleraar aan de universiteit van Moskou en haar moeder (zij was zijn tweede vrouw, zijn eerste vrouw was tot zijn grote verdriet, vlak na de geboorte van hun zoon overleden) was pianiste, zij zagen Marina graag concertpianiste worden en dit heeft in latere jaren zeker geholpen bij haar werk, de melodieuze pianoklanken en het schrijven van gedichten liggen mijns inziens niet zo ver uit elkaar. Haar ouders gingen scheiden in een tijd dat dit nog niet “gewoon” was (is het ooit gewoon?) en haar vader is het verdriet nooit echt te boven gekomen al hertrouwde hij wel en ook uit dit huwelijk werden er kinderen geboren, halfzussen en halfbroers van Tsvetajeva. Haar moeder overleed toen Tsvetajeva nog maar 14 jaar was en haar vader toen zij 20 jaar was. Zij werd al jong wees en ik vraag mij af hoe dit haar latere leven heeft beïnvloed?`Deze ervaringen heeft zij later beschreven in Herinneringen en Portretten en ik ben ondertussen behoorlijk nieuwsgierig naar dit verhaal.

In 1910 werd zij geïntroduceerd in de hogere literaire kringen van Moskou en niet snel daarna verscheen haar eerste dichtbundel. Zij leerde haar man (Sergej Efron) kennen en samen kregen zij twee dochters. Niet lang daarna kreeg zij een buitenechtelijke relatie met Sofia Parnok. Dat zij een buitenechtelijke relatie kreeg verbaasde mij enigszins, was zij zelf niet kapot van verdriet toen haar ouders gingen scheiden, wat in haar durfde op deze manier haar huwelijk in te zetten in een soort Russiche roulette spel, of knepen de hogere literaire kringen van Moskou een oogje toe?

In 1920 overleed één van haar dochters, mede als gevolg van de hongersnood die WO I met zich meebracht in Moskou. Tsvetajeva vertrok na WO I in mei 1922 naar Berlijn en daarna verbleef zij enkele jaren in Praag om zich uiteindelijk te vestigen in Parijs in 1925. In Praag had zij een liefdesrelatie met Konstantin Rodzevitsj al werd deze relatie abrupt afgebroken maar beviel zij nog wel van een zoon. Werd zij in Moskou tot de hogere literaire kringen toegelaten, in Parijs werd ze in de kringen van Russische emigranten toegelaten. Het ene moment hield zij een voordracht avond, het volgende moment werd zij moeiteloos uit de kringen van de Russische emigranten gegooid omdat zij een open brief aan de dichter Vladimir Majakovski schreef. We schrijven ondertussen de jaren 30 van de vorige eeuw.

Uiteindelijk keerde Tsvetajeva in 1939 terug naar de Sovjet-Unie. In Parijs leefde zij uiteindelijk geïsoleerd en in armoede gezien het feit dat haar man Sergej Efron verdacht werd van o.a. spionage. Hij was twee jaar daarvoor reeds teruggekeerd naar de Sovjet-Unie en werd in 1939 gearresteerd en twee jaar later ter dood veroordeeld. Tsvetajeva heeft nog geprobeerd dit tegen te houden, dit is niet gelukt, uiteindelijk is hij in de herfst van 1941 gefusilleerd, iets wat zij niet meer heeft meegemaakt.

Zelf probeerde zij het hoofd boven water te houden door te werken als vertaler vanaf het moment dat zij terugkeerde, totdat ook in Rusland WO II begon. Zij vertrok vanuit Moskou en omdat zij waarschijnlijk het vermoeden had dat zij een goede toekomst van haar zoon in de weg stond heeft zij zichzelf verhangen in augustus 1941 (de reden is nooit bevestigd, het blijf giswerk). Een moeder die haar leven geeft voor haar zoon, ik heb op internet gezocht naar meer informatie over haar andere dochter, maar hier heb ik niets over kunnen vinden jammer genoeg.

