Mijn boekrecensie van De kraamhulp van Esther Verhoef

Standaard

Het vijfde en tevens laatste boek dat ik las in het kader van de Thrillerweken (klik) is De kraamhulp van Esther Verhoef. Ik heb het e-book al een tijdje in mijn bezit maar werd er door alle positieve recensies van collega boekenbloggers een beetje bang voor, wat nu als ik het geen goede thriller vond?

De Kraamhulp

 

  De kraamhulp | Esther Verhoef | ISBN 9789041423696  | 328 pagina’s |

Jaar van uitgifte 2014 | Anthos | Literaire thriller | flaptekst

Voeg dit boek toe op:   of  Hebban

De schrijver

Esther Verhoef (1968), niet bepaald een onbekende in thrillerland, reeds in 2003 debuteerde zij met de thriller Onrust, dat overigens al snel daarna vertaald werd in het Duits. Behalve onder haar eigen naar heeft zij ook meerdere thrillers onder de naam Escobar geschreven.

Het boek en mijn mening

In dit boek staan drie vrouwen centraal; Didi, zij is net bevallen van haar dochtertje, Hennequin, een (letterlijk) “self-made” kraamhulp en Miriam, haar schoonzus. Didi woont samen met haar man en pas geboren dochtertje in een prachtig huis als Hennequin zichzelf aankondigt als de kraamhulp en moeiteloos het leven van hen instapt, zij heeft een plan, eentje die zij op dag tien zal uitvoeren. Hennequin heeft lange tijd in het buitenland gewoond en heeft meerdere echtgenoten “versleten”, o.a. de broer van Mirjam. Miriam, werkzaam bij de politie heeft het plotselinge overlijden van haar broer nooit kunnen verwerken en is er van overtuigd dat Hennequin hier iets mee te maken heeft en gaat op onderzoek uit.

Het mag duidelijk zijn, Hennequin is behoorlijk verknipt, en daar komt Miriam langzamerhand achter. Tien tergend lange dagen duurt het spel, waarbij Hennequin speldenprikjes uitdeelt, alhoewel, liever gezegd grove speldenprikken uitdeelt, amper zichtbaar en Didi bereikt zo langzamer hand haar hoogtepunt op de tiende dag, haar bekkeninstabiliteit, gierende hormonen en haar sluimerende achterdocht werken hier aan mee.

Het heeft mij heel wat moeite gekost om dit boek te lezen, iedere keer als ik iets over Hennequin las kreeg ik de zenuwen en wilde ik het liefst het boek dichtklappen, al ging dat lastig met mijn e-reader 😉  Tijdens het lezen heb ik mij na een aantal hoofdstukken volkomen gericht op Miriam waardoor ik het boek wat makkelijker kon lezen en op een zeker moment werd het verhaal bijna voorspelbaar en dat vond ik prima want anders had ik dit boek niet uitgelezen. De tergende tocht naar de tiende dag vond ik nog steeds zenuwenslopend, om over het schrijven van deze recensie nog maar niet te spreken.

De kraamhulp is mijn eerste kennismaking met Esther Verhoef en nu ik het boek uit heb snap ik waarom, de spanning in haar boek is zo tergend dat ik het liefst zou willen stoppen met lezen omdat ik er dood nerveus van werd. Het verhaal is goed geschreven, de spannende momenten volgen elkaar in rap tempo op, de karakters zijn goed uitgediept, waardoor het gevoel van afgrijzen rondom Hennequin alleen maar toeneemt en dat zijn stuk voor stuk goede elementen voor een thriller, alleen niet voor mij, de recensent, deze recensent….. het watje……. of moet ik zeggen de nerd, omdat ik liever literatuur lees dan een thriller? Desalniettemin, ik heb het wel gedaan, ik ben uit mijn comfort zone gestapt en heb De kraamhulp (uit)gelezen!

De sterren

3,5 / 5 sterren, Esther Verhoef verstaat haar vak, ik snap waarom zoveel mensen enthousiast zijn over haar werk, over dit boek, alleen, nogmaals, deze recensent is een watje, ik kan niet tegen teveel spanning in een boek……. Eerlijk gezegd vind ik dit ook nog eens geen goede recensie van mijzelf, maar hoe ik ook worstelde, het lukte niet, mijn excuses!

Mijn “partner in crime” Christina van Christina’s boekenhoekje recenseert vandaag ook haar laatste thriller tijdens deze Thrillerweken: De campus van Nathalie Pagie: klik. Morgen komt onze round up online, hoe hebben wij deze thrillerweken ervaren?

