omdat literatuur bejubeld moet worden

39589-lezen

Na een blogpauze van ruim 3 jaar besloot ik afgelopen december om weer te gaan schrijven voor mijn boekenblog. Ik schreef een nieuw plan van aanpak, verwijderde diverse (niet relevante) content van mijn blog, wijzigde de naam naar simpelweg: “Sandra leest” en begon met het lezen van literatuur, véél literatuur.

De reden voor mijn terugkeer is eigenlijk eenvoudig: ik miste het delen van mijn liefde voor literatuur en ondanks dat er heel wat boekenblogs zijn bijgekomen tijdens mijn afwezigheid, zijn er -mijns inziens- nog steeds te weinig (of nooit genoeg, right?) 40+ boekenbloggers.

Ik heb besloten om mij vanaf nu wel zoveel mogelijk te richten op Nederlandse en Vlaamse auteurs en een andere wijziging is dat ik binnenkort op een eigen domein ga bloggen (belangrijkste reden hiervoor zijn de advertenties die WordPress (= blogging platform) te pas en te onpas plaatst op mijn gratis blog). Dit gebeurt trouwens achter de schermen.

Wat kun je vanaf 1 maart a.s. verwachten op Sandra leest:

  • Een overzicht van de nieuwste voorjaarbrochures en een overzicht van de boeken waar ik reikhalsend naar uit kijk
  • Een boekrecensie van Kolja van Arthur Japin
  • Een boekrecensie van Abdoel en Akil van Yolanda Entius
  • Ik zal maandelijks een boek* van het boekenpanel van De Wereld Draait Door lezen en recenseren; ben ik het eens met de keuze van het panel of niet?

 

Ik heb er enorm veel zin in om weer te beginnen met mijn boekenblog, tot snel!

 

Sandra

 

* mits er een boek van een Nederlandse of Vlaamse auteur tussen  zit

Advertenties

Het doek valt, het is nu definitief……..

Vorig jaar omstreeks deze tijd begon ik aan mijn plan van aanpak, ik wilde een boekenblog beginnen omdat ik mijn liefde voor boeken met anderen wilde delen. Daarmee hoopte ik anderen te inspireren eens een boek te gaan lezen die ze normaliter niet snel zelf zouden uitkiezen, alleen vond ik dat wel een tikkeltje te ambitieus, dus begon ik met het lezen van allerlei genres, van chicklit tot literatuur en van thrillers tot kinderboeken. Vandaar zou ik verder gaan.

the-end

Ik begon op 9 februari 2014 de voorloper van deze blog op Blogspot maar al snel merkte ik dat Blogspot niet aan mijn eisen voldeed en in maart 2014 stapte ik dan ook over op WordPress. Na het recenseren van allerlei genres merkte ik dat ik langzaamaan steeds meer behoefte kreeg aan het alleen maar recenseren van literatuur en historische romans, ik hakte de knoop door en vanaf 1 juni 2014 recenseerde ik alleen nog deze 2 genres, afgewisseld met romans.

Tot eind augustus had ik het enorm naar mijn zin op mijn blog, daarna begonnen de eerste barstjes te verschijnen, mijn plezier in het bloggen raakte naar de achtergrond. Ik heb diverse dingen geprobeerd maar het maakte geen verschil en derhalve besloot ik half november te stoppen per 1 januari 2015. Deze datum koos ik omdat ik op 30 december nog een “verplichting” had t.o.v. Een perfecte dag voor literatuur maar aangezien deze “verplichting” eerder is komen te vervallen realiseerde ik mij afgelopen zondag opeens, ik kan deze week al stoppen als ik wil en stiekem wil ik dat heel erg graag. Vandaag, woensdag 17 december is dus de laatste dag van Sandra schrijft en leest.

Ik heb er voor gekozen om mijn blog online te laten staan, wellicht wil je nog eens iets teruglezen op mijn blog of zoek je de titel van een bepaald boek. De mogelijkheid van reacties achterlaten schakel ik echter op den duur wel uit.