Het boek Theater is verdeeld in twee delen, in deel één staan 6 toneelstukken (romantische stukken, geschreven in de jaren 1918-1919) en in deel twee Tragedies (geschreven in 1924 en 1927). Het boek met een bijna lege pagina met daarop de tekst “Voor mijn kinderen”. Deze drie woorden ontroerende mij…. Vervolgens volgt het voorwoord, geschreven door Jos Holtzer. Ik vind het bijzonder dat zij juist in deze hectische tijd, niet alleen hectisch vanwege WO I maar ook vanwege het overlijden van haar dochtertje in 1920 door de hongersnood die tot na WO I duurde. Misschien bracht het schrijven voor Tsvetajeva afleiding van alle ellende om haar heen of wellicht was het zelfs een vlucht? En hoe zat dat met Praag en Parijs, alwaar zij de twee Tragedies schreef; vreugde om het samenzijn met haar man en vreugde om haar liefdesrelatie met haar minnaar en de geboorte van haar zoon, of bracht de liefdesrelatie wellicht ook voldoende inspiratie voor deze twee tragedies? Ik heb op mijn vragen geen antwoorden kunnen vinden op internet.

Raad ik het boek aan, jazeker! Het is enorm mooi om een toneelstuk te lezen, aan de ene kant herinnert het mij aan mijn lagere school tijd, de musical van de 6e klas, aan de andere kant zag ik het toneelstuk bijna voor mijn ogen tot leven komen, vooral tijdens het lezen van De Stenen Engel,  daarbij zag ik Simone Kleinsma en Stanley Burleson bijna op het dorpsplein staan, rondom de waterput en bij Fortuna zag ik eerder Pia Douwes op het toneel staan. Marina Tsvetajeva schreef haar toneelstukken enorm beeldend, ieder stuk zie je voor je ogen verschijnen, genieten, echt genieten! Ik vind het verder mooi hoe uitgever Eburon er voor gekozen heeft om elk toneelstuk vooraf te laten gaan door een korte inleiding, hierdoor ben je goed voorbereid op wat komen gaat.

4 / 5 sterren, in augustus gaf ik de door mij gelezen en gerecenseerde klassieke literatuur geen sterren, dat vond ik niet passen, toch doe ik dat nu wel in mijn maandelijkse recensie van een klassieker, omdat ik op deze manier toch ook kan aangeven hoe erg ik van een boek genoten heb. Nogmaals, Theater van Marina Tsvetajeva vind ik een aanrader, wees er alleen op voorbereid dat het geen “leesboek” is, je leest letterlijk toneelstukken.

Theater

Op de linker foto (1919) staan de twee dochters van Marina Tsvetajeva, op de rechterfoto staat zijzelf met haar dochter (haar andere dochter is dan al overleden). Beide foto’s staan in het boek Theater.

Theater van Marina Tsvetajeva heb ik ontvangen van uitgever Eburon. Het feit dat ik dit boek gratis van de uitgever heb ontvangen beïnvloed mijn mening over dit boek op geen enkele manier. Graag wil uitgever Eburon hartelijk danken voor het toesturen van dit boek.

Geraadpleegde bronnen tijdens het schrijven van mijn recensie zijn:

(1) Wikipedia, zowel de Nederlandse als de (2) Russische pagina (met hulp van Google translate), (3) het voorwoord in Theater van Jos Holtzer en (4) diverse website die summiere informatie over de schrijver en haar werk tonen.
Advertenties

Mijn leesbeleving van Van de koele meren des doods……

Standaard

Van de koele meren des doods van Frederik van Eeden, het boek dat jullie voor mij uitkozen en waar ik mij vooraf het meest op verheugde tijdens Augustus klassieke literatuur maand. Maar vond ik het een mooi boek?

van-de-koele-meren-des-doodsf-van-eeden-9789025311575-4-1-image

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Net als bij de andere klassiekers die ik deze maand gelezen heb schrijf ik geen boekrecensie maar mijn leesbeleving, hoe heb ik het boek ervaren en wat kan ik over de schrijver vertellen.

De schrijver Frederik van Eeden:

Zo uit mij blote hoofd weet ik weinig van deze schrijver, eerlijk gezegd weet ik helemaal niets van deze schrijver. Van Hugo Claus en Louis Couperus wist ik voldoende en ook van Marga Minco wist ik het één en ander, maar ik zou geen enkel ander boek dan dit boek kunnen noemen van Van Eeden? Wat een verrassing om te lezen dat Van Eeden medicijnen gestudeerd heeft en huisarts was te Bussum en dat hij zich daarna specialiseerde in de psychotherapie, waarbij ik nu gelijk begrijp waar Van de koele meren des doods vandaan komt. Een ander bekend boek van hem is De kleine Johannes (met dank aan wikipedia).

