Mijn boekrecensie van Mijn vader was een NSB’er van Elmer den Braber

Standaard

Vandaag deel ik mijn boekrecensie van Mijn vader was een NSB’er van Elmer den Braber met jullie. Ruim een maand geleden vroeg Den Braber mij via Twitter of ik zijn boek wilde lezen en recenseren voor mijn blog. Ik reageerde enthousiast, het is een historische roman over een onderwerp waar niet veel schrijvers zich aan wagen, ik was nieuwsgierig en zei ja.

Mijn vader was een NSB’er | Elmer den Braber | ISBN 9789082100600 | 288 pagina’s |

Jaar van uitgifte 2014 | Uitgever De Spion  | historische roman | flaptekst

Voeg dit boek toe op:   of hebban

De schrijver

Elmer den Braber is in het dagelijks leven social media adviseur. Mijn vader was een NSB’er is zijn tweede boek, hiervoor schreef hij het e-book “Het sprookje van Eindhoven”.

Het boek en mijn mening

Het boek vertelt het verhaal van Elsa, hoe zij WO II heeft beleefd als jong meisje, hoe haar ouders omgingen met WO II en hoe de keuzes van haar ouders haar leven verder heeft beïnvloed, keuzes die zij overigens zo verafschuwt dat zij aan het einde van de oorlog een drastisch besluit neemt, eentje die haar voor de rest van haar leven blijft achtervolgen. Op een dag besluit zij het volledige verhaal aan haar familie te vertellen, ze besluit niet langer te wachten en houdt geen geheimen meer achter.

Eerder dit jaar nam ik het besluit om geen boeken meer te lezen en recenseren voor mijn blog die in eigen beheer of via kleinere (privé) uitgevers zijn uitgegeven, maar ik besloot nog eenmaal een uitzondering te maken omdat dit onderwerp mij boeide en daar heb ik zeker geen spijt van.

De schrijver heeft er voor gekozen om fictie met non-fictie te mengen, het verhaal over Elsa en haar familie is fictie (maar zou ook waargebeurd kunnen zijn, kinderen van NSB ouders bestonden tenslotte echt) en de non-fictie zit hem in feiten als de Van Houten (chocolade) fabriek, verhalen rondom de Jodenvervolging in Amsterdam en de inval bij IJssalon Koco in Amsterdam, mooie non-fictie die ikzelf ook als non-fictie herkende (wie kent het dramatische verhaal over de IJssalon immers niet?), ik hoop wel dat de schrijver bij een volgend boek waarin hij deze twee “werelden” mengt, dat hij dit iets subtieler doet, ik vond de overgang nu een aantal keer erg abrupt, alsof hij opeens tijdens het verhaal bedacht, oh ja er moet nog wat non-fictie in. Dat ligt trouwens niet alleen aan de schrijver maar zeker ook aan de proeflezers en redacteur van deze mooie historische roman, het is hun taak om juist dit soort dingen eruit te vissen en de schrijver hierop te wijzen.

Ik frunnik met mijn linkerhand aan de knoopjes van mijn blouse. Het is zwoel in huis, tegen het benauwde aan. Opeens besef ik dat ik al minutenlang met een muntstuk aan het spelen ben dat in mijn broekzak zit; de borg van het winkelwagentje van gisteren. Het forse formaat en de grove ribbels langs de rand, verklappen dat het om vijftig eurocent gaat. Als een arbiter wip ik met mijn duim het muntje telkens omhoog, aan het oog onttrokken door de stof van mijn broekzak. Ik draal weer eens. Zal ik het lot laten bepalen of ik naar Dirk toe ga, vraag ik me af. Ik wik de opties: kop staat voor Dirk, munt voor tuin. Ik neem het geldstuk voor de laatste keer tussen duim en wijsvinger en haal mijn rechterhand weer tevoorschijn uit het binnenste van mijn broekzak. De munt blinkt en ik moet glimlachen: ik zie de Brandenburger Tor, ‘2002’ staat eronder. Even sluit ik mijn ogen en houd ik mijn adem in. Met een snelle haal naar achteren werp ik de halve euro een kleine meter, loodrecht de lucht in. Zonder te knipperen met mijn ogen, volg ik het projectiel dat ontelbare keren om zijn as wentelt, alsof het vertraagd wordt afgespeeld.

Elsa twijfelt of ze haar zoon Dirk wel of niet achterna moet gaan tijdens een strubbeling bij haar thuis (huidige tijd). Eerlijkheidshalve moet ik toegeven dat ik het verhaal zeer mooi vond, maar, -en dat overkomt mij eigenlijk zelden- de oeverloze details lieten mij bijna verzanden in het boek en dat kan de bedoeling niet zijn. Ik ben zo’n lezer die zich in deze alinea op die munt gaat concentreren, is het soms een muntstuk dat een bepaalde waarde voor haar heeft, heeft ze het van een speciaal iemand ontvangen, één van haar kleinkinderen wellicht?

