Mijn boekrecensie van Suzanne en Edouard Manet van Thera Coppens

Standaard

Vandaag deel ik mijn boekrecensie van Suzanne en Edouard Manet van Thera Coppens met jullie. Dit boek werd genoemd door het boekenpanel bij De Wereld Draait Door (klik). Grietje Braaksma was behoorlijk enthousiast over dit boek, nu ik het uit heb, snap ik dat volkomen!

Thera Coppens

Suzanne en Edouard Manet | Thera Coppens | ISBN 9789029088565  | 368 pagina’s |

Jaar van uitgifte 2014 | Uitgever Meulenhoff | Historische literaire  | flaptekst

Voeg dit boek toe op:   of hebban

De schrijver

Thera Coppens (1947) is auteur van vele historische publicaties en laat ik daar nu heel erg van houden! Ik heb eerder genoten van haar boek Tien vrouwen op Soestdijk en bezocht aansluitend Paleis Soestdijk, mooier dan dat wordt het niet. Coppens schrijft niet alleen boeken maar levert ook bijdrages voor o.a. het tijdschrift Nouveau en het NRC. Haar werk omvat tevens kinderboeken en kindermusicals, een veelzijdige schrijver dus.

Het boek en mijn mening

Suzanne en Edouard Manet is een boek dat gebaseerd is op historische publicaties, Coppens heeft uitgebreid onderzoek gedaan naar dit echtpaar, Suzanne, de Nederlandse pianiste en Edouard, de Franse kunstschilder. Dit onderzoek bestond onder andere uit de correspondentie tussen deze echtelieden in een tijd dat Suzanne in Zuid-Frankrijk woonde en Edouard meehielp bij de verdediging van Parijs tijdens de Frans-Duitse oorlog. Verder kaart Coppens ook de periode aan van Suzanne terwijl ze nog in Zaltbommel woont, inclusief alle ontwikkelingen, of moet ik zeggen alle perikelen rondom hun huwelijk.

In 1847 reist Suzanne op aanraden van Franz Liszt naar Parijs om daar haar pianostudie voort te zetten die in Zaltbommel reeds begon. Zij geeft in Parijs pianoles aan de broers Manet. Al in 1851 raakt zij onverwachts zwanger, ongehuwd zwanger om precies te zijn (volgens de biografieën van Edouard Manet is hij de vader maar hierover bestaat twijfel).

Daar zat ze alleen, in de diepste wanhoop. De muzikant die haar kind had verwekt, stelde er geen prijs op om vader te worden. Haar verliefde illusies lagen in scherven. Geen liefkozingen meer om te troosten. Duizelig van ellende en onzekerheid ging ze naar haar muziekschool, ondanks alles hopend dat ze Monsieur Koëlla ergens zou zien. Misschien vertelde hij haar dat er in Parijs vrouwen te vinden waren die een ongewenste zwangerschap konden beëindigen. Sommige voedsters en vroedvrouwen hadden op dat gebied een reputatie. Het idee alleen al vormde voor een protestants meisje als Suzanne een pijnlijke belediging. In de eenzaamheid van haar kamertje gingen haar gedachten naar de kloosters en ziekenhuizen waar ongewenste baby’s in de houten rol bij het portaal werden gelegd en met een enkele draaibeweging uit het leven van hun moeders verdwenen. Honderden anonieme vondelingetjes waren daarna in weeshuizen ondergebracht. Suzanne achtte zo’n toekomst uitgesloten voor haar kind.

Suzanne lijkt de wanhoop nabij, anno 2014 zou dat overbodig zijn maar we hebben het hier over 1851, het jaar waarin president Charles Louis Napoleon Bonaparte de macht grijpt en hiermee een einde aan de Tweede Franse Republiek maakt. Niet bepaalt het moment om als vrouw zijnde eens flink de kont tegen de kribbe te gooien. Omdat haar ouders net hun zoon hebben verloren besluit zij hen niet te vertellen van de schande die haar is overkomen, uit bescherming. En dat typeert Suzanne enigszins, bovenal lijkt zij eerder aan anderen te denken dan aan haarzelf, maar wellicht was dit het tijdsbeeld van de vrouw in de 19e eeuw?

