Mijn boekrecensie van Marc-Marie in stukjes van Marc-Marie Huijbregts

Standaard

Vandaag deel ik mijn boekrecensie van Marc-Marie in stukjes van Marc-Marie Huijbregts met jullie, oh wat schrijft hij heerlijk en wat is zijn boek enig!

In stukjes Marc Marie Huijbregts

 

Marc-Marie In stukjes | Marc-Marie Huijbregts| ISBN 9789025444471 | 144 pagina’s |

Jaar van uitgifte 2014 | Uitgever Altas Contact | verhalenbundel | flaptekst

Voeg dit boek toe op:   of hebban

De schrijver

Marc-Marie Huijbregts (1964) heeft een behoorlijk uitgebreide CV: programmamaker, acteur, cabaretier, tafelheer van DWDD en hij kan hier nu ook schrijver aan toevoegen. Eén van de leukste programma’s van hem vond ik: Marc-Marie in het wild uit 2009 waar hij samen met survival expert Bart de wildste (en meest hilarische) avonturen beleefde, ge-wel-dig! En uiteraard Het schaep met de vijf poten, één van de leukste Nederlandse series ooit wat mij betreft!

Het boek en mijn mening

Marc-Marie in stukjes is een verhalenbundel met 17 korte verhalen, verhalen over zijn leven, vanaf zijn jeugd tot aan het heden. Een ontroerend verhaal over zijn moeder (Mijn moeder), een hilarisch verhaal over Barbra Streisand (Babs), een verhaal over een vakantie op het verkeerde moment (Instanbul) en als slotstuk een prachtige lofzang over zijn man Karim (Karim).

 

Ik ben homosexueel. Ik heb daar geen heel ingewikkelde periodes van “Ja, ik ben het” en “Nee, ik ben het niet” voor doorlopen. Ook geen momenten of jaren van “Ik ben iets wat ik niet mag zijn”. Dus mijn homosexueel-zijn heeft geen enorme invloed gehad op mijn manier van opgroeien. Het enige wat ik ervan merkte was mijn liefde voor Barbra Streisand.

Een quote uit het verhaal Babs; we lezen hoe Marc-Marie zelf omgaat met zijn homosexueel-zijn en vervolgens sluit hij een alinea op een humoristische manier af. Heerlijk, ik houd van dit soort humor!

 

Misschien was alles anders gegaan als ik de zoon was geweest die hij graag had gehad, en die ik ook graag was geweest. Zo´n zoon die met zijn Vader af en toe naar het café gaat. Die op zondag naar het voetbal gaat. Zo´n zoon die met zijn Vader `mannengrapjes´ maakt en mannentradities heeft. Elke zomer samen naar de Tour de France kijken, de eerste dag van de kermis altijd in hetzelfde café dronken worden en dan met de taxi naar huis. Eerst langs ons Paps zijn huis en dan door naar mijn Vrouw en kinderen, die kennen dit jaarlijks ritueel. Ik was heel graag zo’n zoon geweest, niet alleen voor hem maar ook voor mezelf.

Een quote uit het verhaal Vader. Zelfs ik voelde het, ik voelde mij bijna een beetje sip worden om dat wat hij niet was, voor hem en voor zijn vader…..

 

Ik was zevenentwintig jaar. Sommigen van mijn vrienden waren al getrouwd en hadden nare kinderen gekregen en ik was zelfs nog nooit alleen op vakantie geweest. Dat moest veranderen. Alleen naar Parijs, dat klonk spannend.

Een quote uit het verhaal Istanbul. Na die tweede zin belde ik in een lachbui een vriendin op en riep: “moet je luisteren” *leest zin voor*, vriendin kreeg ook een lachbui maar ze kon het niet nalaten om te zeggen: “ja zie je nu wel, en jij dacht nog wel dat het geen leuk boek zou zijn!”. Touché! Ja Marc-Marie Huijbregts heeft mij enorm verrast met dit hilarische en ontroerende boek. Natuurlijk dacht ik, ja hoor, daar heb je weer een acteur/programmamaker die ook zo nodig een boek moet schrijven, maar nadat ik één verhaal online las, was ik eigenlijk al gelijk om, deze man gebruikt precies de juiste woorden, soms een tikkeltje melancholisch maar vooral heel eerlijk en puur en weet daar een gevoelige snaar bij mij mee te raken en dan die humor, geweldig!

Het boek leest heerlijk weg, de verhalen zijn divers en zijn niet allemaal even lang, fijn afgewisseld en oh zo leuk! Leuk detail: Huijbregts heeft zijn eigen omslag ontworpen, ook al zo’n leuk verhaal, het hoe en wat ga ik hier uiteraard niet verklappen.

De sterren

5 / 5 sterren, wie had ooit kunnen denken dat ik nog eens een liefhebber van verhalenbundels zou worden? Had het mij een jaar geleden verteld en ik had je uitgelachen. Eerder kregen A.L. Snijders en Thomas Heerma van Voss van mij 5 sterren voor hun verhalenbundel en Marc-Marie Huijbregts past daar prima tussen!

Enne, mocht jij nog een leuk cadeau zoeken voor 5 december, koop dit boek (of zet het op jouw verlanglijstje!), laat het leuk inpakken in de boekenwinkel en vraag aan de ontvanger of je het mag lenen als hij/zij het uit heeft. Ik wens je alvast veel leesplezier toe!

 

Sandra

 ps: vanmiddag besloot ik opeens dat dit boek té leuk is om zelf te houden. Volgende week geef ik mijn exemplaar weg tijdens een winactie op mijn Facebookpagina (klik).

