Mijn boekrecensie van Marc-Marie in stukjes van Marc-Marie Huijbregts

Vandaag deel ik mijn boekrecensie van Marc-Marie in stukjes van Marc-Marie Huijbregts met jullie, oh wat schrijft hij heerlijk en wat is zijn boek enig!

In stukjes Marc Marie Huijbregts

 

Marc-Marie In stukjes | Marc-Marie Huijbregts| ISBN 9789025444471 | 144 pagina’s |

Jaar van uitgifte 2014 | Uitgever Altas Contact | verhalenbundel | flaptekst

Voeg dit boek toe op:   of hebban

De schrijver

Marc-Marie Huijbregts (1964) heeft een behoorlijk uitgebreide CV: programmamaker, acteur, cabaretier, tafelheer van DWDD en hij kan hier nu ook schrijver aan toevoegen. Eén van de leukste programma’s van hem vond ik: Marc-Marie in het wild uit 2009 waar hij samen met survival expert Bart de wildste (en meest hilarische) avonturen beleefde, ge-wel-dig! En uiteraard Het schaep met de vijf poten, één van de leukste Nederlandse series ooit wat mij betreft!

Het boek en mijn mening

Marc-Marie in stukjes is een verhalenbundel met 17 korte verhalen, verhalen over zijn leven, vanaf zijn jeugd tot aan het heden. Een ontroerend verhaal over zijn moeder (Mijn moeder), een hilarisch verhaal over Barbra Streisand (Babs), een verhaal over een vakantie op het verkeerde moment (Instanbul) en als slotstuk een prachtige lofzang over zijn man Karim (Karim).

 

Ik ben homosexueel. Ik heb daar geen heel ingewikkelde periodes van “Ja, ik ben het” en “Nee, ik ben het niet” voor doorlopen. Ook geen momenten of jaren van “Ik ben iets wat ik niet mag zijn”. Dus mijn homosexueel-zijn heeft geen enorme invloed gehad op mijn manier van opgroeien. Het enige wat ik ervan merkte was mijn liefde voor Barbra Streisand.

Een quote uit het verhaal Babs; we lezen hoe Marc-Marie zelf omgaat met zijn homosexueel-zijn en vervolgens sluit hij een alinea op een humoristische manier af. Heerlijk, ik houd van dit soort humor!

 

Misschien was alles anders gegaan als ik de zoon was geweest die hij graag had gehad, en die ik ook graag was geweest. Zo´n zoon die met zijn Vader af en toe naar het café gaat. Die op zondag naar het voetbal gaat. Zo´n zoon die met zijn Vader `mannengrapjes´ maakt en mannentradities heeft. Elke zomer samen naar de Tour de France kijken, de eerste dag van de kermis altijd in hetzelfde café dronken worden en dan met de taxi naar huis. Eerst langs ons Paps zijn huis en dan door naar mijn Vrouw en kinderen, die kennen dit jaarlijks ritueel. Ik was heel graag zo’n zoon geweest, niet alleen voor hem maar ook voor mezelf.

Een quote uit het verhaal Vader. Zelfs ik voelde het, ik voelde mij bijna een beetje sip worden om dat wat hij niet was, voor hem en voor zijn vader…..

 

Ik was zevenentwintig jaar. Sommigen van mijn vrienden waren al getrouwd en hadden nare kinderen gekregen en ik was zelfs nog nooit alleen op vakantie geweest. Dat moest veranderen. Alleen naar Parijs, dat klonk spannend.

Een quote uit het verhaal Istanbul. Na die tweede zin belde ik in een lachbui een vriendin op en riep: “moet je luisteren” *leest zin voor*, vriendin kreeg ook een lachbui maar ze kon het niet nalaten om te zeggen: “ja zie je nu wel, en jij dacht nog wel dat het geen leuk boek zou zijn!”. Touché! Ja Marc-Marie Huijbregts heeft mij enorm verrast met dit hilarische en ontroerende boek. Natuurlijk dacht ik, ja hoor, daar heb je weer een acteur/programmamaker die ook zo nodig een boek moet schrijven, maar nadat ik één verhaal online las, was ik eigenlijk al gelijk om, deze man gebruikt precies de juiste woorden, soms een tikkeltje melancholisch maar vooral heel eerlijk en puur en weet daar een gevoelige snaar bij mij mee te raken en dan die humor, geweldig!

