Mijn boekrecensie van Tonio van A.F. Th. van der Heijden

Standaard

Vandaag deel ik mijn boekrecensie van Tonio van A.F. Th. van der Heijden met jullie, en dat doe ik niet alleen, dat doe ik samen met mijn boekenblog collega Sue van Boekenz (klik).

tonio

 

Tonio | A.F.Th. van der Heijden | ISBN 9789023465720  | 640 pagina’s |

Jaar van uitgifte 2011 | Uitgever De Bezige bij | Literatuur | flaptekst

Voeg dit boek toe op:   of hebban

Volgens mij was het begin oktober dat Sue en ikzelf besloten iets samen te gaan doen, liefst in de vorm van een literaire boekenclub, hier zouden wij niet alleen onszelf een plezier mee doen maar hopelijk ook anderen inspireren om weer eens literatuur te gaan lezen. Na een poosje nadenken over de vorm en de naam waren wij er uit, we zouden iedere twee maanden samen een boek lezen en recenseren, alleen….. toen kwam zaterdag 15 november, de dag waarop ik besloot te stoppen met mijn boekenblog, uiteraard heb ik dezelfde dag Sue hier over gemaild en we besloten eigenlijk gelijktijdig dat we onze recensies wel zouden plaatsen, maar dan zonder een vervolg. We kozen Tonio van A.F.Th. van der Heijden.

De schrijver

In 1978 verscheen het eerste boek van A.F.Th. van der Heijden, een verhalenbundel, een jaar later volgde De draaideur en in 1983 verscheen het eerste boek van wat men de “de tandeloze tijd” cyclus noemde, het onderscheid was gemaakt, zijn stempel was gedrukt, hij liep naast het geëffende pad en trok daarmee destijds mijn aandacht!

Het boek en mijn mening

Laat ik beginnen met te zeggen dat niets maar dan ook werkelijk niets uit mijn boekrecensie van Tonio het boek recht zal doen, mijn woorden zijn niet toereikend voor dit boek, voor het gevoel dat dit boek mij gaf. Als een boek diepe indruk op je maakt dan kun je als boekenblogger een poging doen om dit te verwoorden tijdens je recensie, maar zelfs nu tijdens het schrijven van mijn recensie weet ik al dat dit mij nooit gaat lukken. De zoon van de schrijver overleed; een vader verloor hiermee zijn kind, een moeder verloor hiermee haar kind……..

Tonio is de zoon van A.F.Th. van der Heijden en Mirjam Rotenstreich. Op 23 mei 2010 werd Tonio op de fiets aangereden door een auto. Niet lang na dit vreselijke verkeersongeval overleed hij op 21-jarige leeftijd in het ziekenhuis.

Een jaar later, mei 2011, verscheen het boek Tonio, een requiemroman van A.F. Th. van der Heiden, waarin hij sprak over dit verlies. Het boek werd in mei 2012 bekroond met de Libris Literatuurprijs en later in datzelfde jaar ontving de schrijver de NS Publieksprijs.

Het boek begint met het einde: het vreselijke ongeluk en het overlijden van Tonio, waarbij afwisselend een prachtig verhaal over hoe Van der Heijden ooit zijn vrouw ontmoette en het leven van Tonio wordt verteld.

Sommigen vonden dat Van der Heijden een bijna idyllisch beeld schetste van zijn zoon in Tonio anderen noemden Van der Heijden langdradig, maar wie zijn wij om daar over te oordelen? Want wat is de scheidingslijn tussen het boek beoordelen en hetgeen erin staat, de woorden van een rouwende vader? Is niet ieder kind uniek voor zijn ouders en is niet iedere ouder (bijna) idyllisch over zijn kind en dan die scenes die te lang duren volgens sommigen…. geeft dát nu juist niet weer waar rouwen over gaat: tegen onbegrip aanlopen? Rouwen duurt lang en gaat tergend langzaam, Tonio is het boek van een rouwende vader, niet meer, niet minder……..

Ik zou dit boek nooit kunnen opnemen in een “boekenlijstje” of het durven benoemen als een “favoriet” boek, of het boek benoemen als een “aanrader”. Ik zou de techniek kunnen bespreken, aangeven of ik vind dat het boek goed is opgebouwd, maar zelfs daar waag ik mij niet aan. Nee, ik geef mijn blijk van medeleven aan Van der Heijden middels mijn simpele en totaal overbodige boekrecensie………

De sterren

5 / 5 sterren. Ik geef dit boek 5 sterren omdat dit boek heftige emoties bij mij losmaakte, het raakte mij, ik voelde het, wat een onmenselijk groot verdriet ………..