 

Marc-Marie in stukjes heb ik ontvangen van Uitgever Atlas Contact. Het feit dat ik dit boek van de uitgever heb ontvangen beïnvloedt mijn mening over dit boek op geen enkele manier. Graag wil ik Uitgever Atlas Contact hartelijk danken voor het toesturen van dit boek.

 

Advertenties

Mijn boekrecensie van Heilbrons hel van Jannetje Koelewijn

Standaard

Vandaag deel ik mijn boekrecensie van Heilbrons hel van Jannetje Koelewijn met jullie. Het was de bedoeling dat deze recensie maandag online kwam maar helaas kwam er iets tussen.

Heilbrons hel Jannetje Koelewijn

Heilbrons hel | Jannetje Koelewijn | ISBN 9789025444341  | 320 pagina’s |

Jaar van uitgifte 2014 | Uitgever Altas Contact | Literaire roman | flaptekst

Voeg dit boek toe op:   of hebban

De schrijver

Jannetje Koelewijn (1959) is redacteur bij het NRC en schrijver, Heilbrons hel is haar zesde boek. Haar eerste boek werd uitgebracht in 1994: Het koningsdrama Fokker (welke ik een jaar later las).

Het boek en mijn mening

Toen ik begon met bloggen benoemde ik altijd alle hoofdrolspelers in mijn recensies, daar ben ik later mee gestopt omdat ik er geen toegevoegde waarde in zag. Toch benoem ik hen bij deze recensie wel, zodat het duidelijk is wie wie is en hoeveel aandacht Koelewijn hier aan heeft gegeven:

  • Lucas Pauw, Officier van Justitie, gescheiden van Suzanne, heeft 2 dochters
  • Willem Berkhout, (Bill) Hoofd Marktmisbruik van TFM*, zoon van hartspecialist
  • Axel de Beaumont, Makelaar in de liefde (zoekt nieuwe liefde voor Lucas Pauw)
  • Cor Heilbron, CEO van B4YOU, getrouwd met Jeanel, heeft 2 zonen en 1 dochter
  • Dirk, butler/chauffeur van Heilbron
  • Etienne Godefroij, voormalig Minister van Binnenlandse zaken nu baas van TFM*
  • Françoise den Tex, journalist, interviewt Heilbron.

Als ik 3 hoofdrolspelers zou moeten aanwijzen dan zouden dat Lucas Pauw, Heilbrons en Francoise den Tex zijn, van hen lees je zowel over hun zakelijk leven als over hun privéleven, van de overige lees je weinig over hun privéleven maar des te meer over hun werk.

Heilbrons hel vertelt het verhaal over Lucas Pauw die naarstig op zoek is naar een nieuwe vrouw in zijn leven, omdat hij een gebrek aan zelfvertrouwen lijkt te hebben schakelt hij hier De Beaumont voor in, een makelaar in de liefde. Dat deze opdracht hem € 10.000,= kost lijkt hem in eerste instantie niet te raken, totdat hij hoort dat hetzelfde bedrag ook nog eens betaald moet worden als hij daadwerkelijk de liefde van zijn leven ontmoet. Pauw mag dan geen zelfvertrouwen hebben, zelfkennis heeft hij des te meer. Ja hij werkt er aan om af te vallen, om beter in de smaak te vallen bij het vrouwelijk schoon, maar hij verdient soms iets extra’s, een lekker stuk kaas, omdat hij zo zijn best doet.

Cor Heilbron zou ik bijna een self made man willen noemen, you name it, he did it, hij heeft zijn leven lang keihard gewerkt om daar te komen waar hij nu is, wereldwijd wordt hij bejubeld om zijn bedrijf, alleen in Nederland ziet men een CEO van een beursgenoteerd bedrijf niet als zodanig. Françoise den Tex interviewt Heilbron en vraagt hem honderd uit over zijn leven en zijn werk. Heilbron voelt zich goed in die rol, de geïnterviewde, hij staat even in het middelpunt van de belangstelling en hij is een kei als het om bruggetjes bouwen aankomt, moeiteloos stuurt hij Françoise den Tex de richting op die hij wil inslaan en hij laat daarmee niets aan het toeval over.

Twee van Bill zijn medewerkers zijn een handel met voorkennis op het spoor. Zij vermoeden dat Cor Heilbron met voorkennis aandelen van Leopard heeft gekocht, vlak voor een grote overname en ze direct daarna heeft verkocht, met pak ‘m beet acht ton winst. Bill stapt hiermee naar Etienne Godefroij en als nieuwbakken baas van TFM ruikt Godefroij zijn kans en wat voor een kans, hij gaat de CEO van B4YOU met slechts één ferme tik uit het spel slaan. Lucas Pauw is als Officier van Justitie betrokken bij TFM en de zaak Heilbron, althans, zaak, wordt het überhaupt een zaak? Welke fouten maakt Godefroij en waarin faalt Françoise meerdere keren?

Als je mijn blog al een poosje volgt dan weet je dat ik veel waarde hecht aan de mening van Wim Brands (VPRO Boeken) en de recensies van NRC Boeken. Beide waren positief over Heilbrons hel en nu ik het boek uit heb snap ik dit nog meer. Hoe Koelewijn alle karakters heeft uitgediept, zelfs de karakters waarvan je denkt dat die er verder niet toe doen in het verhaal (bijvoorbeeld De Beaumont en later de vader van Lucas Pauw) maar toch helpt deze uitdieping je verder het verhaal in. Het boek heeft een wat lange aanloop door de uitdieping van de karakters, maar Koelewijn heeft dit prima opgelost door versnelling te geven aan de oeverloze gesprekken van Godefroij en de gesprekken tussen Heilbrons met Françoise den Tex.