Waar gaat Van de koele meren des doods over:

Toen Van Eeden in november 1900 zijn roman Van de koele meren des doods voltooide, was hij ervan overtuigd dat het boek een universele uitwerking zou hebben, omdat het kwesties aansneed die overal in het fin de siècle in gisting waren: de opkomst van de psychiatrie, de mystiek, het dromenonderzoek, de vrouwenemancipatie, de snel veranderende sociale omstandigheden. Aan de hand van een indringende beschrijving van een bewogen vrouwenleven geeft Van Eeden een demonstratie van zijn psychiatrisch en sociale visie. Met groot inlevingsvermogen beschrijft hij de ontwikkelingsgang van de vrouwelijke hoofdpersoon, haar jeugdervaringen, haar mislukte relatie met een schilder, haar depressies, haar mislukte huwelijk, haar verhouding met een pianist, haar leven als verslaafde prostituee in Parijs en ten slotte haar geestelijk herstel.
Van Eeden vertelt het dramatisch levensverhaal zonder zich te bezondigen aan de woordkunst waaraan zovele Tachtigers zich schuldig maakten. De onopgesmukte stijl en het psychologisch realisme hebben ervoor gezorgd dat het boek klassiek is geworden. (met dank aan Bol.com klik)

Wat vond ik van Van de koele meren des doods:

Ik begon vol goede moed aan dit boek, tot pagina 50 genoot ik, de sfeer en het tijdsbeeld lijkt gelijk aan die van Eline Vere, maar opeens zakte het verhaal weg en ik was stom verbaasd, hoezo pakte het verhaal mij opeens niet meer, hoezo vond ik het psychologische aspect opeens dodelijk saai en voorspelbaar? Als tiener van 15 vond ik het een geweldig boek, ik genoot, vond het fijn om hier uitgebreid met mijn leraar Nederlands over te praten, erover in mijn dagboek te schrijven (dat voorrecht was alleen voorbestemd aan prachtige boeken). Ik snapte er niets van en legde het boek een dag weg, las ondertussen een ander boek en pakte het daarna weer op, maar helaas, zelfs met mijn “gouden regel” als ik een boek niet leuk vind, te allen tijde doorlezen tot pagina 100, hielp niet. Wat nu? Ik besloot het boek uit te lezen.

Tsja, ik roep de hele maand al: het moet vooral leuk zijn, ga een boek niet tegen heug en meug lezen, pak een andere klassieker en kijk of je deze leuk vindt. Maar ja, ik had geen andere klassiekers meer, dus ik heb het boek uitgelezen. Maar goed, toen ik 15 jaar was genoot ik enorm van dit boek, en ook de film vond ik waanzinnig betoverend.

Voor nu dus geen positieve leesbeleving, maar alles bij elkaar heb ik 4 klassiekers gelezen deze maand en over twee boeken was ik zelfs lyrisch, valt mee toch?

Dit was mijn laatste leesbeleving voor Augustus klassieke literatuur maand. Zondag verschijnt mijn eindconclusie en vertel ik wat ik verder nog van plan ben én of ik dit volgend jaar ga herhalen!

Tot gauw!

 

Sandra

 

 

 

Mijn leesbeleving van De Verwondering en een winactie!

Standaard

Eind juni benaderde ik Uitgever De Bezige Bij, ik vertelde hen dat ik augustus tot Augustus klassieke literatuur maand wilde omdopen en vroeg of zij mijn initiatief wilden ondersteunen middels het ter beschikking stellen van een leesexemplaar van De Verwondering van Hugo Claus en een win exemplFaar. Tot mijn stomme verbazing kreeg ik niet alleen 3 leesexemplaren maar mocht ik ook nog eens 4 exemplaren van hen weggeven tijdens een winactie.

de verwondering

hc

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Toen ik mijn initiatief kenbaar maakte onder een aantal boekenbloggers waren Johanna (klik) en José (klik) direct enthousiast. Vol enthousiasme begonnen we alle drie in De Verwondering, de één al weken terug, de ander begon afgelopen weekend en ikzelf las het 2 weken terug. Leuk, want op deze manier konden wij niets checken bij elkaar of een ervaring delen, alles zou gezamenlijk “out in the open” komen op 21 augustus, vandaag.

Ik zei het al eerder, ik ga uiteraard geen boekrecensie schrijven over de klassiekers die ik deze maand lees maar wat je wel zult aantreffen is mijn beleving, hoe heb ik het boek ervaren en wat kan ik over de schrijver vertellen.