Toch was vader boven alles een trotse Nederlander, boos over het feit dat het Duitse leger zonder noemenswaardige slag of stoot zijn vaderland kon toevoegen aan het rijtje oorlogstrofeeën die bungelden aan de riem van Adolf Hitler; boos over de laffe vlucht van Koningin Wilhelmina en haar gevolg naar het vrije Londen; boos over de gelatenheid waarmee zijn landgenoten dit alles ondergingen en boos over zijn eigen onmacht dat hij zelf niets anders kon doen dan zich onvrijwillig zijn mede-Nederlanders aan te sluiten. Wat kon hij immers in zijn eentje uitrichten?

Deze quote maakte mij boos, ik weet dat het is geschreven vanuit het oogpunt van een twaalf jarig meisje over haar vader aan het begin van de oorlog en dat probeerde ik voor ogen te houden, maar oh wat maakte deze quote veel in mij los, ik haat het als mensen doen alsof Nederland geen tegenstand heeft geboden aan de vijand in 1940 want als onze (voor)ouders iets hebben gedaan dan is het wel tegenstand bieden! Ik voel geen behoefte om hier verder over uit te wijden en ik voel zeker niet de behoefte om voorbeelden te noemen waar en hoe onze (voor)ouders tegenstand boden, het doet er simpelweg niet toe, het is zoals het is en mensen mogen hun mening hier over hebben, maar het raakt mij keer op keer, niet alleen in dit boek trouwens.

Je kunt dus stellen dat Den Braber er in geslaagd is mij te raken met bovenstaande quote en niet alleen met deze quote trouwens, het verhaal is mooi geschreven, zeker voor iemand die nog groeiende is als schrijver. Ik kijk dan ook uit naar zijn volgend werk en hoop op nogmaals een historische roman.

Het boek bevat een voorwoord en naschrift en meerdere foto’s van Weesp, alwaar dit verhaal zich afspeelt, in oorlogstijd. Ik moet eerlijk zeggen dat ik het verhaal van/over Emil Ratelband etc niet gelezen heb, ik had daar geen behoefte aan. De foto’s heb ik wel bekeken en ik herkende daar het één en ander in, mooi.

 De sterren

3 / 5 sterren, Als je mijn recensie gelezen hebt dan vraag je je wellicht af waarom ik maar drie sterren geef. Ik zou dit boek puur beoordeeld op het verhaal en de lef van de schrijver om dit onderwerp te kiezen zeker 4 sterren geven, maar door de stroeve loopjes rondom de gedeeltes waar de fictie overgaat in non-fictie, de vele taalfouten (zelfs een wisseling van namen) en de vele details waarin ik af en toe het spoor bijster was, geef ik dit boek 3 sterren, wat overigens een prima beoordeling is!

Zou ik Mijn vader was een NSB’er aanraden aan jou? Ja, een volmondig JA zelfs! De taalfouten zijn verdwenen bij een volgende druk heeft de schrijver mij beloofd en daardoor zal het boek al veel meer vaart krijgen, dus zeg ik ja lees dit boek en laat je meevoeren door Den Braber.

Lees jij wel eens boeken over WO II?

Sandra

Mijn vader was een NSB’er heb ik als e-book ontvangen van Uitgever De Spion. Het feit dat ik dit boek van de uitgever heb ontvangen beïnvloedt mijn mening over dit boek op geen enkele manier. Graag wil ik Uitgever De Spion danken voor het toesturen van het e-book.

Advertenties

Mijn boekrecensie van De andere vrouw van Tamar Cohen

Standaard

Vandaag deel ik mijn boekrecensie van De andere vrouw van Tamar Cohen met jullie. Met dit boek doe ik voor de eerste keer mee aan een heuse “blogtour“, ik voelde mij vereerd toen uitgever A.W. Bruna mij hierover benaderde!

 

De andere vrouw | Tamar Cohen | ISBN 9789400501423 | 384 pagina’s |

Jaar van uitgifte 2014 | Uitgever A.W. Bruna | Roman | flaptekst

Voeg dit boek toe op:   of hebban

De schrijver

Tamar Cohen heeft 20 jaar als journaliste gewerkt voor een aantal toonaangevende magazines. In 2012 verscheen haar debuut De wraak van de minnares.

Het boek en mijn mening

Op de omslag van De andere vrouw staat: “Op de begrafenis van je man verwacht je niet zijn ándere echtgenote tegen te komen…”, knappe boekenworm die dit boek weet te negeren en het niet mee neemt naar huis van de bibliotheek of boekenwinkel (klik en klik).

De andere vrouw vertelt het verhaal van Selina en Lottie, twee vrouwen die elkaar tot voor kort niet kenden maar wel allebei met dezelfde man getrouwd waren. Selina was maar liefst 28 jaar getrouwd met hem en Lottie 17 jaar. Denk je eens in, een man die al ruim 17 jaar een dubbelleven leidt, in welke bochten heeft hij zich moeten wringen? Verrassend genoeg gaat het boek daar nu juist niet over, het boek vertelt het verhaal van beide vrouwen.