Je merkt tijdens het lezen dat Koelewijn niet zomaar een verhaal schrijft, ze heeft onderzoek gedaan, weet waar zij het over heeft en moet een rolmodel in haar hoofd hebben gehad toen zij aan het personage Heilbron dacht. De beste man is zo goed neergezet door haar dat ik mij afvraag waar de beste man rondloopt, zou ik hem tegen kunnen komen? Omdat ik door mijn werk als Directiesecretaresse AFM (Autoriteit Financiële Markten) ken en doordat ik op de hoogte ben van het werk van AFM weet ik wat een inval kan betekenen bij een bedrijf, vooral bij een beursgenoteerd bedrijf en hierdoor kan ik met volle overtuiging zeggen dat de schrijver weet waar zij het over heeft, ik herken de handelingen, het soort gesprekken, mannen als Godefroij en Heilbrons komen voor in het zakelijk leven, het verhaal ís geloofwaardig van de eerste tot aan de laatste pagina, prachtig gedaan!

Leuk detail: Etienne Godefroij haalt graag schrijvers en boeken aan:

Godefroij knikte hem bemoedigend toe. ‘Ik kan me daar ook intens kwaad over maken. Al kan ik die woede wel beter beheersen dan vroeger. Dat wil zeggen, het gevoel is nog steeds hetzelfde, maar verwijzend naar Plato… Heb je Plato gelezen? Moet je toch eens doen. Begin dan met de Politeia. Kan ik je echt aanraden. Verwijzend naar Plato zeg ik: de
geest moet de emoties beheersen. Ik probeer mijn woede om te zetten in daden. Kijk, Bill, of de mens van nature goed is of geneigd tot alle kwaad, dat zal me een zorg zijn. Maar zonder toezicht en zonder handhaving…

Ben je nog verder gegaan in Van oude menschen, komma, de dingen, komma, die voorbij gaan, puntje puntje puntje?’ Hij liet een grinnikend lachje horen. Bill lachte mee en ontspande zich iets. ‘Ik heb het net uit.’ ‘En? Wat vond je ervan? Voor mij is het een van de beste romans die de Nederlandse literatuur heeft voortgebracht. Zoals Couperus beschrijft hoe die vrouw op haar zevenennegentigste nog altijd denkt dat ze de moord op haar man geheim heeft gehouden terwijl de hele familie weet, of in elk geval vermoedt, of zou kunnen vermoeden, dat zij het gedaan heeft. Hoe heet ze ook al weer? Die vrouw bedoel ik?’

Als boekenworm geniet ik uiteraard enorm van dit soort leuke details!

De sterren

5 / 5 sterren, alsof het haar totaal geen moeite heeft gekost om dit boek te schrijven, Jannetje Koelewijn heeft het gewoon gedaan; ze heeft een geloofwaardig verhaal neergezet over een thema waarover men nooit raakt uitgesproken, chapeau, 5 sterren dik verdiend!

 

Sandra

 

* TFM: Toezichthouder Financiële Markten

 

Heilbrons hel heb ik als e-book ontvangen van Uitgever Atlas Contact. Het feit dat ik dit e-book van de uitgever heb ontvangen beïnvloedt mijn mening over dit boek op geen enkele manier. Graag wil ik Uitgever Atlas Contact hartelijk danken voor het toesturen van dit e-book.

 

Mijn boekrecensie van Gouden jaren van Annegreet van Bergen

Standaard

Ik geloof niet dat ik eerder zoveel tweets over een boek het wereldwijdeweb heb in geslingerd als tijdens het lezen van Gouden jaren van Annegreet van Bergen. Ik zou deze boekrecensie moeiteloos met één woord kunnen vormen: “feestje”……………. !

Gouden jaren

 

Gouden jaren | Annegreet van Bergen | ISBN 9789045023540 | 352 pagina’s |

Jaar van uitgifte 2014 | Uitgever Atlas Contact | non-fictie en informatief | flaptekst*

Voeg dit boek toe op:  of  Hebban

De schrijver

Annegreet van Bergen is geboren in 1954 en is econoom. Eerder schreef zij de best-seller De lessen van burn-out.

Het boek en mijn mening

De ondertitel van Gouden jaren is: Hoe ons dagelijks leven in een halve eeuw onvoorstelbaar is veranderd. Van Bergen heeft dit boek geschreven ter herinnering aan haar grootmoeder Gerritje Schukkink.

In de zomer van 2012 raakte zij op een feestje in gesprek met iemand en zij spraken over de pensioenkorting. Haar gesprekspartner brieste: “Het is ons al die jaren beloofd dat ons pensioen welvaartsvast zou zijn.” “Dat is zo,” zei ik, “maar had jij je 40 jaar geleden kunnen indenken dat de welvaart zo zou toenemen dat jij twee maanden per jaar met vakantie kunt gaan?” Een prachtig relaas tussen de schrijver en haar gesprekspartner, want hadden onze ouders en/of grootouders zich kunnen voorstellen dat wij nu bij een full time dienstverband rond de 25 vakantiedagen hebben? Of wat dacht je van een toilet binnenshuis mét toiletpapier i.p.v. een ton en wat krantenpapier?