Hugo Claus:

Hugo Claus kwam in 1929 te Brugge ter wereld. Hij was niet alleen een groot schrijver maar tevens dichter, filmmaker en kunstschilder. Claus schreef duizenden gedichten en schreef maar liefst 20 romans waarvan Het verdriet van België toch wel de bekendste is. Wat ik heel mooi vind aan zijn boeken is dat zij zo verschillend zijn. De Verwondering heeft totaal geen raakvlakken met Het verdriet van België, werkelijk geen enkele, qua stijl lijken ze totaal niet op elkaar en juist dat vind ik mooi aan het werk van Claus.

Ik houd ervan om verrast te worden door een schrijver, dus ook door Hugo Claus en het liefst bij elk boek. Ik wil dus niet eerst een eerste fictieve roman over een wereldreis op een zeilboot lezen van een schrijver en daarna een tweede boek over een wereldreis op een trekschuit, nee, ik wil verrast worden, ik wil na het boek over de wereldreis op een zeilboot een boek over de misdaad in Brazilië kunnen aantreffen bij de schrijver, ik wil dat een schrijver hard werkt aan zijn boek om het totaal anders te maken dan zijn vorige werk. Daarnaast wil ik niet ná het lezen van het boek horen dat het tóch (gedeeltelijk) autobiografisch is, ik wil niets over het leven van de schrijver lezen en ik wil al helemaal niet de hoofdpersonage uit het boek achteraf identificeren met de schrijver, nee! Bon, Hugo Claus begreep dit (en gelukkig zijn er ruim voldoende schrijvers die dit ook begrijpen) en gaf eerder vooraf aan dat het boek auto-biografisch was dan achteraf. Daarom, alleen al daarom houd ik van deze schrijver, houd ik van deze man. Stiekem ben ik jaloers op onze lieve zuiderburen, zij hadden hem, de grote schrijver Hugo Claus…… en oké, wij hadden Louis Couperus.

Waar gaat De Verwondering over:

In 1962 kwam De Verwondering uit, als vierde roman na de Metsiers, de Hondsdagen en de Koele Minnaar.

De verwondering noem ik een meesterwerk, in het volle bewustzijn dat die eretitel in de Vlaamse literatuur slechts bij hoge uitzondering kan gebruikt worden.’ Paul de Wispelaere in De Vlaamse Gids. ‘De meest burleske buitelingen uitvoerend, gunt Claus ons hier als een suberbe clown een blik in de zielen van volkomen ontspoorde en ontredderde mensen. Doorsneden, flitsen, visioenen van geleden ellende aan het Russische front en in Polen, geëtst met het bijtendste zuur, wisselen af met bevrijdingsdrama’s en met de taferelen van Rijckels onttakeling en macabere, krankzinnige fantasie. Het is groots, verbijsterend en afschuwelijk, benauwend als een nachtmerrie…’ Hans Warren Provinciale Zeeuwse Courant. (bron tekst: De Bezige Bij).

Wat vond ik van De Verwondering:

Laat ik beginnen met de woorden die tijdens het lezen door mijn hoofd spookten: heftig, schokkend, wazig, puur, onbegrijpelijk, beperkt en gedetailleerd. Het is duidelijk dat De Verwondering door een literaire tovenaar is geschreven. Het verhaal schiet werkelijk bliksemsnel heen en weer en vereist je volledige aandacht. Dit is geen boek dat je op het strand leest of even snel pakt als de commercial break begint op tv, maar de beloning is zoet, oh zo bitterzoet. Ik was haast vergeten hoe fantastisch Hugo Claus schrijft, hoe hij woorden samenvoegt tot een zin en als ik zeg zin, bedoel ik zinnen van zo’n 49 woorden, zie hier:

De verkoper meldde  dat er  veel  volk  zou zijn in de Kursaal die avond en die nacht, en knabbelde op iets smals met zijn voortanden en beweerde dat het hét ogenblik was om kamers te  verhuren, want er waren  heren  vannacht die driemaal  van kostuum en van vrouw verwisselden.

Maar waar Claus in uitblinkt (en gelukkig vele schrijvers met hem) is dat je aan het einde van de zin, het begin nog in je hoofd hebt, wazig ja, onduidelijk, nee.