Telkens als je denkt dat het niet erger kan worden in het leven van Selina en Lottie komt er weer iets anders om de hoek kijken en daarbij komen deze twee dames een aantal keer lijnrecht tegenover elkaar te staan.

Cohen neemt steeds de lezer mee in het verhaal door per hoofdstuk te wisselen van hoofdpersoon, ik vond dit erg prettig, ik houd van afgebakende hoofdstukken, zeker als ik een boek puur ter ontspanning lees, soms wil ik domweg geëntertaind worden door een schrijver en Cohen doet dit prima! Geen lastige stukken, niet teveel hoeven nadenken, ja nu ik stop met mijn boekenblog merk ik dat ik daar écht behoefte aan heb, even niet nadenken over een literair vraagstuk in het boek maar fijn een “verstand op nul en lekker lezen boek”. Cohen snapt dit en voert dit op een fijne manier uit in haar boek. Ik ga dan ook zeker bij mijn plaatselijke bibliotheek kijken of ze haar vorige boek hebben, deze schrijver smaakt naar meer!

De ruzies tussen de twee vrouwen, het wederzijds onbegrip, de reacties van hun omgeving en de grote vraag waarom maken dat je vlot doorleest, je wilt het snappen, ehm als in waarom beide vrouwen nooit iets gemerkt hebben (want als lezer oordeel ik daar lekker makkelijk: dit zou mij nooit kunnen overkomen?), enig begrip voor de man in kwestie vervliegt gelukkig al simpelweg op pagina één.

Ik vond het onwijs spannend om mee te doen aan de blogtour en heb deze week de recensies van mijn collega boekenbloggers Jenny en Shyama gelezen die ook meedoen aan deze leuke blogtour (klik).

De sterren

4 / 5 sterren, een fijne roman waarmee je even lekker de wereld om je heen vergeet. Mocht je nog een fijn boek zoeken voor tijdens de kerstvakantie, dan is dit boek zeker een aanrader!

Laat jij je bij het kopen van boeken leiden door de omslag van een boek? Voor mij springt deze omslag er behoorlijk uit.

 

Sandra

De andere vrouw heb ik ontvangen van Uitgever A.W. Bruna. Het feit dat ik dit boek van de uitgever heb ontvangen beïnvloedt mijn mening over dit boek op geen enkele manier. Graag wil ik Uitgever A.W. Bruna (Gemma) hartelijk danken voor het toesturen van dit exemplaar.

Mijn boekrecensie van Tonio van A.F. Th. van der Heijden

Standaard

Vandaag deel ik mijn boekrecensie van Tonio van A.F. Th. van der Heijden met jullie, en dat doe ik niet alleen, dat doe ik samen met mijn boekenblog collega Sue van Boekenz (klik).

tonio

 

Tonio | A.F.Th. van der Heijden | ISBN 9789023465720  | 640 pagina’s |

Jaar van uitgifte 2011 | Uitgever De Bezige bij | Literatuur | flaptekst

Voeg dit boek toe op:   of hebban

Volgens mij was het begin oktober dat Sue en ikzelf besloten iets samen te gaan doen, liefst in de vorm van een literaire boekenclub, hier zouden wij niet alleen onszelf een plezier mee doen maar hopelijk ook anderen inspireren om weer eens literatuur te gaan lezen. Na een poosje nadenken over de vorm en de naam waren wij er uit, we zouden iedere twee maanden samen een boek lezen en recenseren, alleen….. toen kwam zaterdag 15 november, de dag waarop ik besloot te stoppen met mijn boekenblog, uiteraard heb ik dezelfde dag Sue hier over gemaild en we besloten eigenlijk gelijktijdig dat we onze recensies wel zouden plaatsen, maar dan zonder een vervolg. We kozen Tonio van A.F.Th. van der Heijden.

De schrijver

In 1978 verscheen het eerste boek van A.F.Th. van der Heijden, een verhalenbundel, een jaar later volgde De draaideur en in 1983 verscheen het eerste boek van wat men de “de tandeloze tijd” cyclus noemde, het onderscheid was gemaakt, zijn stempel was gedrukt, hij liep naast het geëffende pad en trok daarmee destijds mijn aandacht!

Het boek en mijn mening

Laat ik beginnen met te zeggen dat niets maar dan ook werkelijk niets uit mijn boekrecensie van Tonio het boek recht zal doen, mijn woorden zijn niet toereikend voor dit boek, voor het gevoel dat dit boek mij gaf. Als een boek diepe indruk op je maakt dan kun je als boekenblogger een poging doen om dit te verwoorden tijdens je recensie, maar zelfs nu tijdens het schrijven van mijn recensie weet ik al dat dit mij nooit gaat lukken. De zoon van de schrijver overleed; een vader verloor hiermee zijn kind, een moeder verloor hiermee haar kind……..

