Het doek valt, het is nu definitief……..

Standaard

Vorig jaar omstreeks deze tijd begon ik aan mijn plan van aanpak, ik wilde een boekenblog beginnen omdat ik mijn liefde voor boeken met anderen wilde delen. Daarmee hoopte ik anderen te inspireren eens een boek te gaan lezen die ze normaliter niet snel zelf zouden uitkiezen, alleen vond ik dat wel een tikkeltje te ambitieus, dus begon ik met het lezen van allerlei genres, van chicklit tot literatuur en van thrillers tot kinderboeken. Vandaar zou ik verder gaan.

the-end

Ik begon op 9 februari 2014 de voorloper van deze blog op Blogspot maar al snel merkte ik dat Blogspot niet aan mijn eisen voldeed en in maart 2014 stapte ik dan ook over op WordPress. Na het recenseren van allerlei genres merkte ik dat ik langzaamaan steeds meer behoefte kreeg aan het alleen maar recenseren van literatuur en historische romans, ik hakte de knoop door en vanaf 1 juni 2014 recenseerde ik alleen nog deze 2 genres, afgewisseld met romans.

Tot eind augustus had ik het enorm naar mijn zin op mijn blog, daarna begonnen de eerste barstjes te verschijnen, mijn plezier in het bloggen raakte naar de achtergrond. Ik heb diverse dingen geprobeerd maar het maakte geen verschil en derhalve besloot ik half november te stoppen per 1 januari 2015. Deze datum koos ik omdat ik op 30 december nog een “verplichting” had t.o.v. Een perfecte dag voor literatuur maar aangezien deze “verplichting” eerder is komen te vervallen realiseerde ik mij afgelopen zondag opeens, ik kan deze week al stoppen als ik wil en stiekem wil ik dat heel erg graag. Vandaag, woensdag 17 december is dus de laatste dag van Sandra schrijft en leest.

Ik heb er voor gekozen om mijn blog online te laten staan, wellicht wil je nog eens iets teruglezen op mijn blog of zoek je de titel van een bepaald boek. De mogelijkheid van reacties achterlaten schakel ik echter op den duur wel uit.

Dan is nu de tijd gekomen om afscheid te nemen van mijn boekenblog, het heeft mijn leven zeker verrijkt, ik heb leuke mensen (online) ontmoet en ik mocht de meest prachtige boeken lezen en recenseren voor mijn blog. En dan jullie, de bezoekers van mijn boekenblog, jullie stroomden in grote getale toe, lieten reacties achter en jullie inspireerden mij maar aan dat alles is nu een einde gekomen, ik stap een nieuw tijdperk in, een tijdperk waarin ik weer veel ga lezen en kan terugkijken op een onwijs leuk blogjaar.

Rest mij jullie fijne kerstdagen toe te wensen en al het goeds voor 2015 en bedankt dat jullie mijn boekenblog zo trouw hebben bezocht!

Sandra

einde_boek

Al mijn top 3´s van 2014

Standaard

Tsja het is december en het regent ondertussen lijstjes op websites, dus mag mijn top 3 van de boeken die ik in 2014 las niet ontbreken en ach, ondertussen ken jij mij een beetje, ik ben dan weer eigenwijs genoeg om tien top 3’s te maken😉.

top-3

Mijn absolute top 3 boeken van 2014

  1. Victus, de val van Barcelona van Albert Sánchez Piñol (klik en klik)
  2. De laatste viking van Stephen R. Bown  (klik)
  3. Het Boschhuis van Pauline Broekema (klik)

 

Mijn top 3 historische romans/literatuur van 2014

  1. Victus, de val van Barcelona van Albert Sánchez Piñol (klik en klik)
  2. Opstand van Michelle Visser (klik)
  3. Landgoed Longbourn van Jo Baker (klik)

Mijn top 3 thrillers van 2014

  1. Zusje van Rosamund Lupton  (klik)
  2. Memento Mori van Jolka (klik)
  3. Dodenweg van Olga Hoekstra  (klik)

Mijn top 3 korte verhalen / columnbundels van 2014

  1. De taal is een hond van A.L. Snijders (Goodreads)
  2. Marc-Marie In stukjes van Marc-Marie Huijbregts (klik)
  3. De derde persoon van Thomas Heerma van Voss (klik)

