Mijn boekrecensie van Hollands Siberië van Mariët Meester

Standaard

Vandaag deel ik mijn boekrecensie van Hollands Siberië van Mariët Meester met jullie. Dit is het eerste boek dat ik las voor “Een perfecte dag voor literatuur”. Het onderwerp van het boek vond ik boeiend en ik besloot gelijk om dit boek uit te kiezen voor mijn eerste recensie.

Hollands Siberie

Hollands Siberië | Mariët Meester | ISBN 9789029589581| 272 pagina’s |

Jaar van uitgifte (september) 2014 | Uitgever De Arbeiderspers | Literaire roman | flaptekst*

Voeg dit boek toe op: De derde persoon of  Hebban

De schrijver

Mariët Meester groeide op in Veenhuizen en is teruggekeerd naar het dorp, welke tevens het decor vormt van dit boek. Hollands Siberië is haar derde boek, zij heeft historische feiten als uitgangspunt genomen voor haar boek.

Het boek en mijn mening

Hollands Siberië speelt zich af in Veenhuizen, in de voormalige strafkolonie om precies te zijn. De franciscaan Peter Pex komt in 1936 als pastoor in dienst bij de rijkswerkinrichting op een plek waar nog geen andere pastoor het lang kon uithouden. Er leven zwervers, weeskinderen, dieven en geweldplegers, deze meent men “verpleegden” te moeten noemen. De pastoor neemt zijn taak serieus, zeer serieus kun je wel zeggen, zo probeert hij de ongewilde kinderloosheid van een stel op te lossen en gaat daarbij behoorlijk ver. Hij probeert een ieders problemen op te lossen maar hij lijkt daarbij zichzelf te vergeten?

Dan is daar WO II, de pastoor raakt betrokken bij het verzet, zijn huishoudster Martine raakt steeds meer betrokken bij de pastoor en zij krijgen een geheime liefdesrelatie waardoor het verhaal steeds spannender wordt, enerzijds door de “verboden” liefdesrelatie, anderzijds door WO II. Ook na WO II wordt het leven steeds zwaarder en de pastoor grijpt steeds vaker naar de fles, voor mij was het af en toe niet meer duidelijk of hij naar de fles greep door de omstandigheden in Veenhuizen, zijn verboden relatie met zijn huishoudster Martine, of was het misschien toch de druk van buitenaf van de rijkswerkinrichting waar hij niet meer tegen kon? Er bleef immers geen enkele pastoor lang in Veenhuizen en zit hij er in totaal toch zo’n 15 jaar.

Mariët Meester is er prima in geslaagd om dit mooie gelaagde verhaal te vertellen. Het boek begint met de pastoor en het eindigt met de pastoor, maar in de tussentijd worden vele lagen afgepeld, de wat zorgelijke pastoor die nachtenlang piekerend wakker ligt, de huishoudster op de bovenste etage met een kamer nauwelijks groter dan een kledingkast, de misdienaars, de familie’s, de verpleegden, allen worden prima neergezet door Meester. Wat is het dan toch wat ik mis in dit boek? Het duurde tot het einde voordat ik daar achter was.

Ik ben een jaar of 10 terug in Veenhuizen geweest, ik was daar in de buurt op vakantie en bezocht het Gevangenismuseum. Ik herinner mij dat ik door het dorp reed, op weg naar het museum en ik herinner mij ook dat ik het nogal indrukwekkend vond, het is een soort “dorp op zich”, alsof het afgesloten was van de wereld, interessant! Het Gevangenismuseum vond ik nog interessanter, je ziet de kooien waar de “verpleegden” sliepen, en laat ik het zo zeggen, mijn kledingkast is ruimer, ik vond het enorm benauwend, het gehele complex, een soort dubbel gevoel, interessant én benauwend, en dat is hoe het boek mij ook achterliet. Ja ik vond Hollands Siberië interessant, maar ik vond het ook benauwend en soms werkte de lieve pastoor mij op mijn zenuwen. Soms dacht ik, man, pak een rubberen hamer en mep jezelf in slaap, van mij part tot in den eeuwigheid, alsjeblieft zeg!

Ik ben een geduldig persoon, sommige mensen beweren zelfs dat ik over engelengeduld beschik, dat de pastoor mij zo irriteerde dat ik hem eigenhandig uit het boek wilde schuiven, dat zegt dus wel wat. En dat, dat is knap gedaan van Meester, mijn complimenten! Ik irriteer mij wel vaker aan een hoofdpersonage in een boek (James uit IJstijd van Maartje Wortel vond ik ook al zo’n irritante dropveter), maar ik voelde nog niet eerder de neiging om een hoofdpersonage eigenhandig uit een boek te schuiven.

Wat ik soms lastig vond tijdens het lezen waren de vele losse scenes in het boek, af en toe miste ik het, dat dingen niet bij elkaar kwamen, alsof de bindende factor ontbrak en dat ontdekte ik pas toen ik het boek uit had. Aan de andere kant zat er voldoende diepgang in het boek, de omschrijvingen van de diverse karakters vond ik zeer uitgebreid, maar de losse scenes in het boek leken soms los te zwerven, alsof ik zelf de touwtjes moest verbinden?

De omslag van het boek vind ik zeer goed gekozen, het geeft het veengebied en het desolate landschap van Veenhuizen goed weer. Verder vond ik het mooi dat de foto van de voorzijde van de omslag doorliep naar de achterkant van het boek. Noem mij een nerd, maar ik kan zoiets waarderen.

De sterren

4 / 5 sterren, ik heb genoten, mede doordat ik al veel gelezen heb over de geschiedenis van Veenhuizen (je houdt van historie of niet 😉 ) af en toe was het een feest van herkenning, andere momenten ergerde ik mij vreselijk aan de pastoor. Ik hoop dat dit boek er toe bijdraagt dat de historie van Veenhuizen nooit vergeten zal worden.

Ben jij benieuwd wat mijn collega boekenbloggers van Een perfecte dag voor literatuur van dit boek vonden: klik.

Sandra

Hollands Siberië van Mariët Meester heb ik ontvangen van uitgever De Arbeiderspers via “Een perfecte dag voor literatuur”. Het feit dat ik dit boek gratis van de uitgever heb ontvangen beïnvloed mijn mening over dit boek op geen enkele wijze. Graag wil uitgever De Arbeiderspers en Cathelijne van Not just any book, hartelijk danken voor dit boek.