De Rijckel, waar De Verwondering over gaat, was leraar en beschrijft in opdracht van zijn psychiater zijn laatste dagen voordat hij werd opgenomen. Doordat het boek is opgedeeld in 5 gedeeltes: Ontmoeting, Verkenning, Aanval, Bestemming en Vlucht zonder verdediging, leest het boek wat makkelijker dan je zou verwachten, je leest steeds naar het volgende gedeelte toe en ze worden redelijk afgerond, iets wat ik zeer prettig vond omdat je het dan even los kon laten tot het einde van het boek waarbij je in je hoofd alles weer samenvoegt.

Dat schrijven van Van Rijckel begon in zijn eerste handschrift, daarna in zijn tweede handschrift (een schriftje dat een verpleegster mee naar binnen heeft gesmokkeld), een derde handschrift (in zijn notaboekje), een vierde handschrift (hetzelfde notaboekje maar nu in een andere vorm geschreven) en het laatste, een vijfde handschrift (in briefvorm).

Had ik dit boek gelezen als ik geen Augustus klassieke literatuur maand had gehouden? Ja en nee, ja omdat ik graag alle romans van Hugo Claus wil lezen, maar nee omdat dit een pittig boek is, niet iets wat je even tussendoor leest. Maar juist daarom ben ik enorm blij dat ik het nu eindelijk wél gelezen heb, dit is mijn derde klassieker en stiekem toch wel mijn favoriet (maar wie weet hoe ik Van de koele meren des doods ga (her)genieten deze week)?

Ik zei het al, dit is een trio leesbeleving dus vergeet uiteraard niet om Johanna’s leesbeleving (klik) en José’s leesbeleving (klik) van De Verwondering te lezen!

De Verwondering, Hugo Claus, ISBN 9789023454045 / De Bezige Bij / Sandra

 

Winactie:

DEZE WINACTIE IS GESLOTEN!

Ik vertelde al eerder dat Uitgever De Bezige Bij mijn initiatief van Augustus klassieke literatuur maand ondersteunt, iets waar ik hen enorm dankbaar voor ben. Namens hen mag ik maar liefst vier exemplaren van De Verwondering van Hugo Claus weggeven!

Wat moet jij doen om kans te maken op De Verwondering van Hugo Claus:

Vul het contactformulier hieronder in en ik zou het leuk vinden als je mijn Facebookpagina liked (klik), dat is het, simpel toch?!

De voorwaarden van deze winactie:

  • jij bent minimaal 18 jaar en bent woonachtig in Nederland
  • deze winactie loopt tot en met 28 augustus 2014, op 29 augustus ontvangen de winnaars bericht van mij (vergeet dus niet om een geldig e-mailadres achter te laten in het contactformulier) en maak ik de winnaars bekend op mijn blog
  •  de winnaars reageren binnen 1 week, anders ben ik genoodzaakt een nieuwe winnaar te kiezen

Veel succes!

 

Sandra

 

 

 

hc

 

Het bittere kruid van Marga Minco, voel jij de angst?

Standaard

Als tiener liet ik Het bittere kruid van Marga Minco links liggen, de meeste van mijn klasgenoten kozen Het bittere kruid uit omdat het dun was, voor mij de reden om het te laten liggen, ik bedoel, een boek van 90 pagina’s kun je toch amper een boek noemen, het verhaal is afgelopen voordat het begint? Oh had ik maar geweten hoe ver ik er naast zat, hoe aangrijpend dit boek is, hoe dit boek mij raakte, het verhaal van een meisje tijdens WO II.

marga-minco-het-bittere-kruid

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Na mijn leesbeleving van Eline Vere wilde ik niet direct weer in een “zware” klassieker duiken, ik roep niet voor niets dat klassiekers lezen vooral leuk moet zijn, dus maak ik het mijzelf graag makkelijk én ik daag mijzelf graag uit. Ik liep vorige week bij de bibliotheek en besloot het luisterboek van Het bittere kruid van Marga Minco mee te nemen, tezamen met het boek, voor het geval het luisterboek niet voldoende was. Laat ik het zo zeggen, luisterboeken en ik zijn geen vrienden, het ligt mij niet, het passieve luisteren, nee, laat mij maar zelf een boek lezen. Ik heb 1 keer het volledige luisterboek afgeluisterd en daarna heb ik het boek twee keer gelezen, zonder aantekeningen te maken, puur om de sfeer goed in mij op te kunnen nemen.