Het boek leest heerlijk weg, de verhalen zijn divers en zijn niet allemaal even lang, fijn afgewisseld en oh zo leuk! Leuk detail: Huijbregts heeft zijn eigen omslag ontworpen, ook al zo’n leuk verhaal, het hoe en wat ga ik hier uiteraard niet verklappen.

De sterren

5 / 5 sterren, wie had ooit kunnen denken dat ik nog eens een liefhebber van verhalenbundels zou worden? Had het mij een jaar geleden verteld en ik had je uitgelachen. Eerder kregen A.L. Snijders en Thomas Heerma van Voss van mij 5 sterren voor hun verhalenbundel en Marc-Marie Huijbregts past daar prima tussen!

Enne, mocht jij nog een leuk cadeau zoeken voor 5 december, koop dit boek (of zet het op jouw verlanglijstje!), laat het leuk inpakken in de boekenwinkel en vraag aan de ontvanger of je het mag lenen als hij/zij het uit heeft. Ik wens je alvast veel leesplezier toe!

 

Sandra

 ps: vanmiddag besloot ik opeens dat dit boek té leuk is om zelf te houden. Volgende week geef ik mijn exemplaar weg tijdens een winactie op mijn Facebookpagina (klik).

 

Marc-Marie in stukjes heb ik ontvangen van Uitgever Atlas Contact. Het feit dat ik dit boek van de uitgever heb ontvangen beïnvloedt mijn mening over dit boek op geen enkele manier. Graag wil ik Uitgever Atlas Contact hartelijk danken voor het toesturen van dit boek.

 

Advertenties

Mijn boekrecensie van Aan de oever van Rafael Chirbes

Vandaag deel ik mijn boekrecensie van Aan de oever van Rafael Chirbes met jullie. Dit boek kwam op een bijzondere manier in mijn bezit, uitgever Meridiaan zag Aan de oever op mijn Pinterest bord: nieuwe boeken, najaar 2014, must-reads (klik) staan en vroeg mij of ik hun boek wilde lezen en recenseren voor mijn boekenblog, uiteraard was mijn antwoord ja!

Aan de oever

Aan de oever | Rafael Chirbes | ISBN 9789048822249  | 432 pagina’s |

Jaar van uitgifte 2014 | Uitgever Meridiaan | Literatuur | flaptekst

Voeg dit boek toe op:   of hebban

De schrijver

Rafael Chirbes is een Spaanse schrijver en woonde na zijn studie Moderne en Hedendaagse Geschiedenis o.a. in Marokko (waar hij Spaanse les gaf). Via een aantal omzwervingen verhuisde hij in 2000 naar Valencia. Aan de oever is zijn negende roman, welke in 2013 uit kwam in Spanje.

Het boek en mijn mening

Aan de oever vertelt het verhaal van Esteban, een man met grote dromen, maar toch is hij in het meubelbedrijf van zijn vader blijven werken, of moet ik zeggen, blijven hangen? Ondertussen is de crisis ook doorgedrongen in Misent, veel mensen staan op straat, hebben schulden, hopeloze vooruitzichten met criminele praktijken als een bijna logisch gevolg. Esteban liefje Eleonoor heeft hem reeds lang geleden ingewisseld voor zijn beste vriend en zo langzamerhand komt de volledige zorg van zijn oude dementerende vader op hem neer omdat hij de rekeningen van de verzorging niet meer kan betalen en op zijn overige familie niet echt kan rekenen. Ondertussen gaat het met het familiebedrijf steeds slechter, de rekeningen kunnen amper nog betaald worden en Esteban lijkt de enige van zijn familie te zijn die deze realiteit onder ogen ziet, de anderen zien alleen maar geld, geld dat er al lang niet meer is?