Drie en een half jaar later loopt zij, Suzanne met Leon, haar zoon, aan de hand de kerk in, alwaar hij wordt gedoopt onder het toeziend oog van Edouard Manet, zijn Peetoom maar het duurt tot 1863 voordat hij eindelijk met Suzanne trouwt, terwijl hij zich gelijktijdig vermaakt met andere schoonheden (van sommige maakt hij een portret) ontvangt zij in o.a. Renoir, Sisley en Zola in haar salon .

Thera Coppens heeft gelukkig een beeldende manier van schrijven, je hoort bijna de ruisende rokken van Suzanne en je ruikt bijna de lijnzaadolie van Edouard. Het boek is in een vertellende stijl geschreven en het is bijna een encyclopedie te noemen van de 19e eeuw, het staat bomvol met informatie, extra informatie om precies te zijn. Liefhebbers van historische literatuur, historische romans of biografieën kunnen hun hart ophalen aan dit boek, heerlijk!

Het enige minpuntje aan dit boek zijn de verwijzingen (c.q. noten) – 1 – ze hielden maar niet op (maar liefst 453 stuks), af en toe irriteerde ik mij hier zo erg aan dat ik mijn e-reader aan de kant legde. Normaliter vind ik het fijn om recensie-boeken op mijn e-reader te lezen, ik maak allerlei aantekeningen in mijn Kobo, ideaal maar die verwijzingen zijn een nachtmerrie op een e-reader, je bladert niet eenvoudig even naar het einde van het boek om de verwijzing op te zoeken en dan weer verder te lezen, het kan wel, maar het is niet handig. Dit vind ik dus typisch een boek dat je als papieren exemplaar moet lezen, als ik dit boek in mijn plaatselijke bibliotheek tegenkom ga ik het zeker herlezen, in alle rust, heerlijk.

Wat ik erg mooi vond waren alle foto’s van de schilderijen van Edouard Manet, prachtig, ik moet wel eerlijk bekennen dat ik de foto’s  op mijn laptop bekeken heb omdat ik geen kleurenscherm op mijn Kobo heb.

De sterren

3,5 / 5 sterren, ik heb genoten en ik ga zeker meer lezen over dit bijzondere echtpaar!

 

Sandra

 

Suzanne en Edouard Manet heb ik als e-book ontvangen van Uitgever Meulenhoff. Het feit dat ik dit boek van de uitgever heb ontvangen beïnvloedt mijn mening over dit boek op geen enkele manier. Graag wil ik Uitgever Meulenhoff hartelijk danken voor het e-book.

Ik zocht op Youtube naar wat beeldmateriaal van Suzanne en Edouard Manet en kwam een mooi interview tegen van RTV Baarn waarin Thera Coppens over haar boek vertelt

Advertenties

7 gedachtes over “Mijn boekrecensie van Suzanne en Edouard Manet van Thera Coppens

  1. Als schipperse moet ik zeggen dat de correcte uitdrukking “een kont tegen de krib gooien” is, maar ik bouw in mijn enthousiasme vaak ook mijn eigen malapropisme 😉
    enne is de waardering nu minder omdat je het op een ereader gelezen hebt, of ben je nu toch niet zo enthousiast over het boek?

    Liked by 1 persoon

    • Hahaha! Ik pas het straks even aan van in naar tegen, het was nogal laat gisteravond zullen we maar zeggen 😉
      Ik kan een boek 3,5 sterren (of zelfs 3 sterren) geven en het toch geweldig vinden.
      De noten/verwijzingen: de schrijver kan er niets aan doen dat ik het boek op mijn e-reader lees, dit tel ik niet mee in mijn recensie. En waarschijnlijk (denk ik?) ligt de keuze van het apart opnemen van de noten eerder bij de uitgever dan bij de schrijver, ik had het prettiger gevonden als ze onderaan de pagina stonden.

      Like

  2. Jeanette

    Ik had het boek al op mijn lijstje staan, ik ga het nu zeker lezen. Volges mij schrijf jij net zo beeldend als de schrijver van het boek.

    Liked by 1 persoon

Reacties zijn gesloten.