Dan is nu de tijd gekomen om afscheid te nemen van mijn boekenblog, het heeft mijn leven zeker verrijkt, ik heb leuke mensen (online) ontmoet en ik mocht de meest prachtige boeken lezen en recenseren voor mijn blog. En dan jullie, de bezoekers van mijn boekenblog, jullie stroomden in grote getale toe, lieten reacties achter en jullie inspireerden mij maar aan dat alles is nu een einde gekomen, ik stap een nieuw tijdperk in, een tijdperk waarin ik weer veel ga lezen en kan terugkijken op een onwijs leuk blogjaar.

Rest mij jullie fijne kerstdagen toe te wensen en al het goeds voor 2015 en bedankt dat jullie mijn boekenblog zo trouw hebben bezocht!

Sandra

einde_boek

Mijn tweede indruk Victus, de val van Barcelona van Albert Sánchez Piñol

Het eerste deel van Victus, de val van Barcelona, heb ik uit dus is het de hoogste tijd voor een tweede indruk artikel. Ja je leest het goed, tsja, als je een boek na 200 pagina’s (van de ruim 600 pagina’s) al durft te bombarderen als het mooiste boek dat je in 2014 las, dan verdient het uiteraard ook veel aandacht op je eigen blog; een eerste indruk artikel, een tweede indruk artikel en een boekrecensie!

Victus, de val van Barcelona

Ik roep het wel vaker, ik loop als boekenblogger nu eenmaal het liefst net naast de witte lijn, vaar mijn eigen koers en schrijf rustig 3 blogposts vol over een en hetzelfde boek.

Naar aanleiding van mijn eerste indruk artikel (klik) ontving ik een prachtig cadeau van uitgever Signatuur: Victus, de val van Barcelona, de Nederlandse versie inderdaad, hoe gaaf is dat? Ik heb de Engelse versie uitgelezen en daarna ben ik overgestapt naar de Nederlandse versie en begon weer bij pagina 1.

Victus is opgedeeld in 3 delen: ik heb Veni zojuist uitgelezen (ik schrijf deze blogpost op donderdag 4 december) en start nu gelijk in Vidi, Victus is het slotstuk in dit boek.

Wie is Waltraud

Op deze vraag weet ik het antwoord niet moet ik eerlijk zeggen. Zij lijkt zijn Oostenrijkse secretaresse / minnares / geliefde / steun en toeverlaat / uitschot (?) te zijn. Maar ik lach wat af om Martí Zuviría, de man heeft het behoorlijk hoog in zijn bol, hij vindt zichzelf overduidelijk fantastisch, vooral als hij de arme Waltraud weer eens met woorden als “totebel”, “Oostenrijkse olifant”, “oerang oetan” en “jouw haren lijken altijd net te zijn ondergedompeld in een ton vet” toespreekt. Ik bedoel, een man die zich op deze manier over zijn steun en toeverlaat uitlaat, dat moet toch wel een Hansworst zijn? Want wat probeert hij met zijn harde woorden te maskeren, heeft hij soms diepere gevoelens voor haar of haat hij haar echt zo hevig (maar wáárom dan?)?

Van wat ik bij de lezing op 3 september begreep (klik) komt ook Waltraud terug in het tweede deel (Vae Victus, het komt in 2015 uit in Spanje) van de trilogie Victus, laten we hopen dat Sánchez Piñol Zuviría haar iets vriendelijker gaat benaderen, al zie ik het somber in, de schrijver sprak vol passie over het vervolg en volgens mij geniet hij er stiekem van om Zuviría zoveel mogelijk verwensingen naar het hoofd van Waltraud te laten slingeren. In Nachtlicht (La pell freda, zijn debuutroman) was een mannelijke personage ook erg denigrerend naar de vrouwelijke “reuzekikker” toe, hmz, zie ik hier een patroon senor Sánchez Piñol? 😉

En ach, geef hem eens ongelijk, het moet toch heerlijk zijn om je als schrijver helemaal uit te leven met zo’n personage in je boek? Maar al zal Sánchez Piñol wellicht Zuviría niet vriendelijker uitlaten tegen Waltraud, dan hoop ik stiekem dat hij haar wraak laat nemen op Zuviría, al zal dat gezien het tijdsbeeld (18e eeuw) niet erg waarschijnlijk zijn. Arme arme Waltraud…..

