Mijn tweede indruk Victus, de val van Barcelona van Albert Sánchez Piñol

Standaard

Het eerste deel van Victus, de val van Barcelona, heb ik uit dus is het de hoogste tijd voor een tweede indruk artikel. Ja je leest het goed, tsja, als je een boek na 200 pagina’s (van de ruim 600 pagina’s) al durft te bombarderen als het mooiste boek dat je in 2014 las, dan verdient het uiteraard ook veel aandacht op je eigen blog; een eerste indruk artikel, een tweede indruk artikel en een boekrecensie!

Victus, de val van Barcelona

Ik roep het wel vaker, ik loop als boekenblogger nu eenmaal het liefst net naast de witte lijn, vaar mijn eigen koers en schrijf rustig 3 blogposts vol over een en hetzelfde boek.

Naar aanleiding van mijn eerste indruk artikel (klik) ontving ik een prachtig cadeau van uitgever Signatuur: Victus, de val van Barcelona, de Nederlandse versie inderdaad, hoe gaaf is dat? Ik heb de Engelse versie uitgelezen en daarna ben ik overgestapt naar de Nederlandse versie en begon weer bij pagina 1.

Victus is opgedeeld in 3 delen: ik heb Veni zojuist uitgelezen (ik schrijf deze blogpost op donderdag 4 december) en start nu gelijk in Vidi, Victus is het slotstuk in dit boek.

Wie is Waltraud

Op deze vraag weet ik het antwoord niet moet ik eerlijk zeggen. Zij lijkt zijn Oostenrijkse secretaresse / minnares / geliefde / steun en toeverlaat / uitschot (?) te zijn. Maar ik lach wat af om Martí Zuviría, de man heeft het behoorlijk hoog in zijn bol, hij vindt zichzelf overduidelijk fantastisch, vooral als hij de arme Waltraud weer eens met woorden als “totebel”, “Oostenrijkse olifant”, “oerang oetan” en “jouw haren lijken altijd net te zijn ondergedompeld in een ton vet” toespreekt. Ik bedoel, een man die zich op deze manier over zijn steun en toeverlaat uitlaat, dat moet toch wel een Hansworst zijn? Want wat probeert hij met zijn harde woorden te maskeren, heeft hij soms diepere gevoelens voor haar of haat hij haar echt zo hevig (maar wáárom dan?)?

Van wat ik bij de lezing op 3 september begreep (klik) komt ook Waltraud terug in het tweede deel (Vae Victus, het komt in 2015 uit in Spanje) van de trilogie Victus, laten we hopen dat Sánchez Piñol Zuviría haar iets vriendelijker gaat benaderen, al zie ik het somber in, de schrijver sprak vol passie over het vervolg en volgens mij geniet hij er stiekem van om Zuviría zoveel mogelijk verwensingen naar het hoofd van Waltraud te laten slingeren. In Nachtlicht (La pell freda, zijn debuutroman) was een mannelijke personage ook erg denigrerend naar de vrouwelijke “reuzekikker” toe, hmz, zie ik hier een patroon senor Sánchez Piñol? 😉

En ach, geef hem eens ongelijk, het moet toch heerlijk zijn om je als schrijver helemaal uit te leven met zo’n personage in je boek? Maar al zal Sánchez Piñol wellicht Zuviría niet vriendelijker uitlaten tegen Waltraud, dan hoop ik stiekem dat hij haar wraak laat nemen op Zuviría, al zal dat gezien het tijdsbeeld (18e eeuw) niet erg waarschijnlijk zijn. Arme arme Waltraud…..

Gelukkig is Waltraud niet de enige die er slecht vanaf komt in dit boek. Over koningen is Zuviría ook zeer positief: “alle koningen zijn een stel egoïstische en gewetenloze schurken. Nu en altijd!” en over soldaten is hij gelukkig iets milder: “soldaten zijn simpel maar niet gek”, nu, dat is bijna een compliment toch? Coehoorn, het Nederlandse equivalent van Vauban roemt hij om zijn komkommergezicht. En wie denkt dat Zuviría deze gedachtes voor zichzelf houdt komt bedrogen uit, op zijn 15e beet hij een man in zijn linkerbil, de man had het lef om genegenheid te tonen aan de dochter van Vauban, (hijzelf is bij Vauban in de leer om een militaire ingenieur te worden), tsja en de 15 jarige Zuviría had Jeanne zelf op het oog 😉

Maar toegegeven, behalve hilarisch vind ik Zuviría toch ook een held, een held met een fikse gebruiksaanwijzing, dat dan weer wel.

Een avonturenroman?

Iedere andere schrijver zou de bijna feitelijke vertellingen over hoe men een bastion het beste kan belegeren, hoe loopgraven worden gegraven, welke bommen je dient te gebruiken etc. als droge kost oplepelen, maar zo niet Albert Sánchez Piñol. In Nachtlicht (La pell freda) wist hij mij te boeien met zijn eindeloze omschrijvingen van de bizarheid van het eenzame eiland en in Victus doet hij het weer. Ik heb geen idee hoe hij dit doet, maar om de één of andere reden vind ik zijn vertellingen en omschrijvingen zeer boeiend, laat ik het er maar op houden dat de beste man tovert met woorden, woorden die mij boeien, woorden die al duizenden mensen boeiden. Een avonturenroman is Victus dus zeker, al zou ik het zelf eerder als een historische avonturenroman omschrijven.

Fictie en non-fictie in één boek

Als je mijn blog al een poosje volgt dan weet je dat ik dol ben op historische literatuur en dat maakt uiteraard dat ik ook dol ben op schrijvers die fictie én non-fictie weten te verweven in één en hetzelfde boek. Sommige schrijvers doen dit middels het schrijven van een biografie en verweven hier op een mooie manier hun eigen gedachteloop in (Geertje Paaij – In hemelsnaam (klik)) andere schrijvers doen dit door non-fictie als basis te nemen en hier een verhaal omheen te bouwen. Dit laatste is wat de schrijver van Victus heeft gedaan. Hij heeft de geschiedenis van Catalonië, zijn geboortegrond, als basis genomen en zoals ik in mijn eerste indruk artikel schreef, was dit volgens hem al een boek op zich. Het is de schrijver mijns inziens gelukt om de grenzen tussen fictie en non-fictie nagenoeg onzichtbaar te maken. De dialogen zijn prachtig (al praat Zuviría 5 kwartier in een uur en minstens 4 kwartier hiervan tegen én over zichzelf), de omschrijvingen van de omgeving zijn zeer beeldend en dit alles maakt dat ik de afgelopen 3 maanden amper iets in (de Nederlandse versie van) Victus heb gelezen………, ik-wil-dit-boek-simpelweg-NIET-uitlezen, echt niet, het is simpelweg té mooi! Maar 1 januari 2015 komt steeds naderbij en ik wil mijn boekenblog “afsluiten” met mijn recensie van Victus, de val van Barcelona.

Vertel, durf jij het aan om Victus, de val van Barcelona te lezen?

 

Sandra

 

 

 

 

 

 

 

 

Advertenties

3 gedachtes over “Mijn tweede indruk Victus, de val van Barcelona van Albert Sánchez Piñol

Reacties zijn gesloten.