Tonio is de zoon van A.F.Th. van der Heijden en Mirjam Rotenstreich. Op 23 mei 2010 werd Tonio op de fiets aangereden door een auto. Niet lang na dit vreselijke verkeersongeval overleed hij op 21-jarige leeftijd in het ziekenhuis.

Een jaar later, mei 2011, verscheen het boek Tonio, een requiemroman van A.F. Th. van der Heiden, waarin hij sprak over dit verlies. Het boek werd in mei 2012 bekroond met de Libris Literatuurprijs en later in datzelfde jaar ontving de schrijver de NS Publieksprijs.

Het boek begint met het einde: het vreselijke ongeluk en het overlijden van Tonio, waarbij afwisselend een prachtig verhaal over hoe Van der Heijden ooit zijn vrouw ontmoette en het leven van Tonio wordt verteld.

Sommigen vonden dat Van der Heijden een bijna idyllisch beeld schetste van zijn zoon in Tonio anderen noemden Van der Heijden langdradig, maar wie zijn wij om daar over te oordelen? Want wat is de scheidingslijn tussen het boek beoordelen en hetgeen erin staat, de woorden van een rouwende vader? Is niet ieder kind uniek voor zijn ouders en is niet iedere ouder (bijna) idyllisch over zijn kind en dan die scenes die te lang duren volgens sommigen…. geeft dát nu juist niet weer waar rouwen over gaat: tegen onbegrip aanlopen? Rouwen duurt lang en gaat tergend langzaam, Tonio is het boek van een rouwende vader, niet meer, niet minder……..

Ik zou dit boek nooit kunnen opnemen in een “boekenlijstje” of het durven benoemen als een “favoriet” boek, of het boek benoemen als een “aanrader”. Ik zou de techniek kunnen bespreken, aangeven of ik vind dat het boek goed is opgebouwd, maar zelfs daar waag ik mij niet aan. Nee, ik geef mijn blijk van medeleven aan Van der Heijden middels mijn simpele en totaal overbodige boekrecensie………

De sterren

5 / 5 sterren. Ik geef dit boek 5 sterren omdat dit boek heftige emoties bij mij losmaakte, het raakte mij, ik voelde het, wat een onmenselijk groot verdriet ………..

Lees hier wat Sue over Tonio heeft geschreven: (klik)

Sandra

 

Mijn boekrecensie van In hemelsnaam van Geertje Paaij

Standaard

Vandaag deel ik mijn boekrecensie van  In hemelsnaam van Geertje Paaij met jullie. Enige tijd geleden werd mij dit boek aangeraden door een medewerker van mijn bibliotheek, dus ik schreef het gelijk op mijn nog te lezen boeken lijst. Het toeval wilde dat een andere medewerker van dezelfde bibliotheek Geertje Paaij op mijn website had gewezen, wellicht wilde Sandra dit boek lezen en recenseren voor haar blog?

In hemelsnaam

 

In hemelsnaam | Geertje Paaij | ISBN 9749432546301  | 194 pagina’s |

Jaar van uitgifte 2014 | De nieuwe bestseller | non-fictie | flaptekst

Voeg dit boek toe op:   of hebban

De schrijver

Geertje Paaij (1952) heeft jarenlang bij het Openbaar Ministerie en de Reclassering gewerkt. Daarna maakte zij de overstap naar de politiewereld. In 2012 debuteerde zij met haar boek Volg de blauwe lijn (bron: zie link flaptekst).

Het boek en mijn mening

In hemelsnaam vertelt het verhaal over de vader van de schrijver: Johannes Paaij. De schrijver ontvangt onverwachts het stamboomboek van de familie Paaij en samen met de brief die Johannes Paaij ooit stuurde aan Mies Bouwman, waarin hij over zijn leven vertelde, vormen deze 2 documenten het uitgangspunt van dit boek.

In dit boek lees je hoe de schrijver zelf steeds meer, stap voor stap, over haar vader en haar grootouders ontdekt, daarbij lees je haar gedachten, je leest over de feiten die zij verzamelt, plaatsen die zij bezoekt en parallel daaraan loopt het verhaal over haar dochter. Het boek bevat foto’s en kopieën van documenten waardoor het echt een compleet verhaal is geworden. Haar gedachtes zijn trouwens soms geschreven als fictie; hoe zou Adriana zich toen gevoeld hebben….. wat dan volgt is een korte impressie van Paaij’s gedachten waardoor het bijna een roman wordt en het verhaal nog meer gaat leven.

Hoe Paaij non-fictie en enige fictie heeft verwerkt in haar boek vond ik dus prachtig, wat ik al zei, soms leek het daardoor bijna een roman, ik zou bijna aan haar willen vragen of ze niet ook nog een mooie historische roman kan schrijven over haar oma Adriana, het hoeft niet waarheidsgetrouw te zijn, maar simpelweg een roman aan de hand van de tijdsgeest en haar eigen fantasie zou ik erg mooi vinden.