Lees hier wat Sue over Tonio heeft geschreven: (klik)

Sandra

 

Halloo december, dahaag november!

Standaard

November leek een bewogen maand, twee weken geleden vertelde ik jullie dat ik stop met mijn boekenblog per 1 januari 2015, een lastige beslissing waar ik overigens geen moment spijt van heb gehad.

november update

Welke boeken heb ik deze maand gelezen:

  1. Nachtlicht van Albert Sánchez Piñol (klik)
  2. Aan de oever van Rafael Chirbes (klik)
  3. Marc-Marie In stukjes van Marc-Marie Huijbregts (klik)
  4. Suzanne en Edouard Manet Thera Coppens (klik)
  5. De andere vrouw van Tamar Cohen volgt
  6. Tonio van A.F.Th. van der Heijden volgt
  7. In hemelsnaam van Geertje Paaij (klik)
  8. Mijn vader was een NSB’er van Elmer den Braber volgt

Welke twee boeken waren mijn favoriet deze maand

Oei dat is lastig kiezen….. als ik Nachtlicht van Albert Sánchez Piñol buiten beschouwing houdt, dit boek heb ik tenslotte herlezen, dan kies ik voor Aan de oever van Rafael Chirbe omdat het zo prachtig geschreven is en zo actueel en ik kies voor In stukjes van Marc-Marie Huijbregts, omdat het een boek is met een lach en een traan.

Stand van zaken Ik lees Nederlands 2014

Ik heb 4 boeken kunnen toevoegen, momenteel heb ik 62 boeken van Nederlandse/Vlaamse schrijvers gelezen. Mijn challenge heb ik in september al volbracht (50 boeken) en uiteraard ga ik gewoon door.

Welke leesexemplaren heb ik deze maand ontvangen

  • De andere vrouw van Tamar Cohen, ik doe mee aan de blogtournee van dit boek, mijn eerste blogtournee trouwens, (recensie komt 10 december online)
  • In hemelsnaam van Geertje Paaij
  • Mijn vader was een NSB’er van Elmer den Braber, nóg een blogtournee (recensie komt 14 december online)
  • Het labyrint van Sigge Eklund voor leesclub Een perfecte dag voor literatuur

Overige in november 2014

Boekbloggers Tessa en Jenny  zijn onlangs gestart met de BookDetectives, ik schreef onlangs een verslag over mijn meest favoriete boekenwinkel van heel Nederland (klik).

Ik ging in oktober een samenwerking aan met een collega boekenblogger, niet wetende dat ik in november zou besluiten om te stoppen met bloggen, gelukkig konden wij nu nog wel één boek samen lezen en recenseren, morgen lees jij welk boek en welke collega boekenblogger het is!

Vooruitblik komende maand

Ik vertelde het 2 weken geleden al, per 1 januari 2015 stop ik met mijn boekenblog, simpelweg om het feit dat ik er geen plezier meer in heb en ik sta nog steeds volledig achter deze beslissing, ik heb geen enkel moment iets van twijfel gevoeld. In december kunnen jullie nog een aantal recensies verwachten en daarnaast o.a. een “tweede indruk artikel” van Victus, de val van Barcelona, mijn top 10 boeken van 2014 en uiteraard een boekenupdate van december zelf.

En om je nu alvast gerust te stellen: mijn boekenblog blijft online staan, niet met het idee om ooit weer verder te gaan -dat is uitgesloten- maar puur ter “informatie”, mocht je nog eens iets zoeken of ben je de titel van een boek vergeten, dan kun je dat nog steeds opzoeken op mijn blog. Uiteraard blijf ik wel lezen en daarom blijf ik actief op Hebban (klik), volg mij daar en je kunt nog steeds vernemen welke boeken ik lees. Wat ik nu vooral gemerkt heb de afgelopen twee weken is dat ik veel meer geniet van het lezen, ik hoef geen notities meer te maken tijdens het lezen, het gaat puur om het boek en mijzelf en wat ik daar van vind, fijn!

Tot gauw!