Gelukkig is Waltraud niet de enige die er slecht vanaf komt in dit boek. Over koningen is Zuviría ook zeer positief: “alle koningen zijn een stel egoïstische en gewetenloze schurken. Nu en altijd!” en over soldaten is hij gelukkig iets milder: “soldaten zijn simpel maar niet gek”, nu, dat is bijna een compliment toch? Coehoorn, het Nederlandse equivalent van Vauban roemt hij om zijn komkommergezicht. En wie denkt dat Zuviría deze gedachtes voor zichzelf houdt komt bedrogen uit, op zijn 15e beet hij een man in zijn linkerbil, de man had het lef om genegenheid te tonen aan de dochter van Vauban, (hijzelf is bij Vauban in de leer om een militaire ingenieur te worden), tsja en de 15 jarige Zuviría had Jeanne zelf op het oog 😉

Maar toegegeven, behalve hilarisch vind ik Zuviría toch ook een held, een held met een fikse gebruiksaanwijzing, dat dan weer wel.

Een avonturenroman?

Iedere andere schrijver zou de bijna feitelijke vertellingen over hoe men een bastion het beste kan belegeren, hoe loopgraven worden gegraven, welke bommen je dient te gebruiken etc. als droge kost oplepelen, maar zo niet Albert Sánchez Piñol. In Nachtlicht (La pell freda) wist hij mij te boeien met zijn eindeloze omschrijvingen van de bizarheid van het eenzame eiland en in Victus doet hij het weer. Ik heb geen idee hoe hij dit doet, maar om de één of andere reden vind ik zijn vertellingen en omschrijvingen zeer boeiend, laat ik het er maar op houden dat de beste man tovert met woorden, woorden die mij boeien, woorden die al duizenden mensen boeiden. Een avonturenroman is Victus dus zeker, al zou ik het zelf eerder als een historische avonturenroman omschrijven.

Fictie en non-fictie in één boek

Als je mijn blog al een poosje volgt dan weet je dat ik dol ben op historische literatuur en dat maakt uiteraard dat ik ook dol ben op schrijvers die fictie én non-fictie weten te verweven in één en hetzelfde boek. Sommige schrijvers doen dit middels het schrijven van een biografie en verweven hier op een mooie manier hun eigen gedachteloop in (Geertje Paaij – In hemelsnaam (klik)) andere schrijvers doen dit door non-fictie als basis te nemen en hier een verhaal omheen te bouwen. Dit laatste is wat de schrijver van Victus heeft gedaan. Hij heeft de geschiedenis van Catalonië, zijn geboortegrond, als basis genomen en zoals ik in mijn eerste indruk artikel schreef, was dit volgens hem al een boek op zich. Het is de schrijver mijns inziens gelukt om de grenzen tussen fictie en non-fictie nagenoeg onzichtbaar te maken. De dialogen zijn prachtig (al praat Zuviría 5 kwartier in een uur en minstens 4 kwartier hiervan tegen én over zichzelf), de omschrijvingen van de omgeving zijn zeer beeldend en dit alles maakt dat ik de afgelopen 3 maanden amper iets in (de Nederlandse versie van) Victus heb gelezen………, ik-wil-dit-boek-simpelweg-NIET-uitlezen, echt niet, het is simpelweg té mooi! Maar 1 januari 2015 komt steeds naderbij en ik wil mijn boekenblog “afsluiten” met mijn recensie van Victus, de val van Barcelona.

Vertel, durf jij het aan om Victus, de val van Barcelona te lezen?

Sandra

Bron: http://www.illadelsllibres.com/
Bron: http://www.illadelsllibres.com/

Mijn boekrecensie van Tonio van A.F. Th. van der Heijden

Vandaag deel ik mijn boekrecensie van Tonio van A.F. Th. van der Heijden met jullie, en dat doe ik niet alleen, dat doe ik samen met mijn boekenblog collega Sue van Boekenz (klik).