In Gouden jaren neemt de schrijver ons mee langs de volgende 7 hoofdstukken:

  • Eerste levensbehoeften: eten, wonen, huishouden en kleding,
  • Opleiding en opvoeding: onderwijs, kindertijd
  • Communicatie en informatie: telefoon, nieuws en amusement en geldverkeer
  • Mobiliteit: auto, fiets, viaducten en tunnels, vliegen en vakantie
  • Gezondheid: eigen tanden en kiezen, geneeskunde en ouderenzorg
  • Comfort en kwaliteit: wegwerpgemak, afval en hergebruik, betere waar voor je geld en fotograferen
  • Werk en vrije tijd: adieu baan voor het leven, werkomstandigheden, kantoorwerk en vrije tijd voor iedereen

Elk item komt uitvoerig aan bod, de schrijver heeft er voor gekozen om tevens anderen aan het woord te laten, waarmee de verhalen worden verduidelijkt met voorbeelden. Zij maakt ook gebruik van de digitale database statline van het CBS, waardoor de verhalen voor mij nóg meer gaan leven. In 1957 had bijvoorbeeld 3% van de Nederlanders een koelkast, in 1962 was dat 19% en in 1972 88% en tegenwoordig staat er (bijna) in iedere keuken een koelkast. De reden waarom weinig mensen een koelkast hadden in 1957 is logisch te noemen, men had toen nog geen sauzen die bewaard moesten worden of frisdranken of dranken, destijds was het vooral lastig om melk goed te houden. Daar had je vervolgens weer de melkboer voor, deze kwam iedere dag aan de deur, een koelkast was dus amper nodig in het dagelijks leven.

Ik ben in 1967 geboren en ik kan mij de melkboer niet herinneren maar wel de schillenboer, de SRV-wagen en de bakkerskar. Rond mijn twaalfde verdween de SRV-wagen, alwaar mijn moeder trouwens weinig kocht, hoogstens de dingen die zij vergat mee te nemen uit de supermarkt én de karnemelkse pap, dat was wekelijks een vaste prik (in een glazen fles). De schillenboer heb ik na mijn 9e niet meer gezien en de bakkerskar rijdt nog steeds rond in mijn woonplaats, al is het nu alleen in het weekend.

Die schillenboer was nogal een dingetje destijds, als ik het mij goed herinner werd van de schillen diervoeder gemaakt en er werd steeds op gehamerd dat men vooral niet per ongeluk een aardappelschilmesje (leuk Scrabble woord trouwens) in de schillenbak moest achterlaten. Nog iets grappigs, ik heb nog steeds het schilmesje van mijn overleden moeder, zij had er slechts één en oh wee als dat ding zoek raakte (inderdaad, ik gooide het samen met de schillen weleens weg in een ijverige bui), als ik mijn besteklade nu opentrek glimmen er mij een stuk of 6 tegemoet: zou de welvaart zijn of is het pure gemakzucht?

Waarom vertel ik jullie dit zul je je wellicht afvragen, nu, dit is wat dit boek met mij deed, ik probeerde mij dingen te herinneren uit mijn jeugd, dingen die mijn ouders mij vroeger vertelden en ging vervolgens het dialoog aan met andere mensen. Hoe ging dat vroeger bij jullie thuis, hadden jullie een koelkast, deelden jullie moeder ook een stofzuiger met de buren (vertelt Van Bergen in het boek), kun jij je de oude spoorwegovergangen herinneren, wisten jullie dat deze vroeger letterlijk opgetakeld diende te worden en dat het stel dat in het spoorweghuisje woonde dit regelmatig ook om 05.30 uur moesten doen? Wist jij dat de A2 vroeger Rijksweg 1 werd genoemd en dat deze in 1954 werd geopend en dat er 1 obstakel was: de spoorlijn Aalsmeer – Nieuwersluis (geen reguliere reizigerslijn, het werd gebruikt om materieel van de NS naar de sloperij in Mijdrecht te brengen). Zie je het voor je, je tuft lekker in je auto op de A2 richting Utrecht en opeens moet je volop in de remmen voor een spoorwegovergang?

Afijn, het moge duidelijk zijn, dit boek geeft voldoende gespreksstof; ik heb de afgelopen weken prachtige verhalen gehoord over de jaren vijftig en zestig toen ik vertelde dat ik dit boek las. Het boek leest trouwens als een fijne roman, de hoofdstukken worden langzaamaan aaneen geregen, in ieder hoofdstuk herken ik wel iets uit mijn jeugd of uit de jeugd van mijn ouders, heerlijk, een “walk down memory lane”, ik heb genoten!

De sterren

4 / 5 sterren, omdat dit boek een feestje was, een feestje waarvan ik genoot. Dit boek is trouwens uiterst geschikt als cadeau in de feestmaand december.

Oh ja, mocht jij toevallig de meisjes op de foto van de omslag herkennen, Atlas Contact is op zoek naar hen! Spreekt dit boek jou aan, volg dan ook de Gouden jaren Facebookpagina.

 

Sandra

 

Gouden jaren van Annegreet van Bergen heb ik ontvangen van uitgever Atlas Contact. Het feit dat ik dit boek gratis van de uitgever heb ontvangen beïnvloedt mijn mening over dit boek op geen enkele manier. Graag wil ik Atlas Contact hartelijk danken voor het toesturen van dit boek.

een greep uit mijn tweets over Gouden jaren

Mijn boekrecensie van Kaddisj voor een kut van Dimitri Verhulst

Standaard

Vandaag deel ik mijn boekrecensie van Kaddisj voor een kut van Dimitri Verhulst met jullie. De titel roept bij sommige mensen afschuw op, ikzelf denk dat er geen andere titel meer passend is voor dit boek dan deze.

Kaddisj voor een kut

Kaddisj voor een kut | Dimitri Verhulst | ISBN 9789025443788  | 160 pagina’s |

Jaar van uitgifte (september) 2014 | Uitgever Atlas Contact | Literatuur | flaptekst*

Voeg dit boek toe op: Kaddisj voor een kut of hebban

De schrijver

Dimitri Verhulst (1972) heeft ondertussen al heel wat prijzen gewonnen, waaronder in 2007 de Gouden Uil voor De helaasheid der dingen en in 2009 de Libris literatuurprijs voor De Godverdomse dagen op een godverdomse bol.

