Mijn boekrecensie van Het Boschhuis van Pauline Broekema

Standaard

Vandaag deel ik mijn boekrecensie van Het Boschhuis van Pauline Broekema met jullie. Dit boek heb ik tijdens mijn vakantie gelezen, het maakte diepe indruk op mij.

Het Boschhuis

 Algemene gegevens:

  • Titel: Het Boschhuis
  • Schrijver: Pauline Broekema
  • Uitgever: Arbeiderspers
  • Jaar: mei 2014
  • ISBN: 9789029588973
  • Aantal pagina’s: 471
  • Genre: literaire non-fictie

De schrijver:

Pauline Broekema ken jij waarschijnlijk van haar werk als redacteur-verslaggever bij het NOS. Het Boschhuis is haar derde boek.

Waar gaat dit boek over:

Het Boschhuis vertelt het indrukwekkende verhaal over de voorouders van Pauline Broekema. Het boek begint met het proloog waarin de schrijver uitlegt waarom zij dit boek heeft geschreven en vertelt dat het schilderij van de omslag haar overleden moeder is.

Het eerste deel van het boek gaat over Jannetje Post, geboren in 1866. Jannetje werkt samen met haar broers op het land van hun ouderlijke boerderij, zij doet niet voor hen onder, het is een fikse jongedame. Frans Jan ter Beek is tabaksplanter op Sumatra en is tijdelijk in Nederland, hij overlegt met Jannetjes broers en geeft aan dat hij met Jannetje wilt trouwen. Frans Jan vertrekt weer naar Sumatra en enige tijd later trouwt Jannetje “met de handschoen“. Na een lange tocht komt Jannetje op Sumatra aan, waar haar man haar het liefst een kalm leven in het grote huis ziet leiden.

Het tweede deel van het boek gaat over Het Boschhuis en Juul ter Beek en speelt zich o.a. af tijdens WO II. Jannetje woont inmiddels in Huis ter Heide, waar Juul en zijn vrouw Jane bij haar intrekken. Zij krijgen vier kinderen en Juul richt samen met enkele neven de bekende Gero fabriek op. In 1930 verhuist Juul met zijn gezin naar Het Boschhuis, een villa in Bilthoven. Het Boschhuis is het decor van dit boek en van dit tweede deel, het is een toevluchtsoord, een schuilplaats, een plek die geluk bracht maar ook een hoop droefenis. Tijdens WO II sluit Pieter, de tweede zoon van Juul en Jane zich aan bij het verzet, hij speelt daar een belangrijke rol in.

Het derde en tevens laatste deel van dit boek gaat o.a. over Pieter en WO II. Pieter wordt uiteindelijk door de Duitsers gevangen gezet en het Boschhuis verliest zijn glans en wordt ingenomen door de Duitsers en niet alleen ingenomen maar ook compleet leeggehaald. Gelukkig heeft iemand het archief veilig kunnen stellen, dit archief gebruikte Pauline Broekema uiteindelijk om Het Boschhuis te schrijven.

Wat vond ik van dit boek:

Het boek is non-fictie, hierdoor gaat het verhaal nog meer leven en kreeg ik respect voor Pauline Broekema; zij is in het verleden van haar familie gedoken en heeft daar niet alleen de mooie verhalen uitgehaald maar ook de rauwe gedeeltes, dat zij dit aangedurfd heeft vind ik sterk.

Het verhaal over Jannetje ontroerde mij, een “stoere” vrouw die haar mannetje stond en daarmee respect afdwong, een vrouw die wist wat zij wilde, maar die daarnaast ook een rotsvast geloof in God had, juist dit ontroerde mij, haar leven neemt een aantal keer een heftige wending, toch wist zij hier mede door haar geloof doorheen te komen.

Juul, de zoon van Jannetje vond ik een bijzondere man, een idealist, iemand die een droom durfde na te jagen maar ook iemand die zich soms leek af te zonderen van zijn wat hectische leven.