Het boek wordt vanuit verschillende perspectieven verteld en omdat dit niet in een vloeiende beweging wordt gedaan en zonder aankondiging, (bijvoorbeeld bij het overgaan naar een nieuw hoofdstuk), valt dit boek overduidelijk onder literatuur. Je gaat van het ene naar het andere dramatische verhaal en niet één persoon voert daarbij de hoofdrol, het lijkt er eerder op dat Spanje zelf het gehele verhaal regeert en dat is bijzonder mooi gedaan door Chirbes. Scherpe observaties volgen elkaar in een rap tempo op, en als dit een gegeven is van Rafael Chirbes, dan wil ik nu al zijn andere (in het Nederlands vertaalde) boeken lezen!

Wat ik verder erg mooi vond was hoe Chirbes de crisis heeft verweven in dit boek, een zeer actueel en realistisch beeld van Spanje, of moet ik zeggen, van heel Europa?!

Na Nachtlicht (La pell freda) van Albert Sánchez Piñol in 2006 heb ik geen enkel boek meer gelezen van een Spaanse schrijver, gek eigenlijk dat ik vaak voor Nederlandse en Vlaamse schrijvers kies en zelden voor een Spaanse schrijver terwijl ik Nachtlicht een ijzersterk debuut vond? Daar komt verandering in na het lezen van Aan de oever en Victus, de val van Barcelona, de volgende Spaanse schrijver die ik wil ontdekken is Javier Marías!

De sterren

4/ 5 sterren, een prachtige actuele roman, een aanrader!

Lees jij wel eens werk van Spaanse schrijvers, zo ja, welke kun jij mij aanraden?

Sandra

Aan de oever heb ik ontvangen van Uitgever Meridiaan. Het feit dat ik dit boek van de uitgever heb ontvangen beïnvloedt mijn mening over dit boek op geen enkele manier. Graag wil ik Uitgever Meridiaan (Crispijn) hartelijk danken voor het toesturen van prachtige exemplaar.

Vraag 40: Hoe belangrijk is de eerste zin van een boek en welk goed voorbeeld ken je?

Ik las vraag 40 en dacht, ik weet precies welk boek een geweldig voorbeeld zou zijn, ik las het in 2006, het boek maakte indruk op mij, het was het debuut van een Catalaanse schrijver en hoe bizar het boek ook was, die eerste (twee) zinnen maakte zoveel indruk op mij dat ik het nu 8 jaar later nog woord voor woord kan herhalen.

Albert Sánchez Piñol, Nachtlicht, Victus

 Nachtlicht (La pell freda) | Albert Sánchez Piñol | Jaar van uitgifte origineel 2002, vertaling 2006

Eerste (en tweede) zin uit Nachtlicht (La pell freda, uitgebracht in 2002, vertaald in het NL in 2006):

We staan nooit zo ver af van degenen die we haten. Alleen al daarom komen we nooit echt nader tot degenen die we liefhebben.

De schrijver, het boek en de lezer

Nachtlicht is het debuut van de Catalaanse schrijver en antropoloog Albert Sánchez Piñol (1965), en wat voor een literair debuut, Nachtlicht, of liever gezegd La pell freda is ondertussen vertaald in maar liefst 37 talen.

Die eerste 2 zinnen kenmerken het boek, het boek staat vol met dit soort uitspraken, en juist dát tilt dit boek naar het volgende level. Naast deze uitspraken staat het boek ook vol met details, details waarvan ik soms denk, laat maar, dit hoef ik niet te weten Sánchez Piñol, too much information, maar aan de andere kant lijkt dat nu, 9 jaar later, een handelsmerk van hem te zijn want ook Victus, de val van Barcelona, staat vol met details, elke stap, elke zucht van het hoofdpersonage wordt benoemd, met uitgebreide omschrijvingen van de omgeving, zijn gemoedstoestand en dit alles is bijzonder te noemen omdat beide boeken in de ik-vorm zijn geschreven. Wat ik bedoel te zeggen: in de ik-vorm is de hoofdpersoon aan het woord en als deze dan ook nog alle details vermeld dan zou dat een beetje too much kunnen worden en op dát randje balanceert de schrijver, voor mij nog net aan de juiste kant en eigenlijk vind ik dat stiekem best leuk aan Albert Sánchez Piñol, hij heeft het lef om tot het uiterste te gaan in zijn boeken.