Mijn top 3 4 waargebeurde verhalen van 2014

  1. De dag dat ik doodging van Tania Bongers (recensie op Goodreads)
  2. Tonio van A.F.Th. van der Heijden (klik)
  3. Kenau van Tessa de Loo (klik)
  4. Rafaél van Christine Otten (klik)

Mijn top 3 literatuur van 2014

  1. Meester Mitraillette van Jan Vantoortelboom (klik)
  2. Aan de oever van Rafael Chirbes (klik)
  3. De man van je leven van Arthur Japin (klik)

Mijn top 3 klassieke literatuur van 2014

  1. Eline Vere van Louis Couperus (klik)
  2. Het bittere kruid van Marga Minco (klik)
  3. Van de koele meren des doods van Frederik van Eeden (klik)

Mijn top 3 van boeken die mij raakten van 2014

  1. Nachtlicht van Albert Sánchez Piñol (klik), omdat het zo mooi geschreven is, bizar, bizar, bizar goed boek
  2. Kaddisj voor een kut van Dimitri Verhulst (klik), omdat het zo donker is als de nacht
  3. Zinloze vrouw van Marije Onstenk (klik), omdat het niet alleen zo donker is als de nacht maar ook omdat de schrijver het lef had om een afwijkend einde te kiezen

De top 3 best bekeken recensies op mijn blog van 2014

  1. Dansen in de hemel van Michael Pilarczyk (klik)
  2. Victus, de val van Barcelona van Albert Sánchez Piñol (klik en klik)
  3. Zusje van Rosamund Lupton  (klik)

 De top 3 best bekeken blogposts op mijn blog (non recensie) van 2014

  1. Het doek valt binnenkort voor Sandra schrijft en leest (klik)
  2. Ben jij een schrijver, kom dan je boek promoten op…… (klik)
  3. Augustus is klassieke literatuur maand (klik)

PicMonkey Collage

 

Wat was jouw favoriete boek van 2014 en vertel, waarom moet ik dit boek volgend jaar lezen?

 

Sandra

Mijn boekrecensie van Het labyrint van Sigge Eklund

Standaard

Vandaag deel ik mijn boekrecensie van Het labyrint van Sigge Eklund met jullie. Dit boek las ik onlangs voor “Een perfecte dag voor literatuur“.

Het labyrint

Het Labyrint | Sigge Eklund | ISBN 9789048821518 | 336 pagina’s |

Jaar van uitgifte 2014 | Uitgever Meridiaan Uitgevers  | roman/thriller | flaptekst

Voeg dit boek toe op:   of hebban

De schrijver

Sikke Eglund is een succesvolle Zweedse schrijver, daarnaast is hij ook nog scriptschrijver en TV producer. Voor zover ik kon nagaan is Het Labyrint het eerste boek dat in het Nederlands vertaald wordt en dit is zijn vijfde boek tot nu toe.

Het boek en mijn mening

Ik had dit boek al eerder gespot, een vriendin van mij had dit boek reeds in het Zweeds gelezen en was dolenthousiast over dit boek. Hoe toevallig is het dan als hetzelfde boek (gelukkig in het Nederlands😉 ) je wordt aangeboden via Een perfecte dag voor literatuur?

Het Labyrint vertelt het verhaal van vier volwassen mensen, Åsa, -de moeder van Magda, het meisje dat spoorloos is verdwenen- de overspelige echtgenoot Martin, Tom -de collega van Martin- en tenslotte Katja, een schoolverpleegkundige. Vier personen, vier perspectieven. Daarnaast draait het gehele boek om Magda, het jonge meisje dat spoorloos verdween.

Magda verdwijnt spoorloos als Åsa en Martin buitenshuis dineren. Zij kiezen ervoor om Magda alleen thuis te laten, wat kan er immers gebeuren, het restaurant zit letterlijk bij hen om de hoek. De schoolverpleegkundige heeft eerder blauwe plekken ontdekt bij Magda en de collega van Martin, Tom, is een bizar griezelig type, hij kust bijna de grond waar Martin op loopt, brrr!