Waar gaat Kaddisj voor een kut over

Deze novelle is opgedeeld in twee delen, het eerste deel is een intern monoloog in de tweede persoon van een instellingskind, de jongen en beschrijft hoe het “vriendinnetje” (zo ziet de jongen haar) Gianna uiteindelijk zelfmoord pleegt. Met haar begluurde hij gelukkige mensen in het nabij gelegen winkelcentrum -terwijl hij zelf met haar in een instelling woonde- dromend van zo’n leven, maar zelfs het dromen daarover was hen niet gegund, ze werden met harde hand weggestuurd door de beveiliging van het winkelcentrum. In de instelling worden kinderen gedumpt, moeders die niet meer voor hun kinderen willen zorgen, dumpen hen lukraak bij deze instelling, ook al hoort een jeugdrechter hier over te beslissen, die weg slaat moeder over, immers, moeders wil is wet, zelfs als de medewerker aan geeft dat dit geen dumpplek voor kinderen is.

De monoloog vertelt vervolgens over het dagelijkse leven in de instelling, hoe kinderen met elkaar het bed delen, hoe de geschiedenis zich herhaalt, hoe bezwangerde meisjes bij een abortuskliniek worden gebracht en hoe jongens hun zaad onder de douche lozen. Tegelijkertijd wordt de kerkdienst van Gianna vertelt, wie er aanwezig zijn in de kerk en over hoe zij aan haar einde is gekomen.

‘Bij ons in de buurt is er wel regelmatig een omhaling van sleetse vodden en kleren voor de verlorenen in Afrika. Maar wat kunnen zij daar op de evenaar met zulke deugdelijke, warme pullovers doen, honderd procent merinowol. Neen, dan geef ik het liever aan de dompelaars van bij ons!’. Meubels, matrassen, vazen, verroeste fietsen…. alles was zich niet makkelijk via een pedaalemmer liet verdwijnen vond z’n weg naar het gesticht. (‘Vroeg of laat moeten die gastjes ook de wereld in, niet waar. Zij hebben geen uitzet, geen startkapitaal dat ze hebben gekregen van moe of va. Dus ik zei tegen mijn man, Ronny, weet je wat, laat ons die beddenbak van je dode moeder schenken aan die droeve schapen van Home Zonnekind….’). (p 31)

Dompelaars, gastjes en droeve schapen, in slechts één alinea worden drie verschillende woorden gebruikt om de instellingskinderen te omschrijven, woorden die druipen van droefenis en walging.

Gianna zei: ‘Het is niet zo dat er te veel mensen op de aarde zijn. Het probleem is dat er zoveel ongewensten zijn.’ Daar wist je al: je had alzheimer nodig om deze uitspraak van ‘r te kunnen vergeten (p 41)

Is dat hoe Gianna zich voelde, ongewenst?

Het tweede deel van deze novelle gaat over een gezin, een jong gezien met een meisje van slechts 3 maanden en een jongetje van amper 8 jaar. Vader en moeder zijn niet langer in staat voor hen te zorgen, zij hebben in een instelling gewoond voordat zij ouders werden, zij weten hoe het er daar aan toe gaat, zij willen niet langer voor hun kinderen zorgen en kiezen een manier om aan hun eigen wens te voldoen, weg met de kinderen en daarna voor altijd samen blijven. Dat dit inhoudt dat zij hun 2 jonge kinderen in koele bloede vermoorden is bijna niet voor te stellen, toch gebeurde het, in koele bloede, één voor één met enkele dagen tussenpauze. Zij wisten wat het leven in een instelling inhield…….

Ik vind het grappig dat jij nu net over dat rijbewijs begint. De voorzitter van de jury kon het ook niet laten. Was die Opel Corsa (de auto waarin het jonge gezin bivakkeerde en rondreed) ingeschreven, vroeg hij. Neen, zei ik. Was hij verzekerd? Neen, zei ik, want je moet wel wreed stom zijn om een auto te verzekeren die niet is ingeschreven. Had u een rijbewijs? Neen, zei ik, maar ik ken mensen die we wél één hebben en ik weet dat dat in hun persoonlijke geval geen bewijs is dat ze wel degelijk met een auto kúnnen rijden. Is die auto afbetaald? Neen, zei ik. Ik kreeg zo al halvelings het gevoel dat ik daar voor een verkeersovertreding zat………….. Ik bedoel, een auto verzekeren tegen ongeval, is dát soms geen voorbedachtheid, dan? (p 103)

Aldus, sprak Stefaan Cools, de jonge vader tijdens de rechtszaak.

Wat vond ik van dit boek

Ik werd tijdens het lezen van dit boek alle kanten op geslingerd, ik voelde walging, medelijden, intense haat maar ook intens verdriet en alles wat daar tussen zit. Online werd er regelmatig tegen mij gezegd dat men het tweede deel “mooier” vond, of makkelijker leesbaar dan het eerste deel. Mij sprak juist het eerste deel het meeste aan, het rauwe stuk, daarin gebeurde gruwelijke dingen maar doordat de kerkdienst van Gianna als een rode draad door het eerste deel liep, kon ik mij daar op focussen tijdens het lezen, mijzelf daar zachtjes achter schuilen zodat de woorden niet te hard binnen kwamen, want geloof mij, Verhulst neemt geen blad voor de mond, hij vertelt alles, maar dan ook werkelijk alles, de verkrachtingen, de walgelijke bezoekjes van de moeders die hun kind kwamen opzoeken, de opvoeders die deze naam amper waard waren, het ranzige vieze eten, de uitspattingen, alles! Maar toch kon ik dat “handelen”, althans, ik deed mijn best, want nadat ik in het tweede deel begon kon ik mijn walging amper verbergen, ik heb het boek, dat slechts 160 pagina’s telt, regelmatig weggelegd en hardop mijn walging uitgesproken: hoe.kan.iemand.zijn.kinderen.vermoorden?! Wat moet er in vredesnaam misgaan in je hoofd om zoiets te doen? Het tweede deel vond ik afschuwelijk om te lezen, maar, ook in het tweede gedeelte liep een rode draad, zijnde de rechtszaak, ik schuilde mij daarachter, op deze manier kon ik het boek uitlezen.