Over Het bittere kruid schrijf je geen boekrecensie, je beoordeelt de techniek niet en je stelt geen vragen over de schrijfster. Het bittere kruid lees je, opnieuw en opnieuw, waarbij je de angst voelt die zij heeft gevoelt, de onmacht voelt zoals zij die voelde en de hoop voelt, zoals zij die voelde. Zij, het meisje dat WO II overleefde… een meisje dat haar vader, moeder, broer, zus en schoonzus nooit meer terugzag, voor altijd achtergelaten in die vreselijke oorlog, de oorlog die ook nadat het stopte in mei 1945 nog levens eiste of moet ik zeggen opeiste? De mensen die daarna zijn overleden, uit verdriet om diegene die zij verloren tijdens die afschuwelijke oorlog. Dit meisje verloor niet alleen haar familie in deze oorlog, zij verloor haar jeugd, haar huis, haar uiterlijk, haar stad, alles.

Het luisterboek kwam binnen, ik kreeg het benauwd tijdens het luisteren, wat ging er door dit meisje heen, te midden van al het geweld maar ook te midden van typische “kinderlijke” problemen als, wanneer je je huis plotsklaps moet verlaten, waarom zou je een buurmeisje niet even wat leuke spulletjes uit jouw slaapkamer laten kiezen? Ze kwam binnen voor een racket maar ging naar buiten met zoveel meer, zelfs het tasje van haar zus nam haar buurmeisje mee.

Ik vind dit een uniek verhaal, uniek omdat het is opgeschreven, niet qua beleving, er waren immers duizenden meisjes zoals de hoofdpersonage die allemaal hetzelfde mee hebben gemaakt, alleen koos Marga Minco ervoor om het verhaal aan ons te vertellen middels dit boek.

Ik vind dit boek oprecht, bijna kinderlijk puur, meeslepend, angstwekkend en ruw, vooral ruw; door zijn eenvoud en doordat Marga Minco een boek heeft geschreven van slechts 90 pagina’s. Dit is geen boek dat je leest, dit is een boek dat je beleeft. Waarom werd er gezeurd om een bed in het boek, terwijl dat absoluut niet belangrijk was? Voel je het, dat gevoel dat je bij een wildvreemde vrouw in bed moet liggen en haar niet wilt aanraken omdat zij zich nooit wast, voel jij dat als jij je ogen nu even sluit? Een wildvreemde man staat zijn warme plaats in zijn bed, náást zijn vrouw, af aan een meisje in WO II zodat zij een plek heeft om te schuilen? Die wildvreemde man die na zijn werk de kracht niet meer heeft om het beloofde bed op te halen, staat simpelweg zijn warme plek af aan een meisje dat moet schuilen. Voel jij dat als jij nu je ogen even sluit?

Een leesbeleving schrijven over dit boek vond ik moeilijk, ik hoop dat ik de juiste woorden heb gebruikt, nooit geweten dat je zo lang kan piekeren over de woorden die je wilt gebruiken om een boek van slechts 90 pagina’s te omschrijven…….

Marga Minco, Het bittere kruid, 1957, ISBN 9035123301, in het kader van Augustus klassieke literatuur maand, Sandra

 

nb: ik heb zojuist een gedeelte verwijderd uit mijn recensie gezien de reacties op dit gedeelte. Ik kan niet goed uitleggen wat ik nu wel bedoelde, het is een gevoel, een gevoel dat erg dicht bij mij staat en wat ik moeilijk kan verwoorden, vandaar dat ik er voor kies om het te verwijderen.

 

Mijn leesbeleving van Eline Vere en een winactie!

Standaard

Toen ik begin juni mijn initiatief “Augustus klassieke literatuur maand” aan het uitwerken was, wist ik gelijk dat ik Eline Vere van Louis Couperus wilde herlezen. Het boek maakte behoorlijk wat indruk op mij toen ik het voor mijn lijst las in 1982 en uiteraard herinner ik mij ook de film uit 1991, voldoende redenen om dit prachtige boek te herlezen.

Eline Vere

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Ik ga uiteraard geen boekrecensie schrijven over de klassiekers die ik deze maand lees maar wat je wel zult aantreffen is mijn beleving, hoe heb ik het boek ervaren en wat kan ik over de schrijver vertellen.