Eigenlijk kan ik weinig meer over dit boek vertellen, ik ben te bang dat ik anders of iets verklap of teveel van mijn eigen dolende brein laat zien, want geloof me, iets waar ik zeer goed in ben is het concentreren op de verkeerde details, de verkeerde hoofdpersonage in een boek en zelfs bij een politieserie ontdek ik pas bij de ontknoping wie de daadwerkelijke dader is en ga vervolgens nog eens de gehele aflevering na in mijn hoofd om te zien waar ik wat heb laten liggen.

Het boek leest als een puzzel, langzamerhand tref je steeds weer een ontbrekend stukje van de puzzel aan, dat klinkt eenvoudig maar het is een verdomd lastige puzzel, steeds als je denkt dat je een passend stukje gevonden hebt lijkt het toch nét niet te passen. Je wordt tijdens het lezen dus behoorlijk heen en weer geslingerd.

Vooral de feiten vond ik in het begin erg op de verdwijning van Madeline McCain en uiteraard dacht ik tijdens het lezen, hoe dom kun je zijn om je kind alleen (!!) achter te laten in huis, maar ja, dit gegeven is het uitgangspunt voor het boek van Eklund, dus ik troost mij met de gedachte dat Magda fictief is, het is niet echt (maar dat vergeet ik soms tijdens het lezen).

Tsja ik wist al niet in welk “hokje” dit boek thuis hoorde, is het een roman, is het een psychologische roman of is het een thriller, want spannend was het zeker, soms zo spannend dat ik tot twee keer aan toe de neiging (!) had om alvast de laatste 2 hoofdstukken te gaan lezen. Ik kán simpelweg niet tegen oplopende spanning in een boek, het maakt mij nerveus, vriendinnen zeggen niet voor niets over mij: “Sandra houdt van boeken waar niets in gebeurt” en inderdaad daar hebben zij gelijk in, geef mij maar een boek met een kabbelend verhaal zonder uitschieters. Want het komt er op neer dat ik Het labyrint ga herlezen, ik wil weten waar ik steken heb laten vallen, wat ik gemist heb.

De sterren

4  / 5 sterren, ik noem het een psychologische thriller dat draait om maar één vraag: is de lezer slim genoeg om de schrijver te doorgronden?!

Mijn collega boekenbloggers hebben zich ook uitgeleefd met dit boek, lees hier hoe het hen verging klik

En dit was dan mijn allerlaatste boekrecensie op mijn boekenblog. Morgenochtend komt er een blogpost online met mijn tien top 3’s van 2014 (welja, waarom maar één top 3 maken terwijl je er ook tien uit je mouw kan schudden😉 ) en woensdag 17 december komt mijn allerlaatste blogpost online. Inderdaad, ik heb de einddatum van mijn boekenblog en Twitteraccount twee weken naar voren gehaald (klik).

Sandra

Het Labyrint heb ik ontvangen van Meridiaan Uitgevers via Een perfecte dag voor literatuur. Het feit dat ik dit boek van de uitgever heb ontvangen beïnvloedt mijn mening over dit boek op geen enkele manier. Graag wil ik Meridiaan Uitgevers hartelijk danken voor het toesturen van dit boek.

Mijn boekrecensie van Mijn vader was een NSB’er van Elmer den Braber

Standaard

Vandaag deel ik mijn boekrecensie van Mijn vader was een NSB’er van Elmer den Braber met jullie. Ruim een maand geleden vroeg Den Braber mij via Twitter of ik zijn boek wilde lezen en recenseren voor mijn blog. Ik reageerde enthousiast, het is een historische roman over een onderwerp waar niet veel schrijvers zich aan wagen, ik was nieuwsgierig en zei ja.

Mijn vader was een NSB’er | Elmer den Braber | ISBN 9789082100600 | 288 pagina’s |

Jaar van uitgifte 2014 | Uitgever De Spion  | historische roman | flaptekst

Voeg dit boek toe op:   of hebban

De schrijver

Elmer den Braber is in het dagelijks leven social media adviseur. Mijn vader was een NSB’er is zijn tweede boek, hiervoor schreef hij het e-book “Het sprookje van Eindhoven”.

