Mijn boekrecensie van Mijn vader was een NSB’er van Elmer den Braber

Standaard

Vandaag deel ik mijn boekrecensie van Mijn vader was een NSB’er van Elmer den Braber met jullie. Ruim een maand geleden vroeg Den Braber mij via Twitter of ik zijn boek wilde lezen en recenseren voor mijn blog. Ik reageerde enthousiast, het is een historische roman over een onderwerp waar niet veel schrijvers zich aan wagen, ik was nieuwsgierig en zei ja.

Mijn vader was een NSB’er | Elmer den Braber | ISBN 9789082100600 | 288 pagina’s |

Jaar van uitgifte 2014 | Uitgever De Spion  | historische roman | flaptekst

Voeg dit boek toe op:   of hebban

De schrijver

Elmer den Braber is in het dagelijks leven social media adviseur. Mijn vader was een NSB’er is zijn tweede boek, hiervoor schreef hij het e-book “Het sprookje van Eindhoven”.

Het boek en mijn mening

Het boek vertelt het verhaal van Elsa, hoe zij WO II heeft beleefd als jong meisje, hoe haar ouders omgingen met WO II en hoe de keuzes van haar ouders haar leven verder heeft beïnvloed, keuzes die zij overigens zo verafschuwt dat zij aan het einde van de oorlog een drastisch besluit neemt, eentje die haar voor de rest van haar leven blijft achtervolgen. Op een dag besluit zij het volledige verhaal aan haar familie te vertellen, ze besluit niet langer te wachten en houdt geen geheimen meer achter.

Eerder dit jaar nam ik het besluit om geen boeken meer te lezen en recenseren voor mijn blog die in eigen beheer of via kleinere (privé) uitgevers zijn uitgegeven, maar ik besloot nog eenmaal een uitzondering te maken omdat dit onderwerp mij boeide en daar heb ik zeker geen spijt van.

De schrijver heeft er voor gekozen om fictie met non-fictie te mengen, het verhaal over Elsa en haar familie is fictie (maar zou ook waargebeurd kunnen zijn, kinderen van NSB ouders bestonden tenslotte echt) en de non-fictie zit hem in feiten als de Van Houten (chocolade) fabriek, verhalen rondom de Jodenvervolging in Amsterdam en de inval bij IJssalon Koco in Amsterdam, mooie non-fictie die ikzelf ook als non-fictie herkende (wie kent het dramatische verhaal over de IJssalon immers niet?), ik hoop wel dat de schrijver bij een volgend boek waarin hij deze twee “werelden” mengt, dat hij dit iets subtieler doet, ik vond de overgang nu een aantal keer erg abrupt, alsof hij opeens tijdens het verhaal bedacht, oh ja er moet nog wat non-fictie in. Dat ligt trouwens niet alleen aan de schrijver maar zeker ook aan de proeflezers en redacteur van deze mooie historische roman, het is hun taak om juist dit soort dingen eruit te vissen en de schrijver hierop te wijzen.

Ik frunnik met mijn linkerhand aan de knoopjes van mijn blouse. Het is zwoel in huis, tegen het benauwde aan. Opeens besef ik dat ik al minutenlang met een muntstuk aan het spelen ben dat in mijn broekzak zit; de borg van het winkelwagentje van gisteren. Het forse formaat en de grove ribbels langs de rand, verklappen dat het om vijftig eurocent gaat. Als een arbiter wip ik met mijn duim het muntje telkens omhoog, aan het oog onttrokken door de stof van mijn broekzak. Ik draal weer eens. Zal ik het lot laten bepalen of ik naar Dirk toe ga, vraag ik me af. Ik wik de opties: kop staat voor Dirk, munt voor tuin. Ik neem het geldstuk voor de laatste keer tussen duim en wijsvinger en haal mijn rechterhand weer tevoorschijn uit het binnenste van mijn broekzak. De munt blinkt en ik moet glimlachen: ik zie de Brandenburger Tor, ‘2002’ staat eronder. Even sluit ik mijn ogen en houd ik mijn adem in. Met een snelle haal naar achteren werp ik de halve euro een kleine meter, loodrecht de lucht in. Zonder te knipperen met mijn ogen, volg ik het projectiel dat ontelbare keren om zijn as wentelt, alsof het vertraagd wordt afgespeeld.