Wat ik mooi vind aan historische romans en biografieën in het algemeen is dat je gelijktijdig iets leert, of moet ik zeggen, (soms) ontdekt? Je leert in deze biografie bijvoorbeeld iets over het leven rond de 20e eeuw, vrouwen hadden totaal geen rechten in die tijd -letterlijk- dat een man de baas was over hen, dat zijn dingen die wij nu, levend in de 21e eeuw, makkelijk vergeten, al ligt het slechts ruim 100 jaar achter ons. Wat je daar gelijk weer (voorzichtig) uit kunt concluderen is dat wij Nederlanders op bepaalde punten behoorlijke sprongen hebben gemaakt in 100 jaar tijd, en dit alles vind ik altijd mooi in een biografie of historische roman, vooral als de schrijver, zoals Paaij, het mondjesmaat toedient en er geen geschiedenisles van maakt.

Tijdens het lezen waren er momenten waarbij mijn emoties alle kanten op vlogen; ontroering, woede (vooral naar Johannes Pieter Paaij toe) en verdriet. Die woede voelde raar, ik bedoel, ik ken deze man niet, maar Paaij schrijft beeldend en haar woorden zijn scherp, behoorlijk scherp en als lezer begrijp ik dat volkomen. De verdrietige momenten vond ik de gedeeltes over Adriana, ik had meelij met deze vrouw, achtergelaten met haar kinderen door haar man, geen geld, geen huis, geen eten, het moment waarop haar kinderen in een tehuis terecht komen omdat zij niet meer voor hen kan zorgen, ja dat raakte mij en pas toen realiseerde ik mij dat mijn eigen grootouders ook in die tijd zijn opgegroeid en ook al weet ik dat zij het veel beter getroffen hadden met hun leven, vele malen beter zelfs, zij hadden Adriana wel tegen kunnen komen, zwervend ergens in Noord-Holland. Mooi als een schrijver je op deze manier aan de hand neemt en je laat nadenken over je eigen voorouders.

Als je begint in dit boek, dan kan ik mij voorstellen dat er mensen zijn die vinden dat de schrijver haar ervaringen met haar dochter niet in het boek had moeten opnemen (ja, dat dacht ik in eerste instantie ook), het duurt even voordat de raakvlakken met het verleden duidelijk worden in het boek, wees dus geduldig, Paaij brengt alles naar elkaar toe in een later stadium van het boek.

De sterren

4,5 / 5 sterren, tsja, geef mij een biografie waarin een schrijver het lef heeft om tevens wat fictie toe te voegen en ik ben om. Maar dit is bovenal een boek die je zeker gelezen moet hebben als je van biografieën en of van historische romans houdt (ja ja ik weet het, er zit totaal geen logica in, maar geloof me). Dankjewel Geertje Paaij voor dit prachtige boek en de fijne leesuren!

 

Sandra

 

In hemelsnaam heb ik ontvangen van de schrijver Geertje Paaij. Het feit dat ik dit boek van de schrijver heb ontvangen beïnvloedt mijn mening over dit boek op geen enkele manier. Graag wil ik haar hartelijk danken voor het toesturen van dit gesigneerde (!!) exemplaar.

Mijn boekrecensie van Suzanne en Edouard Manet van Thera Coppens

Standaard

Vandaag deel ik mijn boekrecensie van Suzanne en Edouard Manet van Thera Coppens met jullie. Dit boek werd genoemd door het boekenpanel bij De Wereld Draait Door (klik). Grietje Braaksma was behoorlijk enthousiast over dit boek, nu ik het uit heb, snap ik dat volkomen!

Thera Coppens

Suzanne en Edouard Manet | Thera Coppens | ISBN 9789029088565  | 368 pagina’s |

Jaar van uitgifte 2014 | Uitgever Meulenhoff | Historische literaire  | flaptekst

Voeg dit boek toe op:   of hebban

De schrijver

Thera Coppens (1947) is auteur van vele historische publicaties en laat ik daar nu heel erg van houden! Ik heb eerder genoten van haar boek Tien vrouwen op Soestdijk en bezocht aansluitend Paleis Soestdijk, mooier dan dat wordt het niet. Coppens schrijft niet alleen boeken maar levert ook bijdrages voor o.a. het tijdschrift Nouveau en het NRC. Haar werk omvat tevens kinderboeken en kindermusicals, een veelzijdige schrijver dus.

Het boek en mijn mening

Suzanne en Edouard Manet is een boek dat gebaseerd is op historische publicaties, Coppens heeft uitgebreid onderzoek gedaan naar dit echtpaar, Suzanne, de Nederlandse pianiste en Edouard, de Franse kunstschilder. Dit onderzoek bestond onder andere uit de correspondentie tussen deze echtelieden in een tijd dat Suzanne in Zuid-Frankrijk woonde en Edouard meehielp bij de verdediging van Parijs tijdens de Frans-Duitse oorlog. Verder kaart Coppens ook de periode aan van Suzanne terwijl ze nog in Zaltbommel woont, inclusief alle ontwikkelingen, of moet ik zeggen alle perikelen rondom hun huwelijk.