Het boek en mijn mening

Het boek vertelt het verhaal van Elsa, hoe zij WO II heeft beleefd als jong meisje, hoe haar ouders omgingen met WO II en hoe de keuzes van haar ouders haar leven verder heeft beïnvloed, keuzes die zij overigens zo verafschuwt dat zij aan het einde van de oorlog een drastisch besluit neemt, eentje die haar voor de rest van haar leven blijft achtervolgen. Op een dag besluit zij het volledige verhaal aan haar familie te vertellen, ze besluit niet langer te wachten en houdt geen geheimen meer achter.

Eerder dit jaar nam ik het besluit om geen boeken meer te lezen en recenseren voor mijn blog die in eigen beheer of via kleinere (privé) uitgevers zijn uitgegeven, maar ik besloot nog eenmaal een uitzondering te maken omdat dit onderwerp mij boeide en daar heb ik zeker geen spijt van.

De schrijver heeft er voor gekozen om fictie met non-fictie te mengen, het verhaal over Elsa en haar familie is fictie (maar zou ook waargebeurd kunnen zijn, kinderen van NSB ouders bestonden tenslotte echt) en de non-fictie zit hem in feiten als de Van Houten (chocolade) fabriek, verhalen rondom de Jodenvervolging in Amsterdam en de inval bij IJssalon Koco in Amsterdam, mooie non-fictie die ikzelf ook als non-fictie herkende (wie kent het dramatische verhaal over de IJssalon immers niet?), ik hoop wel dat de schrijver bij een volgend boek waarin hij deze twee “werelden” mengt, dat hij dit iets subtieler doet, ik vond de overgang nu een aantal keer erg abrupt, alsof hij opeens tijdens het verhaal bedacht, oh ja er moet nog wat non-fictie in. Dat ligt trouwens niet alleen aan de schrijver maar zeker ook aan de proeflezers en redacteur van deze mooie historische roman, het is hun taak om juist dit soort dingen eruit te vissen en de schrijver hierop te wijzen.

Ik frunnik met mijn linkerhand aan de knoopjes van mijn blouse. Het is zwoel in huis, tegen het benauwde aan. Opeens besef ik dat ik al minutenlang met een muntstuk aan het spelen ben dat in mijn broekzak zit; de borg van het winkelwagentje van gisteren. Het forse formaat en de grove ribbels langs de rand, verklappen dat het om vijftig eurocent gaat. Als een arbiter wip ik met mijn duim het muntje telkens omhoog, aan het oog onttrokken door de stof van mijn broekzak. Ik draal weer eens. Zal ik het lot laten bepalen of ik naar Dirk toe ga, vraag ik me af. Ik wik de opties: kop staat voor Dirk, munt voor tuin. Ik neem het geldstuk voor de laatste keer tussen duim en wijsvinger en haal mijn rechterhand weer tevoorschijn uit het binnenste van mijn broekzak. De munt blinkt en ik moet glimlachen: ik zie de Brandenburger Tor, ‘2002’ staat eronder. Even sluit ik mijn ogen en houd ik mijn adem in. Met een snelle haal naar achteren werp ik de halve euro een kleine meter, loodrecht de lucht in. Zonder te knipperen met mijn ogen, volg ik het projectiel dat ontelbare keren om zijn as wentelt, alsof het vertraagd wordt afgespeeld.

Elsa twijfelt of ze haar zoon Dirk wel of niet achterna moet gaan tijdens een strubbeling bij haar thuis (huidige tijd). Eerlijkheidshalve moet ik toegeven dat ik het verhaal zeer mooi vond, maar, -en dat overkomt mij eigenlijk zelden- de oeverloze details lieten mij bijna verzanden in het boek en dat kan de bedoeling niet zijn. Ik ben zo’n lezer die zich in deze alinea op die munt gaat concentreren, is het soms een muntstuk dat een bepaalde waarde voor haar heeft, heeft ze het van een speciaal iemand ontvangen, één van haar kleinkinderen wellicht?