Elsa twijfelt of ze haar zoon Dirk wel of niet achterna moet gaan tijdens een strubbeling bij haar thuis (huidige tijd). Eerlijkheidshalve moet ik toegeven dat ik het verhaal zeer mooi vond, maar, -en dat overkomt mij eigenlijk zelden- de oeverloze details lieten mij bijna verzanden in het boek en dat kan de bedoeling niet zijn. Ik ben zo’n lezer die zich in deze alinea op die munt gaat concentreren, is het soms een muntstuk dat een bepaalde waarde voor haar heeft, heeft ze het van een speciaal iemand ontvangen, één van haar kleinkinderen wellicht?

Toch was vader boven alles een trotse Nederlander, boos over het feit dat het Duitse leger zonder noemenswaardige slag of stoot zijn vaderland kon toevoegen aan het rijtje oorlogstrofeeën die bungelden aan de riem van Adolf Hitler; boos over de laffe vlucht van Koningin Wilhelmina en haar gevolg naar het vrije Londen; boos over de gelatenheid waarmee zijn landgenoten dit alles ondergingen en boos over zijn eigen onmacht dat hij zelf niets anders kon doen dan zich onvrijwillig zijn mede-Nederlanders aan te sluiten. Wat kon hij immers in zijn eentje uitrichten?

Deze quote maakte mij boos, ik weet dat het is geschreven vanuit het oogpunt van een twaalf jarig meisje over haar vader aan het begin van de oorlog en dat probeerde ik voor ogen te houden, maar oh wat maakte deze quote veel in mij los, ik haat het als mensen doen alsof Nederland geen tegenstand heeft geboden aan de vijand in 1940 want als onze (voor)ouders iets hebben gedaan dan is het wel tegenstand bieden! Ik voel geen behoefte om hier verder over uit te wijden en ik voel zeker niet de behoefte om voorbeelden te noemen waar en hoe onze (voor)ouders tegenstand boden, het doet er simpelweg niet toe, het is zoals het is en mensen mogen hun mening hier over hebben, maar het raakt mij keer op keer, niet alleen in dit boek trouwens.

Je kunt dus stellen dat Den Braber er in geslaagd is mij te raken met bovenstaande quote en niet alleen met deze quote trouwens, het verhaal is mooi geschreven, zeker voor iemand die nog groeiende is als schrijver. Ik kijk dan ook uit naar zijn volgend werk en hoop op nogmaals een historische roman.

Het boek bevat een voorwoord en naschrift en meerdere foto’s van Weesp, alwaar dit verhaal zich afspeelt, in oorlogstijd. Ik moet eerlijk zeggen dat ik het verhaal van/over Emil Ratelband etc niet gelezen heb, ik had daar geen behoefte aan. De foto’s heb ik wel bekeken en ik herkende daar het één en ander in, mooi.

 De sterren

3 / 5 sterren, Als je mijn recensie gelezen hebt dan vraag je je wellicht af waarom ik maar drie sterren geef. Ik zou dit boek puur beoordeeld op het verhaal en de lef van de schrijver om dit onderwerp te kiezen zeker 4 sterren geven, maar door de stroeve loopjes rondom de gedeeltes waar de fictie overgaat in non-fictie, de vele taalfouten (zelfs een wisseling van namen) en de vele details waarin ik af en toe het spoor bijster was, geef ik dit boek 3 sterren, wat overigens een prima beoordeling is!

Zou ik Mijn vader was een NSB’er aanraden aan jou? Ja, een volmondig JA zelfs! De taalfouten zijn verdwenen bij een volgende druk heeft de schrijver mij beloofd en daardoor zal het boek al veel meer vaart krijgen, dus zeg ik ja lees dit boek en laat je meevoeren door Den Braber.

Lees jij wel eens boeken over WO II?

Sandra

Mijn vader was een NSB’er heb ik als e-book ontvangen van Uitgever De Spion. Het feit dat ik dit boek van de uitgever heb ontvangen beïnvloedt mijn mening over dit boek op geen enkele manier. Graag wil ik Uitgever De Spion danken voor het toesturen van het e-book.

Advertisements

2 gedachtes over “Mijn boekrecensie van Mijn vader was een NSB’er van Elmer den Braber

Reacties zijn gesloten.