In 1847 reist Suzanne op aanraden van Franz Liszt naar Parijs om daar haar pianostudie voort te zetten die in Zaltbommel reeds begon. Zij geeft in Parijs pianoles aan de broers Manet. Al in 1851 raakt zij onverwachts zwanger, ongehuwd zwanger om precies te zijn (volgens de biografieën van Edouard Manet is hij de vader maar hierover bestaat twijfel).

Daar zat ze alleen, in de diepste wanhoop. De muzikant die haar kind had verwekt, stelde er geen prijs op om vader te worden. Haar verliefde illusies lagen in scherven. Geen liefkozingen meer om te troosten. Duizelig van ellende en onzekerheid ging ze naar haar muziekschool, ondanks alles hopend dat ze Monsieur Koëlla ergens zou zien. Misschien vertelde hij haar dat er in Parijs vrouwen te vinden waren die een ongewenste zwangerschap konden beëindigen. Sommige voedsters en vroedvrouwen hadden op dat gebied een reputatie. Het idee alleen al vormde voor een protestants meisje als Suzanne een pijnlijke belediging. In de eenzaamheid van haar kamertje gingen haar gedachten naar de kloosters en ziekenhuizen waar ongewenste baby’s in de houten rol bij het portaal werden gelegd en met een enkele draaibeweging uit het leven van hun moeders verdwenen. Honderden anonieme vondelingetjes waren daarna in weeshuizen ondergebracht. Suzanne achtte zo’n toekomst uitgesloten voor haar kind.

Suzanne lijkt de wanhoop nabij, anno 2014 zou dat overbodig zijn maar we hebben het hier over 1851, het jaar waarin president Charles Louis Napoleon Bonaparte de macht grijpt en hiermee een einde aan de Tweede Franse Republiek maakt. Niet bepaalt het moment om als vrouw zijnde eens flink de kont tegen de kribbe te gooien. Omdat haar ouders net hun zoon hebben verloren besluit zij hen niet te vertellen van de schande die haar is overkomen, uit bescherming. En dat typeert Suzanne enigszins, bovenal lijkt zij eerder aan anderen te denken dan aan haarzelf, maar wellicht was dit het tijdsbeeld van de vrouw in de 19e eeuw?

Drie en een half jaar later loopt zij, Suzanne met Leon, haar zoon, aan de hand de kerk in, alwaar hij wordt gedoopt onder het toeziend oog van Edouard Manet, zijn Peetoom maar het duurt tot 1863 voordat hij eindelijk met Suzanne trouwt, terwijl hij zich gelijktijdig vermaakt met andere schoonheden (van sommige maakt hij een portret) ontvangt zij in o.a. Renoir, Sisley en Zola in haar salon .

Thera Coppens heeft gelukkig een beeldende manier van schrijven, je hoort bijna de ruisende rokken van Suzanne en je ruikt bijna de lijnzaadolie van Edouard. Het boek is in een vertellende stijl geschreven en het is bijna een encyclopedie te noemen van de 19e eeuw, het staat bomvol met informatie, extra informatie om precies te zijn. Liefhebbers van historische literatuur, historische romans of biografieën kunnen hun hart ophalen aan dit boek, heerlijk!

Het enige minpuntje aan dit boek zijn de verwijzingen (c.q. noten) – 1 – ze hielden maar niet op (maar liefst 453 stuks), af en toe irriteerde ik mij hier zo erg aan dat ik mijn e-reader aan de kant legde. Normaliter vind ik het fijn om recensie-boeken op mijn e-reader te lezen, ik maak allerlei aantekeningen in mijn Kobo, ideaal maar die verwijzingen zijn een nachtmerrie op een e-reader, je bladert niet eenvoudig even naar het einde van het boek om de verwijzing op te zoeken en dan weer verder te lezen, het kan wel, maar het is niet handig. Dit vind ik dus typisch een boek dat je als papieren exemplaar moet lezen, als ik dit boek in mijn plaatselijke bibliotheek tegenkom ga ik het zeker herlezen, in alle rust, heerlijk.

Wat ik erg mooi vond waren alle foto’s van de schilderijen van Edouard Manet, prachtig, ik moet wel eerlijk bekennen dat ik de foto’s  op mijn laptop bekeken heb omdat ik geen kleurenscherm op mijn Kobo heb.

De sterren

3,5 / 5 sterren, ik heb genoten en ik ga zeker meer lezen over dit bijzondere echtpaar!

 

Sandra

 

Suzanne en Edouard Manet heb ik als e-book ontvangen van Uitgever Meulenhoff. Het feit dat ik dit boek van de uitgever heb ontvangen beïnvloedt mijn mening over dit boek op geen enkele manier. Graag wil ik Uitgever Meulenhoff hartelijk danken voor het e-book.

Ik zocht op Youtube naar wat beeldmateriaal van Suzanne en Edouard Manet en kwam een mooi interview tegen van RTV Baarn waarin Thera Coppens over haar boek vertelt

Mijn boekrecensie van Marc-Marie in stukjes van Marc-Marie Huijbregts

Standaard

Vandaag deel ik mijn boekrecensie van Marc-Marie in stukjes van Marc-Marie Huijbregts met jullie, oh wat schrijft hij heerlijk en wat is zijn boek enig!