In 2006 hoorde ik over Nachtlicht en de reden waarom ik het wilde lezen was omdat het zich rond Antarctica afspeelt. Aangezien ik een mateloze fascinatie voor Antarctica heb en alles hierover lees was het logisch dat ik dit boek kocht. Ik las het boek, moest even wennen aan de schrijfstijl en ondanks dat ik niet van het genre mysterie houd, want daar neigt Nachtlicht naar, vond ik het een geweldig boek. Het was pas in juli van dit jaar dat ik mij realiseerde dat deze schrijver een nieuw boek had geschreven (In het hart van het oerwoud had ik totaal gemist in 2007): Victus, de val van Barcelona. Het boek waar ik al mijn eerste indruk over schreef (klik) en waar ik over 2 weken een tweede indruk artikel over schrijf, een boek waar ik enorm van geniet, door de setting, het taalgebruik en de werkelijkheid die aan het boek ten grondslag ligt.

Resumerend kan ik concluderen: ja de eerste zin van een boek is belangrijk, behalve dat het de toon van het boek kan zetten kan het ook een basis leggen van een band tussen de schrijver en de lezer. Had ik Nachtlicht niet gelezen in 2006, dan had ik Victus, de val van Barcelona, nooit ontdekt, ondanks dat ik een groot liefhebber van historische literatuur ben. Deze week heb ik Nachtlicht herlezen, ik doe dat zelden maar voor deze bijdrage aan #50books deed ik het graag, om nog één keer de magie van het boek te voelen; deze Catalaanse schrijver tovert met woorden, vormt ze tot zinnen, vormt ze tot rare wezens en exact dát is wat dit boek een ijzersterk debuut maakt. Literatuur zoals literatuur bedoeld is. Ik heb deze week een recensie van Nachtlicht geplaatst op Goodreads (klik).

Welke eerste zin uit welk boek is jou het meeste bij gebleven?

 

Sandra

 

Deze #50books tag is afkomstig van Peter van Petepel, lees hier wat mijn collega bloggers over vraag 40 verteld hebben: (klik).

Mijn boekrecensie van Heilbrons hel van Jannetje Koelewijn

Vandaag deel ik mijn boekrecensie van Heilbrons hel van Jannetje Koelewijn met jullie. Het was de bedoeling dat deze recensie maandag online kwam maar helaas kwam er iets tussen.

Heilbrons hel Jannetje Koelewijn

Heilbrons hel | Jannetje Koelewijn | ISBN 9789025444341  | 320 pagina’s |

Jaar van uitgifte 2014 | Uitgever Altas Contact | Literaire roman | flaptekst

Voeg dit boek toe op:   of hebban

De schrijver

Jannetje Koelewijn (1959) is redacteur bij het NRC en schrijver, Heilbrons hel is haar zesde boek. Haar eerste boek werd uitgebracht in 1994: Het koningsdrama Fokker (welke ik een jaar later las).

Het boek en mijn mening

Toen ik begon met bloggen benoemde ik altijd alle hoofdrolspelers in mijn recensies, daar ben ik later mee gestopt omdat ik er geen toegevoegde waarde in zag. Toch benoem ik hen bij deze recensie wel, zodat het duidelijk is wie wie is en hoeveel aandacht Koelewijn hier aan heeft gegeven:

  • Lucas Pauw, Officier van Justitie, gescheiden van Suzanne, heeft 2 dochters
  • Willem Berkhout, (Bill) Hoofd Marktmisbruik van TFM*, zoon van hartspecialist
  • Axel de Beaumont, Makelaar in de liefde (zoekt nieuwe liefde voor Lucas Pauw)
  • Cor Heilbron, CEO van B4YOU, getrouwd met Jeanel, heeft 2 zonen en 1 dochter
  • Dirk, butler/chauffeur van Heilbron
  • Etienne Godefroij, voormalig Minister van Binnenlandse zaken nu baas van TFM*
  • Françoise den Tex, journalist, interviewt Heilbron.

