Mijn boekrecensie van De mooiste kleur die niet bestaat van Maartje Laterveer

Standaard

Vandaag deel ik mijn boek recensie van De mooiste kleur die niet bestaat van Maartje Laterveer met jullie. Ik heb dit boek vandaag (ik schrijf dit artikel op zondag 13/04) in 4 uurtjes uitgelezen, in het kader van Leestweeps en mijn lees challenge. De mooiste kleur die niet bestaat

 Algemene gegevens:

  • Titel: De mooiste kleur die niet bestaat
  • Schrijver: Maartje Laterveer
  • Uitgever: Meulenhoff
  • Jaar: 2012
  • ISBN: 9789029088602
  • Aantal pagina’s: 223
  • Vertaald door: n.v.t.

De achterflap:

Eind jaren zeventig vlucht Julia uit Oost-Berlijn naar het Westen. Ze is drieëntwintig en wil maar één ding: de vrijheid om te worden wie ze is. Ze komt terecht in de Amsterdamse grachtengordel, waar ze een chirurg trouwt, een kind krijgt, en gaat werken op de redactie van een krant. In oktober 1990, bijna een jaar na de val van de Muur, gaat ze voor het eerst terug naar Berlijn. Met tegenzin, maar ze kan onmogelijk nee zeggen tegen de opdracht van haar hoofdredacteur om een reportage te maken over de Wende. Het is haar uitgelezen kans om serieus genomen te worden als journalist. Maar in plaats van onderzoek te doen voor haar reportage, belt ze haar oude liefde Alexander, die destijds achterbleef in Oost-Berlijn. Julia heeft hem elf jaar niet gezien. De twee ontmoeten elkaar in een café waar de herinneringen nog aan de wand kleven. Het weerzien scheurt niet alleen oude wonden open, maar confronteert Julia ook met een versie van het verleden die een heel nieuw licht op haar heden werpt. En dan realiseert  ze zich dat ze nog steeds geen antwoord heeft gevonden op de vraag: wat is vrijheid?

De hoofdrolspelers:

Julia, Alexander (haar voormalige vriend), Güdrun (haar overleden zus)

De schrijver:

De mooiste kleur die niet bestaat is de debuutroman van Maartje Laterveer.

Waar gaat dit boek over:

Het boek begint in oktober 1967 en vertelt in eerste instantie het verhaal van de zusjes Güdrun en Julia. Zij wonen samen met hun moeder Frida in het voormalig Oost-Berlijn. De zusjes hebben een soort catalogus ontwikkeld waarin zij items kleuren geven, alleen items die niet “grijpbaar” zijn. De kleur van vrijheid is volgens Julia “Spreegroen”. Diezelfde maand overlijdt Güdrun, de officiele doodsoorzaak vertelt dat zij is verongelukt, maar Julia weet beter, haar zus is beschoten tijdens het zwemmen.

In 1979 verlaat Julia Oost-Berlijn, zij laat Alexander achter, die haar later na zou komen. Dit gebeurt echter niet en al snel ontmoet zij haar huidige man waarmee zij zich vestigt in Amsterdam, waar Olivier geboren wordt.

Na de val van de Berlijnse muur (1989) keert Julia in 1990 terug naar haar geboortegrond, als journaliste van een groot dagblad. Zij heeft afgesproken met haar voormalige liefde Alexander, op de plek waar zij voor het oog van buitenstaanders hun relatie beëindigden. Het verblijf van Julia op haar geboortegrond wekt emoties bij haar op en zij hoort verhalen waarvan zij het bestaan niet wist.

Wat vond ik van dit boek:

Het boek is goed geschreven met flashbacks en start in tegenstelling tot sommige andere boeken met het begin i.p.v. het einde (proloog), er zit behoorlijk wat dynamiek in het verhaal en ik vind dat het verhaal met droefheid is doordrenkt. Ik, die dol is op literaire romans over geschiedenis zou dit toch een geweldig boek moeten vinden? Ik die al het nieuws rondom de val van de Muur in 1989 op de voet volgde en ik, die ook over de geschiedenis van het ontstaan van de Muur heb gelezen, en het bezoeken van Berlijn op haar verlanglijstje heeft staan moet dit boek toch wel leuk vinden?