Toch was vader boven alles een trotse Nederlander, boos over het feit dat het Duitse leger zonder noemenswaardige slag of stoot zijn vaderland kon toevoegen aan het rijtje oorlogstrofeeën die bungelden aan de riem van Adolf Hitler; boos over de laffe vlucht van Koningin Wilhelmina en haar gevolg naar het vrije Londen; boos over de gelatenheid waarmee zijn landgenoten dit alles ondergingen en boos over zijn eigen onmacht dat hij zelf niets anders kon doen dan zich onvrijwillig zijn mede-Nederlanders aan te sluiten. Wat kon hij immers in zijn eentje uitrichten?

Deze quote maakte mij boos, ik weet dat het is geschreven vanuit het oogpunt van een twaalf jarig meisje over haar vader aan het begin van de oorlog en dat probeerde ik voor ogen te houden, maar oh wat maakte deze quote veel in mij los, ik haat het als mensen doen alsof Nederland geen tegenstand heeft geboden aan de vijand in 1940 want als onze (voor)ouders iets hebben gedaan dan is het wel tegenstand bieden! Ik voel geen behoefte om hier verder over uit te wijden en ik voel zeker niet de behoefte om voorbeelden te noemen waar en hoe onze (voor)ouders tegenstand boden, het doet er simpelweg niet toe, het is zoals het is en mensen mogen hun mening hier over hebben, maar het raakt mij keer op keer, niet alleen in dit boek trouwens.

Je kunt dus stellen dat Den Braber er in geslaagd is mij te raken met bovenstaande quote en niet alleen met deze quote trouwens, het verhaal is mooi geschreven, zeker voor iemand die nog groeiende is als schrijver. Ik kijk dan ook uit naar zijn volgend werk en hoop op nogmaals een historische roman.

Het boek bevat een voorwoord en naschrift en meerdere foto’s van Weesp, alwaar dit verhaal zich afspeelt, in oorlogstijd. Ik moet eerlijk zeggen dat ik het verhaal van/over Emil Ratelband etc niet gelezen heb, ik had daar geen behoefte aan. De foto’s heb ik wel bekeken en ik herkende daar het één en ander in, mooi.

 De sterren

3 / 5 sterren, Als je mijn recensie gelezen hebt dan vraag je je wellicht af waarom ik maar drie sterren geef. Ik zou dit boek puur beoordeeld op het verhaal en de lef van de schrijver om dit onderwerp te kiezen zeker 4 sterren geven, maar door de stroeve loopjes rondom de gedeeltes waar de fictie overgaat in non-fictie, de vele taalfouten (zelfs een wisseling van namen) en de vele details waarin ik af en toe het spoor bijster was, geef ik dit boek 3 sterren, wat overigens een prima beoordeling is!

Zou ik Mijn vader was een NSB’er aanraden aan jou? Ja, een volmondig JA zelfs! De taalfouten zijn verdwenen bij een volgende druk heeft de schrijver mij beloofd en daardoor zal het boek al veel meer vaart krijgen, dus zeg ik ja lees dit boek en laat je meevoeren door Den Braber.

Lees jij wel eens boeken over WO II?

Sandra

Mijn vader was een NSB’er heb ik als e-book ontvangen van Uitgever De Spion. Het feit dat ik dit boek van de uitgever heb ontvangen beïnvloedt mijn mening over dit boek op geen enkele manier. Graag wil ik Uitgever De Spion danken voor het toesturen van het e-book.

Sandra schrijft en leest stopt, dus spam jouw blog!

Standaard

 

Een week of twee terug vroeg ik op mijn Facebookpagina of de volgers van mijn Facebookpagina het leuk en handig zouden vinden als ik een overzicht maak van boekenblogs die enigszins dezelfde smaak -qua genre boeken- als ikzelf zouden hebben. Daar werd volmondig JA op gezegd.

Ik wilde eerst een overzicht maken van leuke boekenblogs die het volgen waard zijn maar ik bedacht mij dat het veel leuker zou zijn als boekenbloggers hun eigen boekenblog zouden promoten op mijn blog (en liefst vertellen welke genres ze recenseren etc), het scheelt mij een hoop werk en de boekenbloggers kunnen zelf veel beter verwoorden waarom jij hun blog zou moeten volgen, toch?!