In stukjes Marc Marie Huijbregts

 

Marc-Marie In stukjes | Marc-Marie Huijbregts| ISBN 9789025444471 | 144 pagina’s |

Jaar van uitgifte 2014 | Uitgever Altas Contact | verhalenbundel | flaptekst

Voeg dit boek toe op:   of hebban

De schrijver

Marc-Marie Huijbregts (1964) heeft een behoorlijk uitgebreide CV: programmamaker, acteur, cabaretier, tafelheer van DWDD en hij kan hier nu ook schrijver aan toevoegen. Eén van de leukste programma’s van hem vond ik: Marc-Marie in het wild uit 2009 waar hij samen met survival expert Bart de wildste (en meest hilarische) avonturen beleefde, ge-wel-dig! En uiteraard Het schaep met de vijf poten, één van de leukste Nederlandse series ooit wat mij betreft!

Het boek en mijn mening

Marc-Marie in stukjes is een verhalenbundel met 17 korte verhalen, verhalen over zijn leven, vanaf zijn jeugd tot aan het heden. Een ontroerend verhaal over zijn moeder (Mijn moeder), een hilarisch verhaal over Barbra Streisand (Babs), een verhaal over een vakantie op het verkeerde moment (Instanbul) en als slotstuk een prachtige lofzang over zijn man Karim (Karim).

 

Ik ben homosexueel. Ik heb daar geen heel ingewikkelde periodes van “Ja, ik ben het” en “Nee, ik ben het niet” voor doorlopen. Ook geen momenten of jaren van “Ik ben iets wat ik niet mag zijn”. Dus mijn homosexueel-zijn heeft geen enorme invloed gehad op mijn manier van opgroeien. Het enige wat ik ervan merkte was mijn liefde voor Barbra Streisand.

Een quote uit het verhaal Babs; we lezen hoe Marc-Marie zelf omgaat met zijn homosexueel-zijn en vervolgens sluit hij een alinea op een humoristische manier af. Heerlijk, ik houd van dit soort humor!

 

Misschien was alles anders gegaan als ik de zoon was geweest die hij graag had gehad, en die ik ook graag was geweest. Zo´n zoon die met zijn Vader af en toe naar het café gaat. Die op zondag naar het voetbal gaat. Zo´n zoon die met zijn Vader `mannengrapjes´ maakt en mannentradities heeft. Elke zomer samen naar de Tour de France kijken, de eerste dag van de kermis altijd in hetzelfde café dronken worden en dan met de taxi naar huis. Eerst langs ons Paps zijn huis en dan door naar mijn Vrouw en kinderen, die kennen dit jaarlijks ritueel. Ik was heel graag zo’n zoon geweest, niet alleen voor hem maar ook voor mezelf.

Een quote uit het verhaal Vader. Zelfs ik voelde het, ik voelde mij bijna een beetje sip worden om dat wat hij niet was, voor hem en voor zijn vader…..

 

Ik was zevenentwintig jaar. Sommigen van mijn vrienden waren al getrouwd en hadden nare kinderen gekregen en ik was zelfs nog nooit alleen op vakantie geweest. Dat moest veranderen. Alleen naar Parijs, dat klonk spannend.

Een quote uit het verhaal Istanbul. Na die tweede zin belde ik in een lachbui een vriendin op en riep: “moet je luisteren” *leest zin voor*, vriendin kreeg ook een lachbui maar ze kon het niet nalaten om te zeggen: “ja zie je nu wel, en jij dacht nog wel dat het geen leuk boek zou zijn!”. Touché! Ja Marc-Marie Huijbregts heeft mij enorm verrast met dit hilarische en ontroerende boek. Natuurlijk dacht ik, ja hoor, daar heb je weer een acteur/programmamaker die ook zo nodig een boek moet schrijven, maar nadat ik één verhaal online las, was ik eigenlijk al gelijk om, deze man gebruikt precies de juiste woorden, soms een tikkeltje melancholisch maar vooral heel eerlijk en puur en weet daar een gevoelige snaar bij mij mee te raken en dan die humor, geweldig!

Het boek leest heerlijk weg, de verhalen zijn divers en zijn niet allemaal even lang, fijn afgewisseld en oh zo leuk! Leuk detail: Huijbregts heeft zijn eigen omslag ontworpen, ook al zo’n leuk verhaal, het hoe en wat ga ik hier uiteraard niet verklappen.

De sterren

5 / 5 sterren, wie had ooit kunnen denken dat ik nog eens een liefhebber van verhalenbundels zou worden? Had het mij een jaar geleden verteld en ik had je uitgelachen. Eerder kregen A.L. Snijders en Thomas Heerma van Voss van mij 5 sterren voor hun verhalenbundel en Marc-Marie Huijbregts past daar prima tussen!