tonio

Tonio | A.F.Th. van der Heijden | ISBN 9789023465720  | 640 pagina’s |

Jaar van uitgifte 2011 | Uitgever De Bezige bij | Literatuur | flaptekst

Voeg dit boek toe op:   of hebban

Volgens mij was het begin oktober dat Sue en ikzelf besloten iets samen te gaan doen, liefst in de vorm van een literaire boekenclub, hier zouden wij niet alleen onszelf een plezier mee doen maar hopelijk ook anderen inspireren om weer eens literatuur te gaan lezen. Na een poosje nadenken over de vorm en de naam waren wij er uit, we zouden iedere twee maanden samen een boek lezen en recenseren, alleen….. toen kwam zaterdag 15 november, de dag waarop ik besloot te stoppen met mijn boekenblog, uiteraard heb ik dezelfde dag Sue hier over gemaild en we besloten eigenlijk gelijktijdig dat we onze recensies wel zouden plaatsen, maar dan zonder een vervolg. We kozen Tonio van A.F.Th. van der Heijden.

De schrijver

In 1978 verscheen het eerste boek van A.F.Th. van der Heijden, een verhalenbundel, een jaar later volgde De draaideur en in 1983 verscheen het eerste boek van wat men de “de tandeloze tijd” cyclus noemde, het onderscheid was gemaakt, zijn stempel was gedrukt, hij liep naast het geëffende pad en trok daarmee destijds mijn aandacht!

Het boek en mijn mening

Laat ik beginnen met te zeggen dat niets maar dan ook werkelijk niets uit mijn boekrecensie van Tonio het boek recht zal doen, mijn woorden zijn niet toereikend voor dit boek, voor het gevoel dat dit boek mij gaf. Als een boek diepe indruk op je maakt dan kun je als boekenblogger een poging doen om dit te verwoorden tijdens je recensie, maar zelfs nu tijdens het schrijven van mijn recensie weet ik al dat dit mij nooit gaat lukken. De zoon van de schrijver overleed; een vader verloor hiermee zijn kind, een moeder verloor hiermee haar kind……..

Tonio is de zoon van A.F.Th. van der Heijden en Mirjam Rotenstreich. Op 23 mei 2010 werd Tonio op de fiets aangereden door een auto. Niet lang na dit vreselijke verkeersongeval overleed hij op 21-jarige leeftijd in het ziekenhuis.

Een jaar later, mei 2011, verscheen het boek Tonio, een requiemroman van A.F. Th. van der Heiden, waarin hij sprak over dit verlies. Het boek werd in mei 2012 bekroond met de Libris Literatuurprijs en later in datzelfde jaar ontving de schrijver de NS Publieksprijs.

Het boek begint met het einde: het vreselijke ongeluk en het overlijden van Tonio, waarbij afwisselend een prachtig verhaal over hoe Van der Heijden ooit zijn vrouw ontmoette en het leven van Tonio wordt verteld.

Sommigen vonden dat Van der Heijden een bijna idyllisch beeld schetste van zijn zoon in Tonio anderen noemden Van der Heijden langdradig, maar wie zijn wij om daar over te oordelen? Want wat is de scheidingslijn tussen het boek beoordelen en hetgeen erin staat, de woorden van een rouwende vader? Is niet ieder kind uniek voor zijn ouders en is niet iedere ouder (bijna) idyllisch over zijn kind en dan die scenes die te lang duren volgens sommigen…. geeft dát nu juist niet weer waar rouwen over gaat: tegen onbegrip aanlopen? Rouwen duurt lang en gaat tergend langzaam, Tonio is het boek van een rouwende vader, niet meer, niet minder……..

Ik zou dit boek nooit kunnen opnemen in een “boekenlijstje” of het durven benoemen als een “favoriet” boek, of het boek benoemen als een “aanrader”. Ik zou de techniek kunnen bespreken, aangeven of ik vind dat het boek goed is opgebouwd, maar zelfs daar waag ik mij niet aan. Nee, ik geef mijn blijk van medeleven aan Van der Heijden middels mijn simpele en totaal overbodige boekrecensie………

De sterren

5 / 5 sterren. Ik geef dit boek 5 sterren omdat dit boek heftige emoties bij mij losmaakte, het raakte mij, ik voelde het, wat een onmenselijk groot verdriet ………..

