Mijn boekrecensie van Kaddisj voor een kut van Dimitri Verhulst

Standaard

Vandaag deel ik mijn boekrecensie van Kaddisj voor een kut van Dimitri Verhulst met jullie. De titel roept bij sommige mensen afschuw op, ikzelf denk dat er geen andere titel meer passend is voor dit boek dan deze.

Kaddisj voor een kut

Kaddisj voor een kut | Dimitri Verhulst | ISBN 9789025443788  | 160 pagina’s |

Jaar van uitgifte (september) 2014 | Uitgever Atlas Contact | Literatuur | flaptekst*

Voeg dit boek toe op: Kaddisj voor een kut of hebban

De schrijver

Dimitri Verhulst (1972) heeft ondertussen al heel wat prijzen gewonnen, waaronder in 2007 de Gouden Uil voor De helaasheid der dingen en in 2009 de Libris literatuurprijs voor De Godverdomse dagen op een godverdomse bol.

Waar gaat Kaddisj voor een kut over

Deze novelle is opgedeeld in twee delen, het eerste deel is een intern monoloog in de tweede persoon van een instellingskind, de jongen en beschrijft hoe het “vriendinnetje” (zo ziet de jongen haar) Gianna uiteindelijk zelfmoord pleegt. Met haar begluurde hij gelukkige mensen in het nabij gelegen winkelcentrum -terwijl hij zelf met haar in een instelling woonde- dromend van zo’n leven, maar zelfs het dromen daarover was hen niet gegund, ze werden met harde hand weggestuurd door de beveiliging van het winkelcentrum. In de instelling worden kinderen gedumpt, moeders die niet meer voor hun kinderen willen zorgen, dumpen hen lukraak bij deze instelling, ook al hoort een jeugdrechter hier over te beslissen, die weg slaat moeder over, immers, moeders wil is wet, zelfs als de medewerker aan geeft dat dit geen dumpplek voor kinderen is.

De monoloog vertelt vervolgens over het dagelijkse leven in de instelling, hoe kinderen met elkaar het bed delen, hoe de geschiedenis zich herhaalt, hoe bezwangerde meisjes bij een abortuskliniek worden gebracht en hoe jongens hun zaad onder de douche lozen. Tegelijkertijd wordt de kerkdienst van Gianna vertelt, wie er aanwezig zijn in de kerk en over hoe zij aan haar einde is gekomen.

‘Bij ons in de buurt is er wel regelmatig een omhaling van sleetse vodden en kleren voor de verlorenen in Afrika. Maar wat kunnen zij daar op de evenaar met zulke deugdelijke, warme pullovers doen, honderd procent merinowol. Neen, dan geef ik het liever aan de dompelaars van bij ons!’. Meubels, matrassen, vazen, verroeste fietsen…. alles was zich niet makkelijk via een pedaalemmer liet verdwijnen vond z’n weg naar het gesticht. (‘Vroeg of laat moeten die gastjes ook de wereld in, niet waar. Zij hebben geen uitzet, geen startkapitaal dat ze hebben gekregen van moe of va. Dus ik zei tegen mijn man, Ronny, weet je wat, laat ons die beddenbak van je dode moeder schenken aan die droeve schapen van Home Zonnekind….’). (p 31)

Dompelaars, gastjes en droeve schapen, in slechts één alinea worden drie verschillende woorden gebruikt om de instellingskinderen te omschrijven, woorden die druipen van droefenis en walging.

Gianna zei: ‘Het is niet zo dat er te veel mensen op de aarde zijn. Het probleem is dat er zoveel ongewensten zijn.’ Daar wist je al: je had alzheimer nodig om deze uitspraak van ‘r te kunnen vergeten (p 41)

Is dat hoe Gianna zich voelde, ongewenst?

Het tweede deel van deze novelle gaat over een gezin, een jong gezien met een meisje van slechts 3 maanden en een jongetje van amper 8 jaar. Vader en moeder zijn niet langer in staat voor hen te zorgen, zij hebben in een instelling gewoond voordat zij ouders werden, zij weten hoe het er daar aan toe gaat, zij willen niet langer voor hun kinderen zorgen en kiezen een manier om aan hun eigen wens te voldoen, weg met de kinderen en daarna voor altijd samen blijven. Dat dit inhoudt dat zij hun 2 jonge kinderen in koele bloede vermoorden is bijna niet voor te stellen, toch gebeurde het, in koele bloede, één voor één met enkele dagen tussenpauze. Zij wisten wat het leven in een instelling inhield…….