Het ging goed, totdat ik bij het verhaal kwam van Frida over haar box met panty’s (zij kocht panty’s uit het Westen maar droeg ze nooit); daar, exact dáár in het boek realiseerde ik mij opeens wat vrijheid écht betekende in die tijd in Oost Berlijn en wat ik mij nog meer realiseerde is hoe iemand (door zichzelf opgelegd?) “gevangene” kon zijn in haar eigen hoofd, geen vrijheid voelt door haar eigen beperkingen, in haar eigen wanhoop en haar eigen droefenis. Dit greep mij aan, dit greep mij zelfs behoorlijk aan durf ik wel te zeggen, en vanaf dat moment sloot ik mij af voor alle emoties in dit boek. Het probleem is dat het boek je dan ook niet meer raakt, je leest de letters en dat is het dan. Ik wilde niet nadenken over de betekenis van de woorden, ik wilde het uit lezen en naast mij neer leggen en er vooral niet over nadenken. Ik vind het lastig om uit te leggen; het is een gevoel van benauwdheid dat mij overviel tijdens het lezen van dit boek, terwijl dit uiteraard niets maar dan ook niets zegt over het boek maar alles over mij, de lezer van dit boek.

De sterren:

3/5 sterren, Maartje Laterveer kan er uiteraard niets aan doen dat dit verhaal mij zo aangreep dat ik het liefst was gestopt met lezen. Ik vind dat dit boek een tweede kans verdient en ik zal het zeker herlezen, op een later moment.

Tot de volgende keer!

Sandra

Advertenties

11 gedachtes over “Mijn boekrecensie van De mooiste kleur die niet bestaat van Maartje Laterveer

  1. Simone

    Mooi Sandra, dat je beschrijft wat je boek met je deed. Dat kun je soms zo hebben…… Ik vind zo’n recensie nog het mooist! Wat een tempo heb je trouwens, echt niet normaal! Groetjes, Simone

    Like

  2. Katy

    Wat mij bij alle recensies over dit boek opvalt: er reageert niemand die het zelf van dichtbij heeft mee gemaakt. Terwijl er toch een heleboel van de toenmalige vluchtelingen in Nederland terecht zijn gekomen. Ik ben er zelf een en lees een dergelijk boek uiteraard anders. Mij vallen een heleboel dingen op die niet kloppen en een deel zal dan wel artistieke vrijheid van de schrijver zijn. Dat de paar Duitse woorden die erin staan bijna allemaal fout zijn gespeld (schmutzig schrijf je niet met Umlaut) en ook nu weer de naam Gudrun helemaal “verkracht” wordt, dat doet pijn. Trouwens: Frida is ook geen Duitse manier van spellen, hier zou je enkel Frieda tegenkomen. Maar dat is bijzaak. Waarschijnlijk ben ik overgevoelig in deze kwestie, maar dat vrijheid gereduceerd wordt op het zelf mogen kiezen welke jeansbroek iemand wil dragen, kwetst mij. De onvrijheid inde DDR bestond in veel grotere dingen, namelijk de onvrijheid van de geest, het niet mogen uiten van je mening en het onderdrukken van elke afwijkende mening. Vrijheid is geen materieel ets en in dit boek wordt dit volgens mij niet uitgelegd. Heb je het intussen wel nog eens gelezen? Op mij kwam dit boek over als van iemand geschreven die “Das Leven der Anderen” indrukwekkend vond en op basis van wat je in die film over de omstandigheden in de DDR te weten kwam een nieuw verhaal heeft gemaakt. Ik vraag me af of Martje überhaupt eens in Berlijn was en of ze met ooggetuigen heeft gesproken. Zeker heeft ze haar boek niet aan zo iemand laten zien voor publicatie.

    Like

    • Beste Katy, dankjewel voor jouw bericht. Als je mijn recensie leest dan zie je bij “Wat vond ik van dit boek” in de 2e alinea precies wat jij lijkt te missen in het boek: -mijn omschrijving van jouw woorden “onvrijheid van de geest”- dit is juist wat ik ervoer met dit boek en juist daarom kon ik het maar amper uitlezen, dit omschrijf ik in dat gedeelte.
      Ik begrijp je reactie over dingen die niet kloppen, misschien is het een idee voor jou om de uitgever te mailen wellicht kunnen zij jouw vragen beantwoorden? Succes!

      Like

Reacties zijn gesloten.