Lees hier wat Sue over Tonio heeft geschreven: (klik)

Sandra

Mijn boekrecensie van In hemelsnaam van Geertje Paaij

Vandaag deel ik mijn boekrecensie van  In hemelsnaam van Geertje Paaij met jullie. Enige tijd geleden werd mij dit boek aangeraden door een medewerker van mijn bibliotheek, dus ik schreef het gelijk op mijn nog te lezen boeken lijst. Het toeval wilde dat een andere medewerker van dezelfde bibliotheek Geertje Paaij op mijn website had gewezen, wellicht wilde Sandra dit boek lezen en recenseren voor haar blog?

In hemelsnaam

 

In hemelsnaam | Geertje Paaij | ISBN 9749432546301  | 194 pagina’s |

Jaar van uitgifte 2014 | De nieuwe bestseller | non-fictie | flaptekst

Voeg dit boek toe op:   of hebban

De schrijver

Geertje Paaij (1952) heeft jarenlang bij het Openbaar Ministerie en de Reclassering gewerkt. Daarna maakte zij de overstap naar de politiewereld. In 2012 debuteerde zij met haar boek Volg de blauwe lijn (bron: zie link flaptekst).

Het boek en mijn mening

In hemelsnaam vertelt het verhaal over de vader van de schrijver: Johannes Paaij. De schrijver ontvangt onverwachts het stamboomboek van de familie Paaij en samen met de brief die Johannes Paaij ooit stuurde aan Mies Bouwman, waarin hij over zijn leven vertelde, vormen deze 2 documenten het uitgangspunt van dit boek.

In dit boek lees je hoe de schrijver zelf steeds meer, stap voor stap, over haar vader en haar grootouders ontdekt, daarbij lees je haar gedachten, je leest over de feiten die zij verzamelt, plaatsen die zij bezoekt en parallel daaraan loopt het verhaal over haar dochter. Het boek bevat foto’s en kopieën van documenten waardoor het echt een compleet verhaal is geworden. Haar gedachtes zijn trouwens soms geschreven als fictie; hoe zou Adriana zich toen gevoeld hebben….. wat dan volgt is een korte impressie van Paaij’s gedachten waardoor het bijna een roman wordt en het verhaal nog meer gaat leven.

Hoe Paaij non-fictie en enige fictie heeft verwerkt in haar boek vond ik dus prachtig, wat ik al zei, soms leek het daardoor bijna een roman, ik zou bijna aan haar willen vragen of ze niet ook nog een mooie historische roman kan schrijven over haar oma Adriana, het hoeft niet waarheidsgetrouw te zijn, maar simpelweg een roman aan de hand van de tijdsgeest en haar eigen fantasie zou ik erg mooi vinden.

Wat ik mooi vind aan historische romans en biografieën in het algemeen is dat je gelijktijdig iets leert, of moet ik zeggen, (soms) ontdekt? Je leert in deze biografie bijvoorbeeld iets over het leven rond de 20e eeuw, vrouwen hadden totaal geen rechten in die tijd -letterlijk- dat een man de baas was over hen, dat zijn dingen die wij nu, levend in de 21e eeuw, makkelijk vergeten, al ligt het slechts ruim 100 jaar achter ons. Wat je daar gelijk weer (voorzichtig) uit kunt concluderen is dat wij Nederlanders op bepaalde punten behoorlijke sprongen hebben gemaakt in 100 jaar tijd, en dit alles vind ik altijd mooi in een biografie of historische roman, vooral als de schrijver, zoals Paaij, het mondjesmaat toedient en er geen geschiedenisles van maakt.

Tijdens het lezen waren er momenten waarbij mijn emoties alle kanten op vlogen; ontroering, woede (vooral naar Johannes Pieter Paaij toe) en verdriet. Die woede voelde raar, ik bedoel, ik ken deze man niet, maar Paaij schrijft beeldend en haar woorden zijn scherp, behoorlijk scherp en als lezer begrijp ik dat volkomen. De verdrietige momenten vond ik de gedeeltes over Adriana, ik had meelij met deze vrouw, achtergelaten met haar kinderen door haar man, geen geld, geen huis, geen eten, het moment waarop haar kinderen in een tehuis terecht komen omdat zij niet meer voor hen kan zorgen, ja dat raakte mij en pas toen realiseerde ik mij dat mijn eigen grootouders ook in die tijd zijn opgegroeid en ook al weet ik dat zij het veel beter getroffen hadden met hun leven, vele malen beter zelfs, zij hadden Adriana wel tegen kunnen komen, zwervend ergens in Noord-Holland. Mooi als een schrijver je op deze manier aan de hand neemt en je laat nadenken over je eigen voorouders.