Afijn, ben jij een boekenblogger (!!), vertel hieronder in een reactie waarom de bezoekers van mijn boekenblog jouw blog moeten volgen, welke genres recenseer je en wat onderscheid jouw blog van de rest?

Ben jij een bezoeker van mijn boekenblog, dan heb je nu de kans om met (voor jou) nieuwe boekenblogs kennis te maken!

 

Sandra

 

Voorwaarden:

  • Ik laat het reactieveld bij deze blogpost tot woensdag 24 december 2014 aan staan, tot die datum kun jij je boekenblog delen.
  • Alleen boekenbloggers mogen hun blog spammen
  • Mijn voorkeur gaat uit naar het delen van één link naar jouw boekenblog achter (dus niet én je Twitter account én de link naar jouw blog én jouw Facebookpagina etc (ik verwijder overbodige links (klik)).

Mijn boekrecensie van De andere vrouw van Tamar Cohen

Standaard

Vandaag deel ik mijn boekrecensie van De andere vrouw van Tamar Cohen met jullie. Met dit boek doe ik voor de eerste keer mee aan een heuse “blogtour“, ik voelde mij vereerd toen uitgever A.W. Bruna mij hierover benaderde!

 

De andere vrouw | Tamar Cohen | ISBN 9789400501423 | 384 pagina’s |

Jaar van uitgifte 2014 | Uitgever A.W. Bruna | Roman | flaptekst

Voeg dit boek toe op:   of hebban

De schrijver

Tamar Cohen heeft 20 jaar als journaliste gewerkt voor een aantal toonaangevende magazines. In 2012 verscheen haar debuut De wraak van de minnares.

Het boek en mijn mening

Op de omslag van De andere vrouw staat: “Op de begrafenis van je man verwacht je niet zijn ándere echtgenote tegen te komen…”, knappe boekenworm die dit boek weet te negeren en het niet mee neemt naar huis van de bibliotheek of boekenwinkel (klik en klik).

De andere vrouw vertelt het verhaal van Selina en Lottie, twee vrouwen die elkaar tot voor kort niet kenden maar wel allebei met dezelfde man getrouwd waren. Selina was maar liefst 28 jaar getrouwd met hem en Lottie 17 jaar. Denk je eens in, een man die al ruim 17 jaar een dubbelleven leidt, in welke bochten heeft hij zich moeten wringen? Verrassend genoeg gaat het boek daar nu juist niet over, het boek vertelt het verhaal van beide vrouwen.

Telkens als je denkt dat het niet erger kan worden in het leven van Selina en Lottie komt er weer iets anders om de hoek kijken en daarbij komen deze twee dames een aantal keer lijnrecht tegenover elkaar te staan.

Cohen neemt steeds de lezer mee in het verhaal door per hoofdstuk te wisselen van hoofdpersoon, ik vond dit erg prettig, ik houd van afgebakende hoofdstukken, zeker als ik een boek puur ter ontspanning lees, soms wil ik domweg geëntertaind worden door een schrijver en Cohen doet dit prima! Geen lastige stukken, niet teveel hoeven nadenken, ja nu ik stop met mijn boekenblog merk ik dat ik daar écht behoefte aan heb, even niet nadenken over een literair vraagstuk in het boek maar fijn een “verstand op nul en lekker lezen boek”. Cohen snapt dit en voert dit op een fijne manier uit in haar boek. Ik ga dan ook zeker bij mijn plaatselijke bibliotheek kijken of ze haar vorige boek hebben, deze schrijver smaakt naar meer!

De ruzies tussen de twee vrouwen, het wederzijds onbegrip, de reacties van hun omgeving en de grote vraag waarom maken dat je vlot doorleest, je wilt het snappen, ehm als in waarom beide vrouwen nooit iets gemerkt hebben (want als lezer oordeel ik daar lekker makkelijk: dit zou mij nooit kunnen overkomen?), enig begrip voor de man in kwestie vervliegt gelukkig al simpelweg op pagina één.

Ik vond het onwijs spannend om mee te doen aan de blogtour en heb deze week de recensies van mijn collega boekenbloggers Jenny en Shyama gelezen die ook meedoen aan deze leuke blogtour (klik).