 

Sandra

 

 

Mijn boekrecensie van In hemelsnaam van Geertje Paaij

Standaard

Vandaag deel ik mijn boekrecensie van  In hemelsnaam van Geertje Paaij met jullie. Enige tijd geleden werd mij dit boek aangeraden door een medewerker van mijn bibliotheek, dus ik schreef het gelijk op mijn nog te lezen boeken lijst. Het toeval wilde dat een andere medewerker van dezelfde bibliotheek Geertje Paaij op mijn website had gewezen, wellicht wilde Sandra dit boek lezen en recenseren voor haar blog?

In hemelsnaam

 

In hemelsnaam | Geertje Paaij | ISBN 9749432546301  | 194 pagina’s |

Jaar van uitgifte 2014 | De nieuwe bestseller | non-fictie | flaptekst

Voeg dit boek toe op:   of hebban

De schrijver

Geertje Paaij (1952) heeft jarenlang bij het Openbaar Ministerie en de Reclassering gewerkt. Daarna maakte zij de overstap naar de politiewereld. In 2012 debuteerde zij met haar boek Volg de blauwe lijn (bron: zie link flaptekst).

Het boek en mijn mening

In hemelsnaam vertelt het verhaal over de vader van de schrijver: Johannes Paaij. De schrijver ontvangt onverwachts het stamboomboek van de familie Paaij en samen met de brief die Johannes Paaij ooit stuurde aan Mies Bouwman, waarin hij over zijn leven vertelde, vormen deze 2 documenten het uitgangspunt van dit boek.

In dit boek lees je hoe de schrijver zelf steeds meer, stap voor stap, over haar vader en haar grootouders ontdekt, daarbij lees je haar gedachten, je leest over de feiten die zij verzamelt, plaatsen die zij bezoekt en parallel daaraan loopt het verhaal over haar dochter. Het boek bevat foto’s en kopieën van documenten waardoor het echt een compleet verhaal is geworden. Haar gedachtes zijn trouwens soms geschreven als fictie; hoe zou Adriana zich toen gevoeld hebben….. wat dan volgt is een korte impressie van Paaij’s gedachten waardoor het bijna een roman wordt en het verhaal nog meer gaat leven.

Hoe Paaij non-fictie en enige fictie heeft verwerkt in haar boek vond ik dus prachtig, wat ik al zei, soms leek het daardoor bijna een roman, ik zou bijna aan haar willen vragen of ze niet ook nog een mooie historische roman kan schrijven over haar oma Adriana, het hoeft niet waarheidsgetrouw te zijn, maar simpelweg een roman aan de hand van de tijdsgeest en haar eigen fantasie zou ik erg mooi vinden.

Wat ik mooi vind aan historische romans en biografieën in het algemeen is dat je gelijktijdig iets leert, of moet ik zeggen, (soms) ontdekt? Je leert in deze biografie bijvoorbeeld iets over het leven rond de 20e eeuw, vrouwen hadden totaal geen rechten in die tijd -letterlijk- dat een man de baas was over hen, dat zijn dingen die wij nu, levend in de 21e eeuw, makkelijk vergeten, al ligt het slechts ruim 100 jaar achter ons. Wat je daar gelijk weer (voorzichtig) uit kunt concluderen is dat wij Nederlanders op bepaalde punten behoorlijke sprongen hebben gemaakt in 100 jaar tijd, en dit alles vind ik altijd mooi in een biografie of historische roman, vooral als de schrijver, zoals Paaij, het mondjesmaat toedient en er geen geschiedenisles van maakt.

Tijdens het lezen waren er momenten waarbij mijn emoties alle kanten op vlogen; ontroering, woede (vooral naar Johannes Pieter Paaij toe) en verdriet. Die woede voelde raar, ik bedoel, ik ken deze man niet, maar Paaij schrijft beeldend en haar woorden zijn scherp, behoorlijk scherp en als lezer begrijp ik dat volkomen. De verdrietige momenten vond ik de gedeeltes over Adriana, ik had meelij met deze vrouw, achtergelaten met haar kinderen door haar man, geen geld, geen huis, geen eten, het moment waarop haar kinderen in een tehuis terecht komen omdat zij niet meer voor hen kan zorgen, ja dat raakte mij en pas toen realiseerde ik mij dat mijn eigen grootouders ook in die tijd zijn opgegroeid en ook al weet ik dat zij het veel beter getroffen hadden met hun leven, vele malen beter zelfs, zij hadden Adriana wel tegen kunnen komen, zwervend ergens in Noord-Holland. Mooi als een schrijver je op deze manier aan de hand neemt en je laat nadenken over je eigen voorouders.