Het verhaal van Pieter heeft diepe indruk op mij gemaakt. Zijn moed, lef, levenslust en zijn wil om het goede voor een ander te doen vond ik bewonderenswaardig. De verhalen van de andere verzetsstrijders én het verhaal van Pieter zijn op een dusdanige manier geschreven dat ze behoorlijk bij je binnen komen, de schrijver heeft meerdere keren een beklemmend gevoel bij mij veroorzaakt, dat overkomt mij niet vaak tijdens het lezen.

Ik vind dat dit boek goed is opgebouwd, al begreep ik het samen gaan van de 3 delen in het begin niet, dit volgde pas in het laatste deel; je moet geduld hebben. Pauline heeft een fijne manier van schrijven, beeldend, maar niet te beeldend, zij laat verder (bewust?) zaken onvermeld, waardoor je de ruimte van haar krijgt om zelf te speculeren over bijvoorbeeld de gelijkenis tussen Sumatra en Vlieland (want die vergelijking lees ik tussen de regels door in dit boek).

Ik vond het jammer dat het 2e deel van het boek iets teveel aan verschillende verhaallijnen in zich had, alsof het net iets te ver werd uitgewaaierd en ik mij balancerend aan de rand van een verhaallijn bevond. Tijdens zo’n gedeelte besloot ik gewoon door te lezen, de woorden in mij op te nemen; het verhaal zou op een gegeven moment weer compleet worden (i.v.m. eventuele spoilers vertel ik niet welk gedeelte). Ik kreeg gelijk, tegen het einde van het 2e deel, kwam alles weer bij elkaar en waren de verhaallijnen weer overzichtelijk en afgeroomd, mooi.

Voorin het boek staat de stamboom van de familie en de inhoudsopgave zodat je makkelijk kunt terugbladeren.

4,5 / 5 sterren, een prachtig kroniek over een bijzondere familie. Dankjewel Pauline Broekema!

Tip:

  • Mocht dit boek je net iets te zwaar lijken, bedenk dan dat je dit boek ook kunt lezen door het in stukken te verdelen, lees eerst het 1e deel van dit boek, leg het weg en pak een wat luchtiger boek of een tijdschrift en ga daarna verder met het 2e deel, leg het weg, enzovoort enzovoort.
  • Lees op de website van Pauline Broekema nog meer over Het Boschhuis (klik)

Tot de volgende keer!

 

Sandra

 

Ik heb dit boek ontvangen van uitgever Arbeiderspers, waarvoor mijn hartelijke dank!

Advertenties

16 gedachtes over “Mijn boekrecensie van Het Boschhuis van Pauline Broekema

  1. Ik ben er niet doorheen gekomen. Fijn dat het wel veel indruk op jou gemaakt heeft. Ik ben te ongeduldig om door te lezen tot het einde en zo bijzonder vond ik het helaas toch ook weer niet. Tja, smaken verschillen!

    Like

  2. Mooie recensie. En toch laat ik dit boek voorlopig nog even aan mij voorbij gaan. Je moet wel “in de stemming zijn” voor zo’n veelomvattende geschiedenis, vind ik.

    Like

  3. Mooie bespreking heb je geschreven. En het komt grotendeels overeen hoe ik het boek heb ervaren. Hoewel ik er dan weer wel ‘snel doorheen gefietst’ ben. In twee dagen heb ik me helemaal ondergedompeld in deze fascinerende familiegeschiedenis.

    Like

    • Dankjewel! Wat knap dat jij dit boek zo snel hebt gelezen? Ik heb bepaalde stukken eerst moeten laten bezinken voordat ik weer verder kon. Ik heb zojuist jouw boekrecensie gelezen (klopt het dat ik geen reactie kan plaatsen?), goed geschreven, mooi en inderdaad, onze ervaring komt grotendeels overeen.

      Like

      • Vreemd dat je geen reactie kunt plaatsen onder mijn blog. Ik heb juist geen enkele beveiliging of autorisatie en dergelijke aanstaan om het iedereen zo makkelijk mogelijk te maken. Zou je het nog eens kunnen proberen, zodat ik kan nagaan of er een instelling niet goed staat?

        Like

Reacties zijn gesloten.