Dit is mijn eerste kennismaking met Dimitri Verhulst, een schrijver die zoveel emoties bij mij weet op te roepen, die mij “rode draden” aanreikt waardoor het voor mij mogelijk is om deze novelle uit te lezen, verdiend een hoop lof. Ik heb geen idee hoe hij dit boek geschreven heeft, of hij de kerkdienst en rechtszaak als rode draden heeft bedoeld, of dat wat ik voelde tijdens het lezen en na het lezen, hetgeen is wat hij wilde bereiken met zijn boek?

Is het boek afschrikwekkend, nee, absoluut niet, raad ik het jou af om dit boek te lezen, nee absoluut niet, deze novelle móet je lezen, want ik wil graag weten hoe jij het ervaart. Wees niet bang dat je hart voor altijd gekrenkt is nadat je dit boek hebt gelezen, ik bedoel, als je graag griezelige boeken van Stephen King leest of de boeken van Marelle Boersma, die op ware feiten zijn gebaseerd, leest, dan kun jij dit boek ook aan, juist dan!

Toen ik op Twitter riep dat ik dit boek wilde lezen kreeg ik aardig wat tweets in mijn TL van mensen die de titel vreselijk vonden, het boek zelfs alleen al daarom niet zouden lezen. Ik legde uit dat een titel als dit mij eerder prikkelde om het juist te gaan lezen. Wat is mijn interpretatie? Kaddisj, ik neem aan dat jij weet dat dit één van de belangrijkste gebeden van het Jodendom is en het woord kut slaat volgens mij op zijn moeder die hem dumpte, op Gianna die voor kut werd uitgescholden door de beveiliging toen zij samen met hem gelukkige mensen in het nabij gelegen winkelcentrum bekeken, op de jonge moeder die haar kind vermoordde en wie weet op hoeveel meer vrouwen die hem in zijn leven ondraaglijk veel pijn hebben gedaan. Ik denk dat er geen andere titel meer passend is voor dit boek dan deze.

De sterren

4,5 / 5 sterren, omdat Verhulst mij rode draden gaf waarachter ik kon schuilen en mij hiermee door deze novelle loodste.

 

Sandra

 

Kaddisj voor een kut van Dimitri Verhulst heb ik ontvangen van uitgever Atlas Contact. Het feit dat ik dit boek gratis van de uitgever heb ontvangen beïnvloed mijn mening over dit boek op geen enkele manier. Graag wil uitgever Atlas Contact hartelijk danken voor het toesturen van dit boek.

Mijn boekrecensie van De verzamelde werken van A.J. Fikry, boekhandelaar en een winactie!

Standaard

Vandaag deel ik mijn boekrecensie van De verzamelde werken van A.J. Fikry, boekhandelaar van Gabrielle Zevin met jullie en een winactie waarbij jij dit boek kunt winnen!

Gabrielle Zevin

 

 Algemene gegevens:

  • Titel: De verzamelde werken van A.J. Fikry, boekhandelaar
  • Schrijver: van Gabrielle Zevin
  • Uitgever: Atlascontact
  • Jaar: zomer 2014
  • ISBN: 9789025440862
  • Aantal pagina’s: 223
  • Genre: roman
  • Voeg toe op Goodreads (klik) of op Hebban (klik)

De schrijver:

Gabrielle Zevin is geboren in 1977 en is in 2000 afgestudeerd aan Harvard. Met De verzamelde werken van A.J. Fikry, boekhandelaar, haar achtste roman, debuteerde zij op de “New York Times Best Seller List”.

Waar gaat dit boek over:

Het leven zit A.J. Fikry niet mee. Zijn vrouw is overleden, de omzet van zijn boekhandel daalt zienderogen, en nu is zijn kostbaarste bezit, een zeldzame dichtbundel, uit zijn woning ontvreemd. Zelfs de prachtige boeken waarmee hij zich dagelijks omringt, geven hem geen plezier meer. Langzaam maar zeker zakt Fikry weg in een isolement waaruit zelfs de charmante Amelia, vertegenwoordiger van een kleine uitgeverij, hem niet kan halen. Als op een dag een mysterieus pakket in zijn boekhandel verschijnt, krijgt Fikry de kans om opnieuw te beginnen. (bron tekst: klik)

Wat vond ik van dit boek:

Een aantal maanden geleden vroeg Uitgeverij Atlas contact of ik een recensie-exemplaar én een extra exemplaar voor een winactie wilde ontvangen van dit boek. Ik moet eerlijk bekennen, ik had nog nooit van deze schrijver gehoord, maar de begeleidende tekst van Atlas contact “Dit boek is een onvervalste liefdesverklaring aan boeken, literatuur en boekwinkels. Niemand kan dit boek lezen zonder verliefd te worden op A.J. Fikry en zijn boekwinkel.” haalde mij al snel over, ik zei ja, ik wil kennismaken met de heer A.J. Fikry. 

A.J. Fikry is een man die niet gelukkig is, zijn vrouw is onlangs overleden en zij kochten ooit samen deze boekenwinkel ergens op een eiland. Fikry praat zeer gepassioneerd over boeken, maar hij vindt mensen maar raar en vreemd en zondert zich steeds meer af. Op een dag komt Amy, een vertegenwoordigster van een uitgever langs en zij botsen behoorlijk met elkaar. Zij kent zijn smaak niet, hij verlangt terug naar de vorige (overleden) vertegenwoordiger omdat hij zijn smaak wel enigszins kende en Amy verlaat de winkel al snel, haar favoriete uitgave van dit seizoen: “De laatbloeier” achterlatend, juist deze uitgave wordt later belangrijk in dit boek.