Als je begint in dit boek, dan kan ik mij voorstellen dat er mensen zijn die vinden dat de schrijver haar ervaringen met haar dochter niet in het boek had moeten opnemen (ja, dat dacht ik in eerste instantie ook), het duurt even voordat de raakvlakken met het verleden duidelijk worden in het boek, wees dus geduldig, Paaij brengt alles naar elkaar toe in een later stadium van het boek.

De sterren

4,5 / 5 sterren, tsja, geef mij een biografie waarin een schrijver het lef heeft om tevens wat fictie toe te voegen en ik ben om. Maar dit is bovenal een boek die je zeker gelezen moet hebben als je van biografieën en of van historische romans houdt (ja ja ik weet het, er zit totaal geen logica in, maar geloof me). Dankjewel Geertje Paaij voor dit prachtige boek en de fijne leesuren!

 

Sandra

 

In hemelsnaam heb ik ontvangen van de schrijver Geertje Paaij. Het feit dat ik dit boek van de schrijver heb ontvangen beïnvloedt mijn mening over dit boek op geen enkele manier. Graag wil ik haar hartelijk danken voor het toesturen van dit gesigneerde (!!) exemplaar.

Mijn favoriete boekenwinkel voor Book Detectives

Standaard

Ik heb het al eerder gezegd, mijn boeken koop ik het liefst in een boekenwinkel of bij een online boekenwinkel, maar nooit bij sites zoals de Blauwe Bol (die zo langzamerhand de gedaante van Neckermann en Wehkamp aanneemt, dahaag ooit zo leuke boekenbol!). Toen ik bij Tessa en Jenny over The Book Detectives las wist ik gelijk dat ik mijn favoriete boekenwinkel wilde “bespieden” en hen eens flink in het zonnetje wilde zetten.

Hoornse boekhandel

Mijn favoriete boekenwinkel is de Hoornse Boekhandel aan het Grote Noord 11 te Hoorn. 

Historie van het pand

Als liefhebber van historie kan ik het natuurlijk niet nalaten om eerst iets over de historie van dit prachtige pand te vertellen. Dit pand is rond 1850 gebouwd en het wordt in het boek Hoorn, huizen, straten, mensen, genoemd vanaf begin 1900. Het pand is gekoppeld aan het achterliggende pand Achterom 24. Het Grote Noord 11 en het Achterom 24 deden dienst als fabriek/werkplaats van goud, zilver en diamant, in eigendom van de Gebroeders Roozendaal (zie foto’s onderaan), in de gloriejaren (jaren 30) werkten daar rond de 130 goudsmeden en in het achterste gedeelte was de smelterij gehuisvest.

Ik kon helaas niet vinden tot wanneer de Gebroeders Roozendaal in het pand hebben gezeten, het boek vermeld alleen dat er in 1948 nog e.e.a. verbouwd en uitgebreid werd (alleen wisselingen van eigenaar en documentatie van gemeentelijke zaken worden vermeld in het boek) en daarna verspringt het naar 1972, toen zat er reeds een sportschool in het pand en was het pand, voor zover ik mij herinner, samengetrokken met Grote Noord 9.

De Hoornse boekhandel zit sinds 1997 in dit pand, daarvoor zaten zij in een pand aan de overzijde van de straat (Grote Noord 12), de winkel is ooit gestart in Enkhuizen.

Wie werken er bij de Hoornse Boekhandel

Ik tref zelf meestal Daniël aan in de winkel, de zaak is van zijn vader en verder werkt Sjoerd ook in de winkel.

Hoe is de winkel ingedeeld

De winkel is vrij diep en wordt halverwege onderbroken door een brede trap en is prachtig ingericht met houten boekenkasten, de kassa staat in het midden, zo ook een lekkere Chesterfield bank. De kinderhoek is helemaal achterin het pand en is fraai ingericht, de kleuren zijn fris en er is veel licht. Verdeeld over de winkel, met steeds het middenpad grotendeels vrij gelaten tref je o.a. een ruime kast met alleen maar Young Adult aan, een kleine werkplek, een kast met de nieuwe boeken, een boekenkast met sport, thrillers en een tafel met daarop actuele boeken, boekenkasten met literatuur en tafels met nieuwe literatuur, een kast met Engelse boeken en wat enorm in het oog springt is de “shop in shop”: de kiosk, op een enorm leuke manier geïntegreerd in de winkel!