Louis Couperus:

Hoe kan ik, een boekenblogger anno 2014, de juiste woorden vinden om een schrijver als Louis Couperus te omschrijven? Daar zou ik melodramatische woorden voor willen gebruiken, woorden die hij zelf ook gebruikte, waarmee hij zijn boeken een soort noodlot meegaf en waarmee hij de personages soms tartte, maar ik zou ook woorden van liefde willen gebruiken, woorden die een zware dwepende liefde tonen en niet te vergeten, ik zou woorden van tragiek willen gebruiken, de woorden die hij zelf gebruikte om een ommezwaai in het verhaal weer te geven……………… Je begrijpt het al, het is onbegonnen werk voor mij, dus ik houd het simpelweg bij de feiten.

“Louis Couperus werd geboren in 1863 en overleed in 1923 en zijn oeuvre omvat talloze werken, lees hier meer over hemzelf en zijn werk (klik).”

Waar gaat Eline Vere over:

De meeslepende, virtuoos vertelde geschiedenis van Eline Vere speelt zich af in de kringen van de gegoede Haagse burgerij aan het einde van de negentiende eeuw. De onafwendbaarheid van het noodlot krijgt gestalte in de zwakke, overgevoelige en wankelmoedige Eline, een meisje van stand, begaafd, maar niet in staat zich aan te passen aan het ‘banale leven’. Door haar angst voor de werkelijkheid verliest zij zich in dromerijen, waarna de angst alleen maar verhevigd terugkomt. Het noodlot slaat langzaam maar onvermijdelijk toe.

De roman waarmee Couperus in 1889 debuteerde, is meteen ook zijn meest gelezen boek geworden, dat hem direct beroemd maakte. Couperus schiep met deze naturalistische roman een vrouwenportret dat tot ons klassieke erfgoed behoort. (bron tekst klik)

Wat vond ik van Eline Vere:

Ik zei het al op Twitter, het herlezen van dit boek zorgde ervoor dat ik het gevoel had alsof ik vijf dagen lang onbegeleid in het Rijksmuseum had rondgelopen en alle prachtige schilderijen die aan de muur hingen herontdekt heb. Ik heb bij wijze van spreken de Nachtwacht van dichtbij mogen aanschouwen, ik ben over de lijn heengestapt en heb elke penseelstreek van Rembrandt mogen zien, mogen voelen, mogen proeven; alles onbevooroordeeld en vol overgave. Overdreven? Nee, voor mij voelde alle 561 pagina’s van dit boek als prachtige schilderijen en elk woord voelde aan als zijnde een penseelstreek van de grote meester Louis Couperus zelf.

Ik was er totaal niet op voorbereid dat ik Eline Vere zo prachtig zou vinden, toch herinnerde dit boek mij niet aan mijn tienertijd toen ik het las maar wel aan de gelijknamige film uit 1991 (klik), de prachtige beelden in Den Haag, de dames in vol ornaat gekleed en daarnaast vooral Thom Hoffman als Vincent Vere en Johan Leysen als Henk van Raat.

Bron: wikipedia

Bron: wikipedia

Winactie:

Ik vertelde al eerder dat Uitgever Atlascontact mijn initiatief “Augustus klassieke literatuur maand” ondersteund, iets waar ik hen enorm dankbaar voor ben. Namens hen mag ik een exemplaar van Eline Vere van Louis Couperus weggeven! Eline Vere is in 2013 opnieuw uitgegeven via LJ van Veen, een fondslijn van Atlascontact (zie hier de complete serie).

Wat moet jij doen om kans te maken op Eline Vere van Louis Coupers:

Geef antwoord op de vraag: in welk jaar is Louis Couperus geboren?

Het antwoord mag je middels het contactformulier hieronder aan mij mailen. Natuurlijk zou ik het ook leuk vinden als jij mijn Facebookpagina (klik) en de Facebookpagina van Uitgever Atlascontact (klik) liked, maar dit is geen vereiste!

De voorwaarden van deze winactie:
  • jij bent minimaal 18 jaar en bent woonachtig in Nederland
  • je vult het juiste antwoord in op mijn vraag in het contactformulier
  • deze winactie loopt tot en met 13 augustus 2014, op 15 augustus ontvangt de winnaar bericht van mij (vergeet dus niet om een geldig e-mailadres achter te laten in het contactformulier) en maak ik de winnaar bekend op mijn blog
  •  de winnaar reageert binnen 1 week, anders ben ik genoodzaakt een nieuwe winnaar te kiezen

Veel succes!

 

Sandra

Graag wil ik van de gelegenheid gebruik maken om Uitgeverij Atlascontact enorm te danken voor zowel het ter beschikking stellen van mijn leesexemplaar als een exemplaar voor mijn winactie.