Als ik 3 hoofdrolspelers zou moeten aanwijzen dan zouden dat Lucas Pauw, Heilbrons en Francoise den Tex zijn, van hen lees je zowel over hun zakelijk leven als over hun privéleven, van de overige lees je weinig over hun privéleven maar des te meer over hun werk.

Heilbrons hel vertelt het verhaal over Lucas Pauw die naarstig op zoek is naar een nieuwe vrouw in zijn leven, omdat hij een gebrek aan zelfvertrouwen lijkt te hebben schakelt hij hier De Beaumont voor in, een makelaar in de liefde. Dat deze opdracht hem € 10.000,= kost lijkt hem in eerste instantie niet te raken, totdat hij hoort dat hetzelfde bedrag ook nog eens betaald moet worden als hij daadwerkelijk de liefde van zijn leven ontmoet. Pauw mag dan geen zelfvertrouwen hebben, zelfkennis heeft hij des te meer. Ja hij werkt er aan om af te vallen, om beter in de smaak te vallen bij het vrouwelijk schoon, maar hij verdient soms iets extra’s, een lekker stuk kaas, omdat hij zo zijn best doet.

Cor Heilbron zou ik bijna een self made man willen noemen, you name it, he did it, hij heeft zijn leven lang keihard gewerkt om daar te komen waar hij nu is, wereldwijd wordt hij bejubeld om zijn bedrijf, alleen in Nederland ziet men een CEO van een beursgenoteerd bedrijf niet als zodanig. Françoise den Tex interviewt Heilbron en vraagt hem honderd uit over zijn leven en zijn werk. Heilbron voelt zich goed in die rol, de geïnterviewde, hij staat even in het middelpunt van de belangstelling en hij is een kei als het om bruggetjes bouwen aankomt, moeiteloos stuurt hij Françoise den Tex de richting op die hij wil inslaan en hij laat daarmee niets aan het toeval over.

Twee van Bill zijn medewerkers zijn een handel met voorkennis op het spoor. Zij vermoeden dat Cor Heilbron met voorkennis aandelen van Leopard heeft gekocht, vlak voor een grote overname en ze direct daarna heeft verkocht, met pak ‘m beet acht ton winst. Bill stapt hiermee naar Etienne Godefroij en als nieuwbakken baas van TFM ruikt Godefroij zijn kans en wat voor een kans, hij gaat de CEO van B4YOU met slechts één ferme tik uit het spel slaan. Lucas Pauw is als Officier van Justitie betrokken bij TFM en de zaak Heilbron, althans, zaak, wordt het überhaupt een zaak? Welke fouten maakt Godefroij en waarin faalt Françoise meerdere keren?

Als je mijn blog al een poosje volgt dan weet je dat ik veel waarde hecht aan de mening van Wim Brands (VPRO Boeken) en de recensies van NRC Boeken. Beide waren positief over Heilbrons hel en nu ik het boek uit heb snap ik dit nog meer. Hoe Koelewijn alle karakters heeft uitgediept, zelfs de karakters waarvan je denkt dat die er verder niet toe doen in het verhaal (bijvoorbeeld De Beaumont en later de vader van Lucas Pauw) maar toch helpt deze uitdieping je verder het verhaal in. Het boek heeft een wat lange aanloop door de uitdieping van de karakters, maar Koelewijn heeft dit prima opgelost door versnelling te geven aan de oeverloze gesprekken van Godefroij en de gesprekken tussen Heilbrons met Françoise den Tex.

Je merkt tijdens het lezen dat Koelewijn niet zomaar een verhaal schrijft, ze heeft onderzoek gedaan, weet waar zij het over heeft en moet een rolmodel in haar hoofd hebben gehad toen zij aan het personage Heilbron dacht. De beste man is zo goed neergezet door haar dat ik mij afvraag waar de beste man rondloopt, zou ik hem tegen kunnen komen? Omdat ik door mijn werk als Directiesecretaresse AFM (Autoriteit Financiële Markten) ken en doordat ik op de hoogte ben van het werk van AFM weet ik wat een inval kan betekenen bij een bedrijf, vooral bij een beursgenoteerd bedrijf en hierdoor kan ik met volle overtuiging zeggen dat de schrijver weet waar zij het over heeft, ik herken de handelingen, het soort gesprekken, mannen als Godefroij en Heilbrons komen voor in het zakelijk leven, het verhaal ís geloofwaardig van de eerste tot aan de laatste pagina, prachtig gedaan!