Hoornse boekhandel 2

Hoornse boekhandel kinderafdeling

Waarom kom ik graag bij deze boekenwinkel

Dit is niet de enige boekenwinkel in Hoorn, verderop in dezelfde straat zit Stumpel en ondanks dat dit ook een mooie boekenwinkel is vind ik het geen prettige zaak omdat het gelijktijdig ook een kantoorhandel is en uiteraard is het prima als een winkel daar voor kiest, maar het verliest voor mij dan gelijk de charme van een boekenwinkel. In een boekenwinkel moet het ruiken naar nieuwe boeken, niet naar toner en plastic. Voor mij is de Hoornse Boekhandel de mooiste boekenwinkel van heel West-Friesland!

Favoriete plek in de winkel

Tsja dat is uiteraard de kast met literatuur en de tafel die daar precies voor staat (op de 1e foto rechts en ach, de oplettende kijker ziet dezelfde foto nog eens terugkomen in de volgende collage)  Doordat ik nu zelf blog over boeken weet ik precies wat ik wil kopen als ik binnenkom maar ik herinner mij momenten dat ik daar toch wel een half uur kon ronddwalen voordat ik besloot wat ik wilde aanschaffen. En ondanks dat de Chesterfield zeer uitnodigend is ben ik er nooit op neergeploft, geen idee waarom eigenlijk?

De website

Ik bestel eigenlijk zelden boeken online, als ik het doe dan bestel ik ze of bij Ako of Bruna of uiteraard via de website van de Hoornse Boekhandel. Ik vind hun website mooi opgezet, alle informatie is goed weergegeven en alle boeken die op voorraad zijn worden, indien voor 23.00 uur besteld, de volgende dag geleverd, top!

Waarom moet jij deze boekenwinkel bezoeken

Als je ooit een keer in Hoorn bent dan moet je deze boekenwinkel bezoeken, al is het alleen maar voor het prachtige pand. Het assortiment is groot, niet alleen qua populaire en mid-price boeken maar ook qua literatuur, poëzie en Engelse boeken.

Als laatste wil ik Daniël van de Hoornse Boekhandel hartelijk danken dat ik hem als een ware “Book Detective” het hemd van het lijf mocht vragen en dat ik een artikel mocht schrijven over hun prachtige zaak!

Van een werkplaats waar men goud/zilver/diamant verwerkt in de loop van de jaren naar een boekenwinkel. Ik als boekenliefhebber zie daar overeenkomsten in, een boek kan soms zo prachtig zijn, dat het zelfs letterlijk blinkt als goud (klik) en soms is de inhoud simpelweg even waardevol is als een enkele diamant…….. (klik).

Grote Noord

 

Sandra

 

 

bron oude fotos: klik

 

Mijn boekrecensie van Suzanne en Edouard Manet van Thera Coppens

Standaard

Vandaag deel ik mijn boekrecensie van Suzanne en Edouard Manet van Thera Coppens met jullie. Dit boek werd genoemd door het boekenpanel bij De Wereld Draait Door (klik). Grietje Braaksma was behoorlijk enthousiast over dit boek, nu ik het uit heb, snap ik dat volkomen!

Thera Coppens

Suzanne en Edouard Manet | Thera Coppens | ISBN 9789029088565  | 368 pagina’s |

Jaar van uitgifte 2014 | Uitgever Meulenhoff | Historische literaire  | flaptekst

Voeg dit boek toe op:   of hebban

De schrijver

Thera Coppens (1947) is auteur van vele historische publicaties en laat ik daar nu heel erg van houden! Ik heb eerder genoten van haar boek Tien vrouwen op Soestdijk en bezocht aansluitend Paleis Soestdijk, mooier dan dat wordt het niet. Coppens schrijft niet alleen boeken maar levert ook bijdrages voor o.a. het tijdschrift Nouveau en het NRC. Haar werk omvat tevens kinderboeken en kindermusicals, een veelzijdige schrijver dus.