Ik vind het grappig dat jij nu net over dat rijbewijs begint. De voorzitter van de jury kon het ook niet laten. Was die Opel Corsa (de auto waarin het jonge gezin bivakkeerde en rondreed) ingeschreven, vroeg hij. Neen, zei ik. Was hij verzekerd? Neen, zei ik, want je moet wel wreed stom zijn om een auto te verzekeren die niet is ingeschreven. Had u een rijbewijs? Neen, zei ik, maar ik ken mensen die we wél één hebben en ik weet dat dat in hun persoonlijke geval geen bewijs is dat ze wel degelijk met een auto kúnnen rijden. Is die auto afbetaald? Neen, zei ik. Ik kreeg zo al halvelings het gevoel dat ik daar voor een verkeersovertreding zat………….. Ik bedoel, een auto verzekeren tegen ongeval, is dát soms geen voorbedachtheid, dan? (p 103)

Aldus, sprak Stefaan Cools, de jonge vader tijdens de rechtszaak.

Wat vond ik van dit boek

Ik werd tijdens het lezen van dit boek alle kanten op geslingerd, ik voelde walging, medelijden, intense haat maar ook intens verdriet en alles wat daar tussen zit. Online werd er regelmatig tegen mij gezegd dat men het tweede deel “mooier” vond, of makkelijker leesbaar dan het eerste deel. Mij sprak juist het eerste deel het meeste aan, het rauwe stuk, daarin gebeurde gruwelijke dingen maar doordat de kerkdienst van Gianna als een rode draad door het eerste deel liep, kon ik mij daar op focussen tijdens het lezen, mijzelf daar zachtjes achter schuilen zodat de woorden niet te hard binnen kwamen, want geloof mij, Verhulst neemt geen blad voor de mond, hij vertelt alles, maar dan ook werkelijk alles, de verkrachtingen, de walgelijke bezoekjes van de moeders die hun kind kwamen opzoeken, de opvoeders die deze naam amper waard waren, het ranzige vieze eten, de uitspattingen, alles! Maar toch kon ik dat “handelen”, althans, ik deed mijn best, want nadat ik in het tweede deel begon kon ik mijn walging amper verbergen, ik heb het boek, dat slechts 160 pagina’s telt, regelmatig weggelegd en hardop mijn walging uitgesproken: hoe.kan.iemand.zijn.kinderen.vermoorden?! Wat moet er in vredesnaam misgaan in je hoofd om zoiets te doen? Het tweede deel vond ik afschuwelijk om te lezen, maar, ook in het tweede gedeelte liep een rode draad, zijnde de rechtszaak, ik schuilde mij daarachter, op deze manier kon ik het boek uitlezen.

Dit is mijn eerste kennismaking met Dimitri Verhulst, een schrijver die zoveel emoties bij mij weet op te roepen, die mij “rode draden” aanreikt waardoor het voor mij mogelijk is om deze novelle uit te lezen, verdiend een hoop lof. Ik heb geen idee hoe hij dit boek geschreven heeft, of hij de kerkdienst en rechtszaak als rode draden heeft bedoeld, of dat wat ik voelde tijdens het lezen en na het lezen, hetgeen is wat hij wilde bereiken met zijn boek?

Is het boek afschrikwekkend, nee, absoluut niet, raad ik het jou af om dit boek te lezen, nee absoluut niet, deze novelle móet je lezen, want ik wil graag weten hoe jij het ervaart. Wees niet bang dat je hart voor altijd gekrenkt is nadat je dit boek hebt gelezen, ik bedoel, als je graag griezelige boeken van Stephen King leest of de boeken van Marelle Boersma, die op ware feiten zijn gebaseerd, leest, dan kun jij dit boek ook aan, juist dan!

Toen ik op Twitter riep dat ik dit boek wilde lezen kreeg ik aardig wat tweets in mijn TL van mensen die de titel vreselijk vonden, het boek zelfs alleen al daarom niet zouden lezen. Ik legde uit dat een titel als dit mij eerder prikkelde om het juist te gaan lezen. Wat is mijn interpretatie? Kaddisj, ik neem aan dat jij weet dat dit één van de belangrijkste gebeden van het Jodendom is en het woord kut slaat volgens mij op zijn moeder die hem dumpte, op Gianna die voor kut werd uitgescholden door de beveiliging toen zij samen met hem gelukkige mensen in het nabij gelegen winkelcentrum bekeken, op de jonge moeder die haar kind vermoordde en wie weet op hoeveel meer vrouwen die hem in zijn leven ondraaglijk veel pijn hebben gedaan. Ik denk dat er geen andere titel meer passend is voor dit boek dan deze.

De sterren

4,5 / 5 sterren, omdat Verhulst mij rode draden gaf waarachter ik kon schuilen en mij hiermee door deze novelle loodste.

 

Sandra

 

Kaddisj voor een kut van Dimitri Verhulst heb ik ontvangen van uitgever Atlas Contact. Het feit dat ik dit boek gratis van de uitgever heb ontvangen beïnvloed mijn mening over dit boek op geen enkele manier. Graag wil uitgever Atlas Contact hartelijk danken voor het toesturen van dit boek.

Advertisements

28 gedachtes over “Mijn boekrecensie van Kaddisj voor een kut van Dimitri Verhulst

  1. jacolinemaes

    Klinkt als een bijzonder/heftig boek. Maar ik ben door deze review wel heel benieuwd geworden, ook al sprak het boek mij eerst niet heel erg aan (niet perse vanwege de titel overigens).