Als je begint in dit boek, dan kan ik mij voorstellen dat er mensen zijn die vinden dat de schrijver haar ervaringen met haar dochter niet in het boek had moeten opnemen (ja, dat dacht ik in eerste instantie ook), het duurt even voordat de raakvlakken met het verleden duidelijk worden in het boek, wees dus geduldig, Paaij brengt alles naar elkaar toe in een later stadium van het boek.

De sterren

4,5 / 5 sterren, tsja, geef mij een biografie waarin een schrijver het lef heeft om tevens wat fictie toe te voegen en ik ben om. Maar dit is bovenal een boek die je zeker gelezen moet hebben als je van biografieën en of van historische romans houdt (ja ja ik weet het, er zit totaal geen logica in, maar geloof me). Dankjewel Geertje Paaij voor dit prachtige boek en de fijne leesuren!

 

Sandra

 

In hemelsnaam heb ik ontvangen van de schrijver Geertje Paaij. Het feit dat ik dit boek van de schrijver heb ontvangen beïnvloedt mijn mening over dit boek op geen enkele manier. Graag wil ik haar hartelijk danken voor het toesturen van dit gesigneerde (!!) exemplaar.

Mijn boekrecensie van Suzanne en Edouard Manet van Thera Coppens

Vandaag deel ik mijn boekrecensie van Suzanne en Edouard Manet van Thera Coppens met jullie. Dit boek werd genoemd door het boekenpanel bij De Wereld Draait Door (klik). Grietje Braaksma was behoorlijk enthousiast over dit boek, nu ik het uit heb, snap ik dat volkomen!

Thera Coppens

Suzanne en Edouard Manet | Thera Coppens | ISBN 9789029088565  | 368 pagina’s |

Jaar van uitgifte 2014 | Uitgever Meulenhoff | Historische literaire  | flaptekst

Voeg dit boek toe op:   of hebban

De schrijver

Thera Coppens (1947) is auteur van vele historische publicaties en laat ik daar nu heel erg van houden! Ik heb eerder genoten van haar boek Tien vrouwen op Soestdijk en bezocht aansluitend Paleis Soestdijk, mooier dan dat wordt het niet. Coppens schrijft niet alleen boeken maar levert ook bijdrages voor o.a. het tijdschrift Nouveau en het NRC. Haar werk omvat tevens kinderboeken en kindermusicals, een veelzijdige schrijver dus.

Het boek en mijn mening

Suzanne en Edouard Manet is een boek dat gebaseerd is op historische publicaties, Coppens heeft uitgebreid onderzoek gedaan naar dit echtpaar, Suzanne, de Nederlandse pianiste en Edouard, de Franse kunstschilder. Dit onderzoek bestond onder andere uit de correspondentie tussen deze echtelieden in een tijd dat Suzanne in Zuid-Frankrijk woonde en Edouard meehielp bij de verdediging van Parijs tijdens de Frans-Duitse oorlog. Verder kaart Coppens ook de periode aan van Suzanne terwijl ze nog in Zaltbommel woont, inclusief alle ontwikkelingen, of moet ik zeggen alle perikelen rondom hun huwelijk.

In 1847 reist Suzanne op aanraden van Franz Liszt naar Parijs om daar haar pianostudie voort te zetten die in Zaltbommel reeds begon. Zij geeft in Parijs pianoles aan de broers Manet. Al in 1851 raakt zij onverwachts zwanger, ongehuwd zwanger om precies te zijn (volgens de biografieën van Edouard Manet is hij de vader maar hierover bestaat twijfel).