Leuk detail: Etienne Godefroij haalt graag schrijvers en boeken aan:

Godefroij knikte hem bemoedigend toe. ‘Ik kan me daar ook intens kwaad over maken. Al kan ik die woede wel beter beheersen dan vroeger. Dat wil zeggen, het gevoel is nog steeds hetzelfde, maar verwijzend naar Plato… Heb je Plato gelezen? Moet je toch eens doen. Begin dan met de Politeia. Kan ik je echt aanraden. Verwijzend naar Plato zeg ik: de
geest moet de emoties beheersen. Ik probeer mijn woede om te zetten in daden. Kijk, Bill, of de mens van nature goed is of geneigd tot alle kwaad, dat zal me een zorg zijn. Maar zonder toezicht en zonder handhaving…

Ben je nog verder gegaan in Van oude menschen, komma, de dingen, komma, die voorbij gaan, puntje puntje puntje?’ Hij liet een grinnikend lachje horen. Bill lachte mee en ontspande zich iets. ‘Ik heb het net uit.’ ‘En? Wat vond je ervan? Voor mij is het een van de beste romans die de Nederlandse literatuur heeft voortgebracht. Zoals Couperus beschrijft hoe die vrouw op haar zevenennegentigste nog altijd denkt dat ze de moord op haar man geheim heeft gehouden terwijl de hele familie weet, of in elk geval vermoedt, of zou kunnen vermoeden, dat zij het gedaan heeft. Hoe heet ze ook al weer? Die vrouw bedoel ik?’

Als boekenworm geniet ik uiteraard enorm van dit soort leuke details!

De sterren

5 / 5 sterren, alsof het haar totaal geen moeite heeft gekost om dit boek te schrijven, Jannetje Koelewijn heeft het gewoon gedaan; ze heeft een geloofwaardig verhaal neergezet over een thema waarover men nooit raakt uitgesproken, chapeau, 5 sterren dik verdiend!

 

Sandra

 

* TFM: Toezichthouder Financiële Markten

 

Heilbrons hel heb ik als e-book ontvangen van Uitgever Atlas Contact. Het feit dat ik dit e-book van de uitgever heb ontvangen beïnvloedt mijn mening over dit boek op geen enkele manier. Graag wil ik Uitgever Atlas Contact hartelijk danken voor het toesturen van dit e-book.

 

Mijn boekrecensie van De kraamhulp van Esther Verhoef

Het vijfde en tevens laatste boek dat ik las in het kader van de Thrillerweken (klik) is De kraamhulp van Esther Verhoef. Ik heb het e-book al een tijdje in mijn bezit maar werd er door alle positieve recensies van collega boekenbloggers een beetje bang voor, wat nu als ik het geen goede thriller vond?

De Kraamhulp

 

  De kraamhulp | Esther Verhoef | ISBN 9789041423696  | 328 pagina’s |

Jaar van uitgifte 2014 | Anthos | Literaire thriller | flaptekst

Voeg dit boek toe op:   of  Hebban

De schrijver

Esther Verhoef (1968), niet bepaald een onbekende in thrillerland, reeds in 2003 debuteerde zij met de thriller Onrust, dat overigens al snel daarna vertaald werd in het Duits. Behalve onder haar eigen naar heeft zij ook meerdere thrillers onder de naam Escobar geschreven.

