Mijn boekrecensie van Het volmaakte huis van Diana van der Wal

Standaard

Vandaag deel ik mijn boekrecensie van Het volmaakte huis van Diana van der Wal met jullie. Dit boek las ik in augustus ter afwisseling van de klassiekers, even tussendoor mijn hoofd leegmaken met een fijne roman.

Het volmaakte huis

 

Algemene gegevens:

  • Titel: Het volmaakte huis 
  • Schrijver: Diana van der Wal
  • Uitgever: eigen beheer
  • Jaar: 2014
  • ISBN: 9789081209106
  • Aantal pagina’s: 210
  • Genre: roman
  • Voeg het boek direct via Goodreads toe aan jouw NTL lijst

De schrijver:

Diana van der Wal heeft het aangedurfd een tweede roman uit te brengen, zij schreef dit boek speciaal voor ons, lezend Nederland. Opeens kon geen boek Van der Wal nog boeien, hetzelfde gevoel had zij over de “opgeklopte” schrijverswereld, en zie hier het resultaat.

Waar gaat dit boek over:

Fenne Oostings leven is een puinhoop. Fennes vriend, een Amerikaanse popartiest, is net overleden aan een overdosis heroïne, ze is gevlucht voor de paparazzi en de harde kritiek die ze over zich heen heeft gekregen, en met haar ouders heeft ze al heel lang een slechte relatie. Ze besluit terug te gaan het Drentse dorp waar haar vader geboren is.
Steven ontmoet haar op de veiling van een huis waar ze allebei jeugdherinneringen aan hebben. Fenne doet zo’n belachelijk hoog bod op het huis dat Steven het moet laten gaan. Hij is aannemer, en als ze vervolgens aan hem vraagt of hij het huis voor haar wil verbouwen komt hij er tot zijn eigen verbazing achter dat hij daar helemaal geen problemen mee heeft.
Fenne en hij praten graag met elkaar en merken dat ze iets belangrijks gemeen hebben: ze hebben allebei hun partner verloren. Fenne heeft hier nog heel veel moeite mee, moet alles wat er gebeurd is nog verwerken. Steven is al snel zo verliefd dat hij haar, ondanks dat ze nog niet toe is aan een nieuwe relatie, niet meer los kan laten. Hij helpt haar met haar huis en met haar verdriet. Gaandeweg komt hij erachter dat dit niet het enige is dat haar dwarszit (bron tekst: klik).

Wat vond ik van dit boek:

Er ontwikkelt zich een prille liefde tussen Fenne en Steven. Steven weet niet alles over het wilde verleden van Fenne en Fenne weet op haar beurt nog niet alles van Steven, zijn vrouw is aan een slepende ziekte overleden en de man van Fenne overleed aan een overdosis drugs. Fenne en haar ouders hebben geen sterke band, zij voelt zich vaak onbegrepen door hen. Steven heeft daarentegen wel een goede band met zijn ouders maar in het begin van de prille liefde tussen hem en Fenne is er nog weinig begrip vanaf de kant van zijn ouders (dit is een kort inleiding naar dit citaat).

citaat

Als je het citaat hierboven leest merk je dat het verhaal zonder enige onderbreking overloopt van Steven naar Fenne, het citaat begint vanuit Steven over het fijne uitstapje met Fenne en zonder een onderbreking in de vorm van een lege regel of zelfs een nieuw hoofdstuk wordt het verhaal opeens vanuit Fenne verteld. Tijdens het lezen moet je dus continue alert zijn, wanneer wordt het verhaal verteld vanuit Steven en wanneer vanuit Fenne? Dit haalde voor mij de snelheid uit het verhaal en dat terwijl ik het verhaal an sich goed vind. Ik vind dat Van der Wal zichzelf duidelijk te kort heeft gedaan door geen rustpunten in het verhaal in te bouwen op zo’n moment in de vorm van een simpele lege regel of door het aanbrengen van hoofdstukken, want ook deze ontbreken in haar boek, waardoor je mijns inziens de snelheid én het plezier van het lezen uit dit boek haalt.

Het voelt alsof ik als lezer bijna een lappendeken zelf aan elkaar moet breien, alsof de schrijver dit zelf vergeten is. Ik vind dit zeer vervelend tijdens het lezen, vooral omdat lezen voor mij pure ontspanning betekent, bij een studieboek weet je dat je je moet inspannen maar bij een roman wil ik geëntertaind worden door de schrijver, ik wil een volledige lappendeken krijgen en als ik die niet krijg dan wil ik op zijn minst een foutloos boek. Want taalfouten zaten erin, na pagina 60 stopte ik met het noteren van deze fouten, ik snap dat een redacteur één taalfout over het hoofd kan zien maar als een redacteur al in 60 pagina’s zoveel taalfouten laat liggen, dan vind ik het enorm jammer. Ik ga er vanuit dat alle taalfouten er voor een tweede druk uitgehaald worden.

Als ik een boek lees en recenseer voor mijn boekenblog, dan moet ik kritisch zijn, kritisch over het boek maar ook over de techniek en de schrijver zelf. Het verhaal is mooi maar komt mijns inziens niet goed tot zijn recht en dat vind ik enorm jammer, je merkt in het boek dat Van der Wal haar best heeft gedaan, ze heeft trappetjes aangebracht, er zit humor in, het liefdesverhaal is mooi maar het boek hapert aan alle kanten door de taalfouten, de gekozen stijl en het ontbreken van juiste rustpunten.

2 / 5 sterren  Van der Wal vind ik een schrijver met potentie en ik ben benieuwd hoe zij zich verder gaat ontwikkelen en welk thema haar volgende boek heeft.

Tot de volgende keer!

 

Sandra

 

Graag wil ik de schrijver Diana van der Wal bedanken voor het toesturen van dit recensie-exemplaar.

Advertenties

8 gedachtes over “Mijn boekrecensie van Het volmaakte huis van Diana van der Wal

  1. Voetje

    De tekst op de achterflap van dit boek spreekt mij aan maar door jouw recensie denk ik toch dat ik het niet zal lezen. Ik lees zo vaak tussendoor en ben zeker niet altijd alert.

    Like

Reacties zijn gesloten.