Het boek en mijn mening

Suzanne en Edouard Manet is een boek dat gebaseerd is op historische publicaties, Coppens heeft uitgebreid onderzoek gedaan naar dit echtpaar, Suzanne, de Nederlandse pianiste en Edouard, de Franse kunstschilder. Dit onderzoek bestond onder andere uit de correspondentie tussen deze echtelieden in een tijd dat Suzanne in Zuid-Frankrijk woonde en Edouard meehielp bij de verdediging van Parijs tijdens de Frans-Duitse oorlog. Verder kaart Coppens ook de periode aan van Suzanne terwijl ze nog in Zaltbommel woont, inclusief alle ontwikkelingen, of moet ik zeggen alle perikelen rondom hun huwelijk.

In 1847 reist Suzanne op aanraden van Franz Liszt naar Parijs om daar haar pianostudie voort te zetten die in Zaltbommel reeds begon. Zij geeft in Parijs pianoles aan de broers Manet. Al in 1851 raakt zij onverwachts zwanger, ongehuwd zwanger om precies te zijn (volgens de biografieën van Edouard Manet is hij de vader maar hierover bestaat twijfel).

Daar zat ze alleen, in de diepste wanhoop. De muzikant die haar kind had verwekt, stelde er geen prijs op om vader te worden. Haar verliefde illusies lagen in scherven. Geen liefkozingen meer om te troosten. Duizelig van ellende en onzekerheid ging ze naar haar muziekschool, ondanks alles hopend dat ze Monsieur Koëlla ergens zou zien. Misschien vertelde hij haar dat er in Parijs vrouwen te vinden waren die een ongewenste zwangerschap konden beëindigen. Sommige voedsters en vroedvrouwen hadden op dat gebied een reputatie. Het idee alleen al vormde voor een protestants meisje als Suzanne een pijnlijke belediging. In de eenzaamheid van haar kamertje gingen haar gedachten naar de kloosters en ziekenhuizen waar ongewenste baby’s in de houten rol bij het portaal werden gelegd en met een enkele draaibeweging uit het leven van hun moeders verdwenen. Honderden anonieme vondelingetjes waren daarna in weeshuizen ondergebracht. Suzanne achtte zo’n toekomst uitgesloten voor haar kind.

Suzanne lijkt de wanhoop nabij, anno 2014 zou dat overbodig zijn maar we hebben het hier over 1851, het jaar waarin president Charles Louis Napoleon Bonaparte de macht grijpt en hiermee een einde aan de Tweede Franse Republiek maakt. Niet bepaalt het moment om als vrouw zijnde eens flink de kont tegen de kribbe te gooien. Omdat haar ouders net hun zoon hebben verloren besluit zij hen niet te vertellen van de schande die haar is overkomen, uit bescherming. En dat typeert Suzanne enigszins, bovenal lijkt zij eerder aan anderen te denken dan aan haarzelf, maar wellicht was dit het tijdsbeeld van de vrouw in de 19e eeuw?

Drie en een half jaar later loopt zij, Suzanne met Leon, haar zoon, aan de hand de kerk in, alwaar hij wordt gedoopt onder het toeziend oog van Edouard Manet, zijn Peetoom maar het duurt tot 1863 voordat hij eindelijk met Suzanne trouwt, terwijl hij zich gelijktijdig vermaakt met andere schoonheden (van sommige maakt hij een portret) ontvangt zij in o.a. Renoir, Sisley en Zola in haar salon .

Thera Coppens heeft gelukkig een beeldende manier van schrijven, je hoort bijna de ruisende rokken van Suzanne en je ruikt bijna de lijnzaadolie van Edouard. Het boek is in een vertellende stijl geschreven en het is bijna een encyclopedie te noemen van de 19e eeuw, het staat bomvol met informatie, extra informatie om precies te zijn. Liefhebbers van historische literatuur, historische romans of biografieën kunnen hun hart ophalen aan dit boek, heerlijk!

Het enige minpuntje aan dit boek zijn de verwijzingen (c.q. noten) – 1 – ze hielden maar niet op (maar liefst 453 stuks), af en toe irriteerde ik mij hier zo erg aan dat ik mijn e-reader aan de kant legde. Normaliter vind ik het fijn om recensie-boeken op mijn e-reader te lezen, ik maak allerlei aantekeningen in mijn Kobo, ideaal maar die verwijzingen zijn een nachtmerrie op een e-reader, je bladert niet eenvoudig even naar het einde van het boek om de verwijzing op te zoeken en dan weer verder te lezen, het kan wel, maar het is niet handig. Dit vind ik dus typisch een boek dat je als papieren exemplaar moet lezen, als ik dit boek in mijn plaatselijke bibliotheek tegenkom ga ik het zeker herlezen, in alle rust, heerlijk.