Het boek en mijn mening

In dit boek staan drie vrouwen centraal; Didi, zij is net bevallen van haar dochtertje, Hennequin, een (letterlijk) “self-made” kraamhulp en Miriam, haar schoonzus. Didi woont samen met haar man en pas geboren dochtertje in een prachtig huis als Hennequin zichzelf aankondigt als de kraamhulp en moeiteloos het leven van hen instapt, zij heeft een plan, eentje die zij op dag tien zal uitvoeren. Hennequin heeft lange tijd in het buitenland gewoond en heeft meerdere echtgenoten “versleten”, o.a. de broer van Mirjam. Miriam, werkzaam bij de politie heeft het plotselinge overlijden van haar broer nooit kunnen verwerken en is er van overtuigd dat Hennequin hier iets mee te maken heeft en gaat op onderzoek uit.

Het mag duidelijk zijn, Hennequin is behoorlijk verknipt, en daar komt Miriam langzamerhand achter. Tien tergend lange dagen duurt het spel, waarbij Hennequin speldenprikjes uitdeelt, alhoewel, liever gezegd grove speldenprikken uitdeelt, amper zichtbaar en Didi bereikt zo langzamer hand haar hoogtepunt op de tiende dag, haar bekkeninstabiliteit, gierende hormonen en haar sluimerende achterdocht werken hier aan mee.

Het heeft mij heel wat moeite gekost om dit boek te lezen, iedere keer als ik iets over Hennequin las kreeg ik de zenuwen en wilde ik het liefst het boek dichtklappen, al ging dat lastig met mijn e-reader 😉  Tijdens het lezen heb ik mij na een aantal hoofdstukken volkomen gericht op Miriam waardoor ik het boek wat makkelijker kon lezen en op een zeker moment werd het verhaal bijna voorspelbaar en dat vond ik prima want anders had ik dit boek niet uitgelezen. De tergende tocht naar de tiende dag vond ik nog steeds zenuwenslopend, om over het schrijven van deze recensie nog maar niet te spreken.

De kraamhulp is mijn eerste kennismaking met Esther Verhoef en nu ik het boek uit heb snap ik waarom, de spanning in haar boek is zo tergend dat ik het liefst zou willen stoppen met lezen omdat ik er dood nerveus van werd. Het verhaal is goed geschreven, de spannende momenten volgen elkaar in rap tempo op, de karakters zijn goed uitgediept, waardoor het gevoel van afgrijzen rondom Hennequin alleen maar toeneemt en dat zijn stuk voor stuk goede elementen voor een thriller, alleen niet voor mij, de recensent, deze recensent….. het watje……. of moet ik zeggen de nerd, omdat ik liever literatuur lees dan een thriller? Desalniettemin, ik heb het wel gedaan, ik ben uit mijn comfort zone gestapt en heb De kraamhulp (uit)gelezen!

De sterren

3,5 / 5 sterren, Esther Verhoef verstaat haar vak, ik snap waarom zoveel mensen enthousiast zijn over haar werk, over dit boek, alleen, nogmaals, deze recensent is een watje, ik kan niet tegen teveel spanning in een boek……. Eerlijk gezegd vind ik dit ook nog eens geen goede recensie van mijzelf, maar hoe ik ook worstelde, het lukte niet, mijn excuses!

Mijn “partner in crime” Christina van Christina’s boekenhoekje recenseert vandaag ook haar laatste thriller tijdens deze Thrillerweken: De campus van Nathalie Pagie: klik. Morgen komt onze round up online, hoe hebben wij deze thrillerweken ervaren?

 

Sandra

Volg jij mij al op Hebban (klik)? Doen, vind ik leuk, dan kan ik jou ook volgen!

Mijn boekrecensie van Vreemden in de nacht van Judith Visser

Het vierde boek dat ik las in het kader van de Thrillerweken (klik) is Vreemden in de nacht van Judith Visser. Ik kocht dit e-book vlak nadat het uit kwam met de bedoeling het snel te lezen, maar ja het is een thriller hè en ik weet dat Judith Visser niet aan het doseren van spanning doet, dus schoof het boek steeds voor mij uit, maar nu heb ik dit boek eindelijk gelezen.

vreemden in de nacht

 

  Vreemden in de nacht | Judith Visser | ISBN 9789041423740  | 96 pagina’s |

Jaar van uitgifte 2012 | Anthos | Literaire thriller | flaptekst

Voeg dit boek toe op:   of  Hebban

De schrijver

Judith Visser (1978) is vanaf het moment dat Tegengif verscheen in 2006 een gevestigde naam in thriller minnend Nederland. Geheel terecht ontving zij de prijs Beste Rotterdamse boek voor Tegengif. Vanaf 2006 wordt er vervolgens elk jaar een boek uitgebracht van Visser, een moordend tempo, maar zij lijkt haar hand er niet voor om te draaien.