“Waar ik wél van hou?”, herhaalt hij vol afkeer. “Kan ik je niet beter vertellen waar ik niét van hou? Ik hou niet van postmodernistische of postacalyptische boeken, van boeken met een postmortale verteller of van magisch realisme. Ik ben maar zelden gevoelig voor zogenaamd slimme literaire kunstgrepen, meerdere lettertypen, afbeeldingen waar ze niet thuishoren, kortom, allerlei trucs. ……. Ik hou niet van genrekruisingen a la literaire thriller of literaire fantasyromans. Literair is literair, genre is genre, en dergelijk kruisingen hebben maar zelden een bevredigend resultaat…….”

Fikry wordt vervolgens bestolen van zijn grootste bezit, een dichtbundel die veel geld waard is en als hij dan een “pakket” aantreft in zijn winkel is dat het moment waarop hij zich realiseert dat hij iets moet veranderen in zijn leven, hij moet weer blijdschap voelen in zijn leven en zijn afkeer van mensen overwinnen en nog iets van zijn verdere leven maken.

Ik heb echt mijn best heb gedaan om vooral geen warme genegenheid te voelen richting meneer A.J. Fikry, maar ik ben daar jammerlijk in gefaald, de wat norse, egocentrische en recalcitrante Fikry viel bij mij in de smaak, zijn afkeer van uitgevers vond ik hilarisch en zijn afkeer van schrijvers ontmoeten, ja dat begreep ik wel.

Hoewel hij gek is op boeken en een boekhandel heeft, houdt A.J. niet zo erg van auteurs. Hij vindt het maar onbeschaafde, narcistische, malle en over het algemeen onaangename mensen. Hij probeert auteurs wier boeken hij bewondert te mijden uit angst dat hun boeken door een ontmoeting voorgoed worden verpest.

Ook ik ben altijd bang dat schrijvers die ik bewonder enorm tegenvallen in het echt, waardoor mijn liefde voor hun boeken wellicht verpest wordt. Vorige week durfde ik het na 2 jaar weer eens aan en dat ging meer dan goed, het werkt tegenovergesteld weet ik nu (klik), Fikry daarentegen bleef zijn kont tegen de krib gooien en dit komt het boek alleen maar ten goede.

Als ik tijd had gehad, dan had ik dit boek het liefst in één ruk uitgelezen. Ik heb genoten vanaf de eerste tot aan de laatste letter en ondanks dat ik een groot liefhebber van literatuur ben en niet veel romans lees was dit juist het perfecte boek voor mij: Fikry vertelt namelijk voorafgaand aan ieder hoofdstuk (14 stuks in totaal) iets over een bepaalde situatie en haalt hierbij literatuur aan en ook in het boek zelf strooit hij kwistig met titels en schrijvers -van Roald Dahl tot J.D. Salinger- waardoor ik steeds potlood en papier bij de hand hield om deze te noteren en als ik het boek daarentegen al kende, was het gelijk een feest van herkenning.

Kijkend naar de omslag kun je niet vermoeden hoe mooi dit boek is en gelukkig maar, want daardoor behoudt dit boek zijn wat “saaie uitstraling” waardoor de verrassing voor de lezer alleen maar groter is, uitstekend gekozen wat mij betreft!

4 / 5 sterren tsja, meneer A.J. Fikry en zijn boekwinkel; daar zal ik nog regelmatig aan terug denken.

Winactie:

Ben jij na het lezen van mijn recensie nieuwsgierig geworden, dan komt dat goed uit, jij kunt dit boek winnen! Wat moet jij hier voor doen:

  • Vult je naam en een geldig e-mailadres in op het contactformulier hieronder
  • Je krijgt +1 bonuspunt als jij Sandra schrijft en leest volgt via Facebook (klik) en/of Twitter (klik)
  • Je krijgt +1 bonuspunt als jij de volgende zin op Twitter deelt “Ik maak kans op het boek De verzamelde werken van A.J. Fikry van Gabrielle Zevin via   Doe jij al mee?”

 

Heel veel succes!

 

Sandra

——————————————————————————————————————————————————

Helaas, deze winactie is gesloten, niets gewonnen, niet getreurd, in oktober volgt er weer een winactie op Sandra schrijft en leest!

——————————————————————————————————————————————————

Voorwaarden:

  • Je woont in Nederland.
  • Je bent 18 jaar of ouder
  • De sluitingsdatum voor deze winactie is zondag 14 september om 23.59 uur
  • De bekendmaking van de winnaar is op maandag 15 september 2014 op mijn blog. De winnaar ontvangt dezelfde dag een e-mail
  • De winnaar reageert binnen 1 week op mijn e-mail, anders ben ik genoodzaakt een nieuwe winnaar te kiezen

 

Graag wil ik Uitgeverij Atlas contact bedanken voor het toesturen van het recensie-exemplaar en het exemplaar voor mijn winactie!

 

 

 

 

 

 

 

 

Mijn boekrecensie van Rafaël van Christine Otten

Standaard

Vandaag deel ik mijn boekrecensie van Rafaël van Christine Otten met jullie. Christine beschrijft helaas een zeer actueel thema: het migratie vraagstuk. Ondanks dit zwaar beladen onderwerp is de schrijver er mijns inziens in geslaagd om hier een boek over te schrijven dat puur en eerlijk is.