Wat ik erg mooi vond waren alle foto’s van de schilderijen van Edouard Manet, prachtig, ik moet wel eerlijk bekennen dat ik de foto’s  op mijn laptop bekeken heb omdat ik geen kleurenscherm op mijn Kobo heb.

De sterren

3,5 / 5 sterren, ik heb genoten en ik ga zeker meer lezen over dit bijzondere echtpaar!

 

Sandra

 

Suzanne en Edouard Manet heb ik als e-book ontvangen van Uitgever Meulenhoff. Het feit dat ik dit boek van de uitgever heb ontvangen beïnvloedt mijn mening over dit boek op geen enkele manier. Graag wil ik Uitgever Meulenhoff hartelijk danken voor het e-book.

Ik zocht op Youtube naar wat beeldmateriaal van Suzanne en Edouard Manet en kwam een mooi interview tegen van RTV Baarn waarin Thera Coppens over haar boek vertelt

Het doek valt binnenkort voor Sandra schrijft en leest

Standaard

Normaliter plaats ik al een week of 7 mijn rubriek: het is vandaag zondag, welk boek lees jij momenteel, maar vandaag wil ik jullie iets vertellen…..

bron foto: The Book Lover with Flowers via Etsy.com

bron foto: The Book Lover with Flowers via Etsy.com

Ik heb besloten om per 1 januari 2015 te stoppen met mijn boekenblog. Dit betekent dat ik na vandaag nog zo´n 6 weken zal bloggen en daarna valt definitief het doek voor Sandra schrijft en leest. Ik heb gemerkt dat mijn plezier in het bloggen is verdwenen, en dat is geen goede basis voor het hebben (of moet ik zeggen “runnen”) van een boekenblog.

Toen ik op 9 februari van dit jaar begon had ik geen plan klaar liggen in de vorm van, dit wil ik over een jaar bereikt hebben of zus en zo ga ik over 2 jaar doen met mijn blog, natuurlijk had ik doelen, maar ik had er geen tijdsbestek aan vast gebonden. Ik begon een blog omdat ik mijn liefde voor boeken met anderen wilde delen, en dat heb ik met enorm veel plezier gedaan!

De komende zes weken zullen er gewoon boekrecensies online komen (diverse uitgevers worden vandaag door mij ingelicht), de winactie op mijn Facebookpagina van aankomende week gaat ook gewoon door, ik zal de komende weken hooguit wat minder aanwezig zijn op Twitter. Ik zie dit zeker niet als een einde, ik zie dit juist als een nieuw begin, er breekt vanaf 1 januari 2015 een tijd aan waarin ik nog meer leestijd zal hebben, jeeeeuj 😉

Ik wens je een fijne zondag (mijn dankwoord volgt op 31 december 😉 )!

 

Sandra

Mijn boekrecensie van Marc-Marie in stukjes van Marc-Marie Huijbregts

Standaard

Vandaag deel ik mijn boekrecensie van Marc-Marie in stukjes van Marc-Marie Huijbregts met jullie, oh wat schrijft hij heerlijk en wat is zijn boek enig!

In stukjes Marc Marie Huijbregts

 

Marc-Marie In stukjes | Marc-Marie Huijbregts| ISBN 9789025444471 | 144 pagina’s |

Jaar van uitgifte 2014 | Uitgever Altas Contact | verhalenbundel | flaptekst

Voeg dit boek toe op:   of hebban

De schrijver

Marc-Marie Huijbregts (1964) heeft een behoorlijk uitgebreide CV: programmamaker, acteur, cabaretier, tafelheer van DWDD en hij kan hier nu ook schrijver aan toevoegen. Eén van de leukste programma’s van hem vond ik: Marc-Marie in het wild uit 2009 waar hij samen met survival expert Bart de wildste (en meest hilarische) avonturen beleefde, ge-wel-dig! En uiteraard Het schaep met de vijf poten, één van de leukste Nederlandse series ooit wat mij betreft!

Het boek en mijn mening

Marc-Marie in stukjes is een verhalenbundel met 17 korte verhalen, verhalen over zijn leven, vanaf zijn jeugd tot aan het heden. Een ontroerend verhaal over zijn moeder (Mijn moeder), een hilarisch verhaal over Barbra Streisand (Babs), een verhaal over een vakantie op het verkeerde moment (Instanbul) en als slotstuk een prachtige lofzang over zijn man Karim (Karim).