 

Sandra

Volg jij mij al op Hebban (klik)? Doen, vind ik leuk, dan kan ik jou ook volgen!

Advertenties

Mijn boekrecensie van Vreemden in de nacht van Judith Visser

Standaard

Het vierde boek dat ik las in het kader van de Thrillerweken (klik) is Vreemden in de nacht van Judith Visser. Ik kocht dit e-book vlak nadat het uit kwam met de bedoeling het snel te lezen, maar ja het is een thriller hè en ik weet dat Judith Visser niet aan het doseren van spanning doet, dus schoof het boek steeds voor mij uit, maar nu heb ik dit boek eindelijk gelezen.

vreemden in de nacht

 

  Vreemden in de nacht | Judith Visser | ISBN 9789041423740  | 96 pagina’s |

Jaar van uitgifte 2012 | Anthos | Literaire thriller | flaptekst

Voeg dit boek toe op:   of  Hebban

De schrijver

Judith Visser (1978) is vanaf het moment dat Tegengif verscheen in 2006 een gevestigde naam in thriller minnend Nederland. Geheel terecht ontving zij de prijs Beste Rotterdamse boek voor Tegengif. Vanaf 2006 wordt er vervolgens elk jaar een boek uitgebracht van Visser, een moordend tempo, maar zij lijkt haar hand er niet voor om te draaien.

Het boek en mijn mening

Het boek speelt zich af in zowel het heden als het verleden. Enerzijds volgen we Cassie (Cassandra) in het heden, zij verhuist van Rotterdam naar Rockanje om daar aan haar boek te werken en om haar praktijk als voedingsdeskundige op te zetten. Finn, de ex vriend van Cassie had een gokverslaving en zij had een nieuwe start nodig, weg van hem, weg van de oude omgeving.

Tijdens haar eerste nacht in haar nieuwe huis hoort zij een ijzingwekkend gil. Samen met Franka, haar ex schoonzusje gaat zij op onderzoek uit……

Anderzijds volgen wij Olga, een jonge vrouw in 1972. Zij is kapster en als op een goede dag Rutger de kapsalon inloopt waar zij werkt beginnen zij een relatie. Deze relatie is absoluut niet gelijkwaardig, Olga komt bijna psychotisch over, zij is geobsedeerd door Rutger en ziet dingen die er niet zijn. Rutger is getrouwd maar dat lijkt haar niet te deren, of moet ik zeggen, dat gegeven negeert zij volledig? Olga is zo vol van haar liefde voor Rutger dat zij steeds meer de realiteit uit het oog lijkt te verliezen.

In 2013 komt het verhaal tenslotte samen, wat hebben Olga en Cassie met elkaar te maken?

Ik moet iets bekennen, ik heb iets vreselijks gedaan tijdens het lezen, mijn enige excuus is dat ik om deze reden dus liever geen thrillers meer lees….. zal ik het maar gewoon hardop zeggen: halverwege het boek kon ik het niet meer aan en heb ik de laatste paar hoofdstukken gelezen. Een doodzonde, ja ik weet het. Een excuus heb ik niet, maar als een boek zo spannend is en het wordt niet gedoseerd dan krijg ik deze neiging en afgelopen week gaf ik daar aan toe. S.O.R.R.Y. lieve bezoekers! Zo, dat is er uit. Ik heb het boek daarna wel netjes uitgelezen, dat dan weer wel, maar ik kon de spanning rondom Olga niet meer aan, werd gek van haar bijna slaafse manier van doen.

Het boek zit technisch gezien goed in elkaar, al doseert Judith Visser de spanning minder dan ik zou willen, soms draait een hoofdpersoon midden in een hoofdstuk 180 graden om en daar moet je tegen kunnen. De karakters zijn goed uitgediept, het verhaal is ondanks haar bizarre karakter geloofwaardig en Visser schrijft beeldend (voor mijn gevoel soms te beeldend, waardoor ik dan weer nerveus wordt en snel de pagina’s wil omslaan). Wat ik ook mooi vind aan de stijl van dit boek is dat Visser je de ruimte geeft om je eigen gedachten over de hoofdpersonages te vormen, geen hap klare brokken over de karakters, maar slechts mondjesmaat informatie, waardoor je deze ruimte van haar krijgt.

De sterren

3,5 / 5 sterren, ik ben een watje als het aankomt op thrillers en dat is mij zeker duidelijk geworden tijdens deze twee weken. Thrillers als Vreemden in de nacht zijn mij simpelweg té spannend en té ongrijpbaar en daar kan ik niet goed tegen, en daar kan de schrijver uiteraard niets aan doen.