    Liked by 1 persoon

  2. De titel wekt bij mij alleen nieuwsgierigheid op. Ik vind dat je met deze titel meteen al kunt merken dat het over een zwaar onderwerp zal gaan, dus waarom dat verbloemen? 🙂

    Liked by 1 persoon

  3. Aiii, wat heb je een duidelijke leeservaring gepost. Ik was natuurlijk erg nieuwsgierig naar je mening. Ik vind de titel inderdaad grof, maar heb door alle publiciteit en het interview van Verhulst bij Paul wel begrepen dat het past bij het boek. Ik neem je aanbeveling om het te lezen niet over, hoewel ik denk dat het goed is dat er aandacht is voor deze vergeten kinderen in de lage landen. Vooral de quote van blz 41 onderstreept dat. Toch wil ik van tijd tot tijd mezelf beschermen en het niet dichterbij laten komen, zonder mijn kop in het zand te steken, als je begrijpt wat ik bedoel.

    Liked by 1 persoon

    • Dankjewel Antoinette *bloost*
      Dat kan ik mij voorstellen, ik herken het, ik bescherm mijzelf soms ook door een bepaald boek juist niet te lezen. Ik heb bijvoorbeeld heel lang nagedacht of ik Tonio van A.F.Th. van der Heijden (een vader die zijn zoon verliest) wel of niet moest lezen. Ik heb het e-book onlangs gekocht maar kan mij er nog niet toe zetten, het onderwerp is zooo heftig :’-(

      Like

      • Nou die heb ik wel gelezen, maar inderdaad daar heb ik een maand over gedaan om niet al te depressief te worden. Dat kwam dichtbij. Ik kon er toentertijd geen recensie over schrijven, want wat kun je zeggen over het verdriet van een ander? Op een of andere manier vind ik het toch waardevol dat ik dat inkijkje in de rouwverwerking van een ander heb gehad.

        Like

  4. ik ga je review later lezen, als ik beter met me gaat…
    alleen dit doet al pijn (zie mijn gesloten blog van gisteren)
    dit boek heeft toch al wel meerdere malen mijn aandacht getrokken…

    Liked by 1 persoon

  5. Hele goeie recensie weer dame! Het maakt me erg nieuwsgierig en ik zet hem dan ook op mijn lijst die maar door groeit.
    Ik lees in de reacties vaak dat mensen zichzelf willen beschermen, ieder zijn goed recht natuurlijk en daar heb ik ook respect voor, maar aan de andere kant denk ik dan deze dingen gebeuren nou eenmaal in het echte leven en IK wil mijn ogen daar absoluut niet voor sluiten, hoe heftig het ook soms is. Ik weet eerlijk gezegd ook niet of het geheel fictief of misschien wel deels autobiografisch is, maar toch heb ik dan het idee dat de schrijver de wereld iets wil duidelijk maken en dan zegt MIJN gut-feeling: Lees dat boek! Vandaar dat ik hem op mijn lijstje zet 😉
    Mooi geschreven!

    Liked by 1 persoon

    • Dankjewel José *bloost*.
      Daar heb je zeker gelijk in José, dingen als dit gebeuren nu eenmaal in het echte leven en ook ik sluit mijn ogen hier niet voor, maar ik denk wel dat je er voor in de stemming moet zijn, je moet jezelf enigszins kunnen wapenen tijdens het lezen, zit je niet goed in je vel, dan kun je het lezen van dit boek beter even uitstellen (en dat is eigenlijk een mega compliment voor de schrijver hahaha). Voor mij was het de noodzaak om de rode draad in het verhaal vinden en mij daar soms achter te schuilen, omdat het één grote bak ellende is wat in dit boek staat.
      Een ander voorbeeld is bijv. De kraamhulp van Esther Verhoef, ik las op internet dat het niet handig is als je dit boek leest als je net bevallen bent, simpel op te lossen door het op een later moment te lezen. Sommige boeken vragen om het juiste moment, kan ik dit nu handelen of niet?

      Like

  6. mddigitaal

    De titel trok mij inderdaad ook niet aan ,het is geen boek dat ik zo uit de bieb zou pakken. Maar je maakt me wel nieuwsgierig! Heftige onderwerpen ga ik niet snel uit de weg, dus wie weet moet ik dit boek gewoon lezen. Als zou ik hem vanwege de titel in combinatie met de kinderen niet open en bloot in de kast zetten…dan heeft mams toch iets uit te leggen denk ik…;-)

    Liked by 1 persoon

  7. Ik ben zeer benieuwd naar Dimitri’s nieuwste. Ik kan je zijn ‘Helaasheid’ net zoals hierboven ook aanraden, schept meteen een geweldig beeld van de Vlaamsche (marginale) samenleving 😉 Lands de andere kant schreef hij ook het ingetogen pareltje ‘Mevrouw Verona…’, zet die ook maar op je lijst!

    Like

Reacties zijn gesloten.