Enne, mocht jij nog een leuk cadeau zoeken voor 5 december, koop dit boek (of zet het op jouw verlanglijstje!), laat het leuk inpakken in de boekenwinkel en vraag aan de ontvanger of je het mag lenen als hij/zij het uit heeft. Ik wens je alvast veel leesplezier toe!

 

Sandra

 ps: vanmiddag besloot ik opeens dat dit boek té leuk is om zelf te houden. Volgende week geef ik mijn exemplaar weg tijdens een winactie op mijn Facebookpagina (klik).

 

Marc-Marie in stukjes heb ik ontvangen van Uitgever Atlas Contact. Het feit dat ik dit boek van de uitgever heb ontvangen beïnvloedt mijn mening over dit boek op geen enkele manier. Graag wil ik Uitgever Atlas Contact hartelijk danken voor het toesturen van dit boek.

 

Mijn boekrecensie van Aan de oever van Rafael Chirbes

Standaard

Vandaag deel ik mijn boekrecensie van Aan de oever van Rafael Chirbes met jullie. Dit boek kwam op een bijzondere manier in mijn bezit, uitgever Meridiaan zag Aan de oever op mijn Pinterest bord: nieuwe boeken, najaar 2014, must-reads (klik) staan en vroeg mij of ik hun boek wilde lezen en recenseren voor mijn boekenblog, uiteraard was mijn antwoord ja!

Aan de oever

Aan de oever | Rafael Chirbes | ISBN 9789048822249  | 432 pagina’s |

Jaar van uitgifte 2014 | Uitgever Meridiaan | Literatuur | flaptekst

Voeg dit boek toe op:   of hebban

De schrijver

Rafael Chirbes is een Spaanse schrijver en woonde na zijn studie Moderne en Hedendaagse Geschiedenis o.a. in Marokko (waar hij Spaanse les gaf). Via een aantal omzwervingen verhuisde hij in 2000 naar Valencia. Aan de oever is zijn negende roman, welke in 2013 uit kwam in Spanje.

Het boek en mijn mening

Aan de oever vertelt het verhaal van Esteban, een man met grote dromen, maar toch is hij in het meubelbedrijf van zijn vader blijven werken, of moet ik zeggen, blijven hangen? Ondertussen is de crisis ook doorgedrongen in Misent, veel mensen staan op straat, hebben schulden, hopeloze vooruitzichten met criminele praktijken als een bijna logisch gevolg. Esteban liefje Eleonoor heeft hem reeds lang geleden ingewisseld voor zijn beste vriend en zo langzamerhand komt de volledige zorg van zijn oude dementerende vader op hem neer omdat hij de rekeningen van de verzorging niet meer kan betalen en op zijn overige familie niet echt kan rekenen. Ondertussen gaat het met het familiebedrijf steeds slechter, de rekeningen kunnen amper nog betaald worden en Esteban lijkt de enige van zijn familie te zijn die deze realiteit onder ogen ziet, de anderen zien alleen maar geld, geld dat er al lang niet meer is?

Het boek wordt vanuit verschillende perspectieven verteld en omdat dit niet in een vloeiende beweging wordt gedaan en zonder aankondiging, (bijvoorbeeld bij het overgaan naar een nieuw hoofdstuk), valt dit boek overduidelijk onder literatuur. Je gaat van het ene naar het andere dramatische verhaal en niet één persoon voert daarbij de hoofdrol, het lijkt er eerder op dat Spanje zelf het gehele verhaal regeert en dat is bijzonder mooi gedaan door Chirbes. Scherpe observaties volgen elkaar in een rap tempo op, en als dit een gegeven is van Rafael Chirbes, dan wil ik nu al zijn andere (in het Nederlands vertaalde) boeken lezen!

Wat ik verder erg mooi vond was hoe Chirbes de crisis heeft verweven in dit boek, een zeer actueel en realistisch beeld van Spanje, of moet ik zeggen, van heel Europa?!

Na Nachtlicht (La pell freda) van Albert Sánchez Piñol in 2006 heb ik geen enkel boek meer gelezen van een Spaanse schrijver, gek eigenlijk dat ik vaak voor Nederlandse en Vlaamse schrijvers kies en zelden voor een Spaanse schrijver terwijl ik Nachtlicht een ijzersterk debuut vond? Daar komt verandering in na het lezen van Aan de oever en Victus, de val van Barcelona, de volgende Spaanse schrijver die ik wil ontdekken is Javier Marías!

De sterren

4/ 5 sterren, een prachtige actuele roman, een aanrader!

Lees jij wel eens werk van Spaanse schrijvers, zo ja, welke kun jij mij aanraden?

Sandra

Aan de oever heb ik ontvangen van Uitgever Meridiaan. Het feit dat ik dit boek van de uitgever heb ontvangen beïnvloedt mijn mening over dit boek op geen enkele manier. Graag wil ik Uitgever Meridiaan (Crispijn) hartelijk danken voor het toesturen van prachtige exemplaar.