Het boek en mijn mening

Het boek speelt zich af in zowel het heden als het verleden. Enerzijds volgen we Cassie (Cassandra) in het heden, zij verhuist van Rotterdam naar Rockanje om daar aan haar boek te werken en om haar praktijk als voedingsdeskundige op te zetten. Finn, de ex vriend van Cassie had een gokverslaving en zij had een nieuwe start nodig, weg van hem, weg van de oude omgeving.

Tijdens haar eerste nacht in haar nieuwe huis hoort zij een ijzingwekkend gil. Samen met Franka, haar ex schoonzusje gaat zij op onderzoek uit……

Anderzijds volgen wij Olga, een jonge vrouw in 1972. Zij is kapster en als op een goede dag Rutger de kapsalon inloopt waar zij werkt beginnen zij een relatie. Deze relatie is absoluut niet gelijkwaardig, Olga komt bijna psychotisch over, zij is geobsedeerd door Rutger en ziet dingen die er niet zijn. Rutger is getrouwd maar dat lijkt haar niet te deren, of moet ik zeggen, dat gegeven negeert zij volledig? Olga is zo vol van haar liefde voor Rutger dat zij steeds meer de realiteit uit het oog lijkt te verliezen.

In 2013 komt het verhaal tenslotte samen, wat hebben Olga en Cassie met elkaar te maken?

Ik moet iets bekennen, ik heb iets vreselijks gedaan tijdens het lezen, mijn enige excuus is dat ik om deze reden dus liever geen thrillers meer lees….. zal ik het maar gewoon hardop zeggen: halverwege het boek kon ik het niet meer aan en heb ik de laatste paar hoofdstukken gelezen. Een doodzonde, ja ik weet het. Een excuus heb ik niet, maar als een boek zo spannend is en het wordt niet gedoseerd dan krijg ik deze neiging en afgelopen week gaf ik daar aan toe. S.O.R.R.Y. lieve bezoekers! Zo, dat is er uit. Ik heb het boek daarna wel netjes uitgelezen, dat dan weer wel, maar ik kon de spanning rondom Olga niet meer aan, werd gek van haar bijna slaafse manier van doen.

Het boek zit technisch gezien goed in elkaar, al doseert Judith Visser de spanning minder dan ik zou willen, soms draait een hoofdpersoon midden in een hoofdstuk 180 graden om en daar moet je tegen kunnen. De karakters zijn goed uitgediept, het verhaal is ondanks haar bizarre karakter geloofwaardig en Visser schrijft beeldend (voor mijn gevoel soms te beeldend, waardoor ik dan weer nerveus wordt en snel de pagina’s wil omslaan). Wat ik ook mooi vind aan de stijl van dit boek is dat Visser je de ruimte geeft om je eigen gedachten over de hoofdpersonages te vormen, geen hap klare brokken over de karakters, maar slechts mondjesmaat informatie, waardoor je deze ruimte van haar krijgt.

De sterren

3,5 / 5 sterren, ik ben een watje als het aankomt op thrillers en dat is mij zeker duidelijk geworden tijdens deze twee weken. Thrillers als Vreemden in de nacht zijn mij simpelweg té spannend en té ongrijpbaar en daar kan ik niet goed tegen, en daar kan de schrijver uiteraard niets aan doen.

Mijn “partner in crime” Christina van Christina’s boekenhoekje recenseert vandaag ook Vreemden in de nacht van Judith Visser klik.

Wat is jouw favoriete boek van Judith Visser (ik: Tegengif, haar 1e boek)?

 

Sandra

 

Volg jij mij al op Pinterest (klik)? Doen, vind ik leuk, dan ga ik jou ook gelijk volgen!