Rafael

 Algemene gegevens:

  • Titel: Rafaël
  • Schrijver: Christine Otten
  • Uitgever: Atlascontact
  • Jaar: 2014
  • ISBN: 9789025442514
  • Aantal pagina’s: 219
  • Genre: literaire non-fictie

De schrijver:

Christine Otten debuteerde in 1995 met de roman Blauw metaal en haar vorige roman  “Om adem te kunnen halen” gaat over haar eigen familiegeschiedenis en staat inmiddels op mijn nog te lezen boeken lijst.

Waar gaat dit boek over:

Rafaël is de bezegeling van de liefde tussen de Nederlandse Winny en de Tunesiër Nizar, een baby, duidelijk geboren uit echte liefde.

Het boek speelt zich beurtelings af in Tunesië, België, Nederland, Italië en Griekenland, al naar gelang waar de hoofdpersonen zich op dat moment bevinden. Het boek begint met Rafaël, hij vertelt met een zacht kabbelend verhaal over hoe hij op de schouders van zijn papa zit in Tunesië, hij oreert dat zijn ouders denken dat hij niets begrijpt, maar hij verstaat, voelt en ziet alles. Hij hoort een discussie aan tussen zijn vader en opa maar voelt later als hij op bed ligt de geruststellende arm van papa om hem en zijn mama heen. Na dit hoofdstuk neemt de ik-persoon Winny het verhaal over, afgewisseld met de personale verteller Nizar.

Winny is een Brabantse kapster en haar vader neemt haar mee op vakantie naar Kos na een misgelopen relatie van haar. Na een paar weken gaat zij terug naar Kos, zoekt een baan en eindigt bovenop een berg in een soort hostel. In deze hostel verblijft Nizar ook en als hij merkt dat Winny ziek is, koopt hij medicijnen voor haar en verzorgt haar. Wat volgt is een onstuimige liefdesrelatie waarin Nizar zichzelf maar mondjesmaat bloot geeft aan Winny, de liefde rent voor de daadwerkelijke kennismaking uit, puur en liefdevol in alle opzichten.

Winny en Nizar trouwen en gaan in Tunesië wonen omdat Nizar geen verblijfsvergunning krijgt voor Nederland. Als er rellen uitbreken doet Nizar hetgeen elk mens zou doen, hij stuurt zijn zwangere Winny naar Nederland en doet er alles aan om haar ervan te overtuigen dat zij niet veilig is in Tunesië. Hij belooft haar snel achterna te reizen; dat deze belofte van Nizar een ware hel inhoudt kunnen zij dan nog niet weten….. Europa sluit de grenzen.

Wat vond ik van dit boek:

Toen ik dit boek meenam bij de bibliotheek besloot ik om geen recensie over Rafaël  te schrijven, soms is het fijn een boek te lezen en tijdens het lezen geen schrijfstijl te hoeven onderzoeken of details te noteren, maar al halverwege het boek wist ik het zeker, ik moest hier een boekrecensie over schrijven, ik moest dit boek met jullie delen en voor het eerst besloot ik een recensie te gaan schrijven zonder op (voor recensies) belangrijke details te letten en het puur vanuit mijn beleving met jullie te delen (al kan ik het niet laten om ook de technische kant toe te lichten, daar ben ik een boekenblogger voor).

Ik moest even wennen aan de schrijfstijl van Christine Otten, haar stijl is rauw en zonder opsmuk en juist dat past bij dit verhaal, bij dit boek. Wat ik verder heel mooi vind aan de stijl van Christine, is dat zij juist niet de woorden heeft gebruikt die van dit boek een meeslepend drama had kunnen maken, ze is puur uitgegaan van feiten zonder daar een meeslepend karakter aan mee te geven, ik vind dat knap, ik bedoel, hoe verleidelijk kan het zijn om een mensonterend verhaal net even een druppel van een meeslepend karakter mee te geven? Daarmee bewijst Christine Otten voor mij dat zij een schrijver met lef is.

Het migratie vraagstuk houdt vele mensen bezig, waarom mag ik wel op vakantie naar Tunesië en waarom mag Nizar, getrouwd met een Nederlandse vrouw en vader van hun zoon niet in Nederland wonen? Hoe hartverscheurend is het dat gezinnen hierdoor uit elkaar gereten worden, wat een mensonterende omstandigheden. Het boek maakte dat ik hier over ging nadenken, dingen heb opgezocht over de plekken waar Nazir gevangen heeft gezeten en ik heb uiteraard de uitzending van DWDD opgezocht waarin o.a. Christine Otten en Winny te gast waren (klik). Het gevoel waarmee dit boek mij achterliet was enerzijds droevenis, droevenis om wat een medemens werd aangedaan en anderzijds vond ik de pure liefde tussen Winny en Nizar heel ontroerend. Ik kijk vanaf nu met heel andere ogen naar Lampedusa en daar ben ik Christine dankbaar voor.

En dan de omslag, zo bijzonder, alsof de vader deze “vleugels” aan zijn kind gaf om veilig bij zijn moeder te kunnen zijn in Nederland, terwijl hij gevangen zat, ver van hen vandaan………

4 / 5 sterren een zeer indrukwekkend boek dat je zeker aan het denken zal zetten, maar ook een boek over twee verliefde mensen, die er alles maar dan ook alles voor over hebben om bij elkaar te zijn.

Tot de volgende keer!

 

Sandra

Mijn boekrecensie van Meester Mitraillette van Jan Vantoortelboom

Standaard

Vandaag deel ik mijn boekrecensie van “Meester Mitraillette” van Jan Vantoortelboom met jullie. Meester Mitraillette

Vorige maand was Meester Mitraillette het boek van de maand bij DWDD, het boek werd in deze aflevering besproken en ik was gelijk nieuwsgierig, zou het inderdaad een mooi boek zijn? De laatste keer dat ik iets van een Vlaamse schrijver las was voor mijn boekenlijst, de hoogste tijd om dit boek te lezen.

Verder lezen