 

Ik ben homosexueel. Ik heb daar geen heel ingewikkelde periodes van “Ja, ik ben het” en “Nee, ik ben het niet” voor doorlopen. Ook geen momenten of jaren van “Ik ben iets wat ik niet mag zijn”. Dus mijn homosexueel-zijn heeft geen enorme invloed gehad op mijn manier van opgroeien. Het enige wat ik ervan merkte was mijn liefde voor Barbra Streisand.

Een quote uit het verhaal Babs; we lezen hoe Marc-Marie zelf omgaat met zijn homosexueel-zijn en vervolgens sluit hij een alinea op een humoristische manier af. Heerlijk, ik houd van dit soort humor!

 

Misschien was alles anders gegaan als ik de zoon was geweest die hij graag had gehad, en die ik ook graag was geweest. Zo´n zoon die met zijn Vader af en toe naar het café gaat. Die op zondag naar het voetbal gaat. Zo´n zoon die met zijn Vader `mannengrapjes´ maakt en mannentradities heeft. Elke zomer samen naar de Tour de France kijken, de eerste dag van de kermis altijd in hetzelfde café dronken worden en dan met de taxi naar huis. Eerst langs ons Paps zijn huis en dan door naar mijn Vrouw en kinderen, die kennen dit jaarlijks ritueel. Ik was heel graag zo’n zoon geweest, niet alleen voor hem maar ook voor mezelf.

Een quote uit het verhaal Vader. Zelfs ik voelde het, ik voelde mij bijna een beetje sip worden om dat wat hij niet was, voor hem en voor zijn vader…..

 

Ik was zevenentwintig jaar. Sommigen van mijn vrienden waren al getrouwd en hadden nare kinderen gekregen en ik was zelfs nog nooit alleen op vakantie geweest. Dat moest veranderen. Alleen naar Parijs, dat klonk spannend.

Een quote uit het verhaal Istanbul. Na die tweede zin belde ik in een lachbui een vriendin op en riep: “moet je luisteren” *leest zin voor*, vriendin kreeg ook een lachbui maar ze kon het niet nalaten om te zeggen: “ja zie je nu wel, en jij dacht nog wel dat het geen leuk boek zou zijn!”. Touché! Ja Marc-Marie Huijbregts heeft mij enorm verrast met dit hilarische en ontroerende boek. Natuurlijk dacht ik, ja hoor, daar heb je weer een acteur/programmamaker die ook zo nodig een boek moet schrijven, maar nadat ik één verhaal online las, was ik eigenlijk al gelijk om, deze man gebruikt precies de juiste woorden, soms een tikkeltje melancholisch maar vooral heel eerlijk en puur en weet daar een gevoelige snaar bij mij mee te raken en dan die humor, geweldig!

Het boek leest heerlijk weg, de verhalen zijn divers en zijn niet allemaal even lang, fijn afgewisseld en oh zo leuk! Leuk detail: Huijbregts heeft zijn eigen omslag ontworpen, ook al zo’n leuk verhaal, het hoe en wat ga ik hier uiteraard niet verklappen.

De sterren

5 / 5 sterren, wie had ooit kunnen denken dat ik nog eens een liefhebber van verhalenbundels zou worden? Had het mij een jaar geleden verteld en ik had je uitgelachen. Eerder kregen A.L. Snijders en Thomas Heerma van Voss van mij 5 sterren voor hun verhalenbundel en Marc-Marie Huijbregts past daar prima tussen!

Enne, mocht jij nog een leuk cadeau zoeken voor 5 december, koop dit boek (of zet het op jouw verlanglijstje!), laat het leuk inpakken in de boekenwinkel en vraag aan de ontvanger of je het mag lenen als hij/zij het uit heeft. Ik wens je alvast veel leesplezier toe!

 

Sandra

 ps: vanmiddag besloot ik opeens dat dit boek té leuk is om zelf te houden. Volgende week geef ik mijn exemplaar weg tijdens een winactie op mijn Facebookpagina (klik).

 

Marc-Marie in stukjes heb ik ontvangen van Uitgever Atlas Contact. Het feit dat ik dit boek van de uitgever heb ontvangen beïnvloedt mijn mening over dit boek op geen enkele manier. Graag wil ik Uitgever Atlas Contact hartelijk danken voor het toesturen van dit boek.