Mijn “partner in crime” Christina van Christina’s boekenhoekje recenseert vandaag ook Vreemden in de nacht van Judith Visser klik.

Wat is jouw favoriete boek van Judith Visser (ik: Tegengif, haar 1e boek)?

 

Sandra

 

Volg jij mij al op Pinterest (klik)? Doen, vind ik leuk, dan ga ik jou ook gelijk volgen!

Mijn boekrecensie van De ooggetuige van Simone van der Vlugt

Standaard

Het tweede boek dat ik las in het kader van de Thrillerweken (klik) is De ooggetuige van Simone van der Vlugt. Dit boek ligt al 2 jaar in de kast, klaar om gelezen te worden maar ja, ik houd niet (meer) van thrillers, dus bleef het maar staan en gebeurde er niets.

En dat laatste, dat is dus raar, want ik las eerder boeken van Simone van der Vlugt, sterker nog, ik heb al haar thrillers gelezen tot 2012, dus ik weet dat ik haar boeken bijna in één ruk uitlees omdat zij het woord thriller zo ongeveer heeft uitgevonden, dus waarom dit boek, dat ook nog eens een luttele 96 pagina’s telt, bleef liggen is mij een raadsel.

De ooggetuige

  De ooggetuige | Simone van der Vlugt | ISBN 9789059651630  | 96 pagina’s |

Jaar van uitgifte 2012 | gratis uitgave tijdens maand van het spannende boek* |

Literaire thriller | flaptekst

Voeg dit boek toe op:   of  Hebban

De schrijver

Tsja, wat kan ik over Simone van der Vlugt vertellen, volgens mij kent iedereen haar? Je wist vast nog niet dat wij in dezelfde stad geboren zijn en dat wij een maand of acht schelen in leeftijd? Wat ik heel leuk vind aan haar werk is dat zij niet alleen thrillers schrijft maar ook historische romans (Jacoba, dochter van Holland, één van mijn favoriete boeken klik), historische jeugdboeken, etc.

Het boek en mijn mening

De ooggetuige vertelt het verhaal van Manon Jonker die sinds haar prille jeugd slechtziend is. Manon beleeft haar slechtziendheid niet als een handicap, ze woont samen met haar zus Bibi in het door hun ouders aangekochte huis, heeft een geleidehond, een leuke baan, vrienden, kortom een leuk leven. Totdat zij getuige is van een roofoverval bij de plaatselijke juwelier waarbij de eigenaar doodgeschoten wordt door één van de drie overvallers. De overvallers laten haar moeiteloos levend achter, de eigenaar vertelde de overvallers tenslotte dat zij blind is. Als dan vervolgens in het journaal bekend gemaakt wordt dat een slechtziende vrouw ooggetuige was van de overval, volgt er een aaneenschakeling van spannende momenten, zeer spannende momenten kan ik wel zeggen.

Ik heb het boek in één ruk uitgelezen in ongeveer een uur tijd, het fijne is dat je goed in het verhaal blijft, het nadeel is dat je het zo uit hebt. Soms snak je naar het einde van een boek, bij een dikke pil of bij een dodelijk saai boek, bij De ooggetuige had ik dat niet, het had van mij nog pagina’s lang door mogen gaan. Het boek leest fijn, heeft een goede opbouw qua spanning, ondanks dat het een vrij dun boek is zijn de karakters hier en daar iets uitgediept en wat ik na 96 pagina’s opeens concludeerde was dat ik iets heb geleerd over slechtziendheid, wat zijn de beperkingen en hoe gaat een mens hier mee om.

Wat ik een voordeel vind bij Van der Vlugt is dat ik niet heel erg nerveus wordt tijdens het lezen, vroeger kon het mij niet spannend genoeg zijn in een boek, de laatste jaren lees ik liever literatuur, als daar al spanning in zit dan wordt dit veel meer gedoseerd meegegeven in het boek. En dat is eigenlijk wat Van der Vlugt ook doet, doseren, waardoor ik rustig kan doorlezen, wel in spanning, maar een dragelijke spanning.

De sterren

4 / 5 sterren, ik heb genoten!

Mijn “partner in crime” Christina van Christina’s boekenhoekje recenseert vandaag Overspel van Clarice Janzen: klik.

Wat is jouw favoriete boek van Simone van der Vlugt?

 

Sandra

* [tip] Het boek De ooggetuige is niet meer leverbaar maar ik zag bij Bruna (klik) dat De ooggetuige nu samen verkocht wordt met Het bosgraf (eerder uitgegeven als Literair juweeltje) voor € 7,50.