Daar zat ze alleen, in de diepste wanhoop. De muzikant die haar kind had verwekt, stelde er geen prijs op om vader te worden. Haar verliefde illusies lagen in scherven. Geen liefkozingen meer om te troosten. Duizelig van ellende en onzekerheid ging ze naar haar muziekschool, ondanks alles hopend dat ze Monsieur Koëlla ergens zou zien. Misschien vertelde hij haar dat er in Parijs vrouwen te vinden waren die een ongewenste zwangerschap konden beëindigen. Sommige voedsters en vroedvrouwen hadden op dat gebied een reputatie. Het idee alleen al vormde voor een protestants meisje als Suzanne een pijnlijke belediging. In de eenzaamheid van haar kamertje gingen haar gedachten naar de kloosters en ziekenhuizen waar ongewenste baby’s in de houten rol bij het portaal werden gelegd en met een enkele draaibeweging uit het leven van hun moeders verdwenen. Honderden anonieme vondelingetjes waren daarna in weeshuizen ondergebracht. Suzanne achtte zo’n toekomst uitgesloten voor haar kind.

Suzanne lijkt de wanhoop nabij, anno 2014 zou dat overbodig zijn maar we hebben het hier over 1851, het jaar waarin president Charles Louis Napoleon Bonaparte de macht grijpt en hiermee een einde aan de Tweede Franse Republiek maakt. Niet bepaalt het moment om als vrouw zijnde eens flink de kont tegen de kribbe te gooien. Omdat haar ouders net hun zoon hebben verloren besluit zij hen niet te vertellen van de schande die haar is overkomen, uit bescherming. En dat typeert Suzanne enigszins, bovenal lijkt zij eerder aan anderen te denken dan aan haarzelf, maar wellicht was dit het tijdsbeeld van de vrouw in de 19e eeuw?

Drie en een half jaar later loopt zij, Suzanne met Leon, haar zoon, aan de hand de kerk in, alwaar hij wordt gedoopt onder het toeziend oog van Edouard Manet, zijn Peetoom maar het duurt tot 1863 voordat hij eindelijk met Suzanne trouwt, terwijl hij zich gelijktijdig vermaakt met andere schoonheden (van sommige maakt hij een portret) ontvangt zij in o.a. Renoir, Sisley en Zola in haar salon .

Thera Coppens heeft gelukkig een beeldende manier van schrijven, je hoort bijna de ruisende rokken van Suzanne en je ruikt bijna de lijnzaadolie van Edouard. Het boek is in een vertellende stijl geschreven en het is bijna een encyclopedie te noemen van de 19e eeuw, het staat bomvol met informatie, extra informatie om precies te zijn. Liefhebbers van historische literatuur, historische romans of biografieën kunnen hun hart ophalen aan dit boek, heerlijk!

Het enige minpuntje aan dit boek zijn de verwijzingen (c.q. noten) – 1 – ze hielden maar niet op (maar liefst 453 stuks), af en toe irriteerde ik mij hier zo erg aan dat ik mijn e-reader aan de kant legde. Normaliter vind ik het fijn om recensie-boeken op mijn e-reader te lezen, ik maak allerlei aantekeningen in mijn Kobo, ideaal maar die verwijzingen zijn een nachtmerrie op een e-reader, je bladert niet eenvoudig even naar het einde van het boek om de verwijzing op te zoeken en dan weer verder te lezen, het kan wel, maar het is niet handig. Dit vind ik dus typisch een boek dat je als papieren exemplaar moet lezen, als ik dit boek in mijn plaatselijke bibliotheek tegenkom ga ik het zeker herlezen, in alle rust, heerlijk.

Wat ik erg mooi vond waren alle foto’s van de schilderijen van Edouard Manet, prachtig, ik moet wel eerlijk bekennen dat ik de foto’s  op mijn laptop bekeken heb omdat ik geen kleurenscherm op mijn Kobo heb.

De sterren

3,5 / 5 sterren, ik heb genoten en ik ga zeker meer lezen over dit bijzondere echtpaar!

Sandra

Suzanne en Edouard Manet heb ik als e-book ontvangen van Uitgever Meulenhoff. Het feit dat ik dit boek van de uitgever heb ontvangen beïnvloedt mijn mening over dit boek op geen enkele manier. Graag wil ik Uitgever Meulenhoff hartelijk danken voor het e-book.

Ik zocht op Youtube naar wat beeldmateriaal van Suzanne en Edouard Manet en kwam een mooi interview tegen van RTV Baarn waarin Thera Coppens over haar boek vertelt