De sterren

4 / 5 sterren, een fijne roman waarmee je even lekker de wereld om je heen vergeet. Mocht je nog een fijn boek zoeken voor tijdens de kerstvakantie, dan is dit boek zeker een aanrader!

Laat jij je bij het kopen van boeken leiden door de omslag van een boek? Voor mij springt deze omslag er behoorlijk uit.

 

Sandra

De andere vrouw heb ik ontvangen van Uitgever A.W. Bruna. Het feit dat ik dit boek van de uitgever heb ontvangen beïnvloedt mijn mening over dit boek op geen enkele manier. Graag wil ik Uitgever A.W. Bruna (Gemma) hartelijk danken voor het toesturen van dit exemplaar.

Mijn tweede indruk Victus, de val van Barcelona van Albert Sánchez Piñol

Standaard

Het eerste deel van Victus, de val van Barcelona, heb ik uit dus is het de hoogste tijd voor een tweede indruk artikel. Ja je leest het goed, tsja, als je een boek na 200 pagina’s (van de ruim 600 pagina’s) al durft te bombarderen als het mooiste boek dat je in 2014 las, dan verdient het uiteraard ook veel aandacht op je eigen blog; een eerste indruk artikel, een tweede indruk artikel en een boekrecensie!

Victus, de val van Barcelona

Ik roep het wel vaker, ik loop als boekenblogger nu eenmaal het liefst net naast de witte lijn, vaar mijn eigen koers en schrijf rustig 3 blogposts vol over een en hetzelfde boek.

Naar aanleiding van mijn eerste indruk artikel (klik) ontving ik een prachtig cadeau van uitgever Signatuur: Victus, de val van Barcelona, de Nederlandse versie inderdaad, hoe gaaf is dat? Ik heb de Engelse versie uitgelezen en daarna ben ik overgestapt naar de Nederlandse versie en begon weer bij pagina 1.

Victus is opgedeeld in 3 delen: ik heb Veni zojuist uitgelezen (ik schrijf deze blogpost op donderdag 4 december) en start nu gelijk in Vidi, Victus is het slotstuk in dit boek.

Wie is Waltraud

Op deze vraag weet ik het antwoord niet moet ik eerlijk zeggen. Zij lijkt zijn Oostenrijkse secretaresse / minnares / geliefde / steun en toeverlaat / uitschot (?) te zijn. Maar ik lach wat af om Martí Zuviría, de man heeft het behoorlijk hoog in zijn bol, hij vindt zichzelf overduidelijk fantastisch, vooral als hij de arme Waltraud weer eens met woorden als “totebel”, “Oostenrijkse olifant”, “oerang oetan” en “jouw haren lijken altijd net te zijn ondergedompeld in een ton vet” toespreekt. Ik bedoel, een man die zich op deze manier over zijn steun en toeverlaat uitlaat, dat moet toch wel een Hansworst zijn? Want wat probeert hij met zijn harde woorden te maskeren, heeft hij soms diepere gevoelens voor haar of haat hij haar echt zo hevig (maar wáárom dan?)?

Van wat ik bij de lezing op 3 september begreep (klik) komt ook Waltraud terug in het tweede deel (Vae Victus, het komt in 2015 uit in Spanje) van de trilogie Victus, laten we hopen dat Sánchez Piñol Zuviría haar iets vriendelijker gaat benaderen, al zie ik het somber in, de schrijver sprak vol passie over het vervolg en volgens mij geniet hij er stiekem van om Zuviría zoveel mogelijk verwensingen naar het hoofd van Waltraud te laten slingeren. In Nachtlicht (La pell freda, zijn debuutroman) was een mannelijke personage ook erg denigrerend naar de vrouwelijke “reuzekikker” toe, hmz, zie ik hier een patroon senor Sánchez Piñol?😉

En ach, geef hem eens ongelijk, het moet toch heerlijk zijn om je als schrijver helemaal uit te leven met zo’n personage in je boek? Maar al zal Sánchez Piñol wellicht Zuviría niet vriendelijker uitlaten tegen Waltraud, dan hoop ik stiekem dat hij haar wraak laat nemen op Zuviría, al zal dat gezien het tijdsbeeld (18e eeuw) niet erg waarschijnlijk zijn. Arme arme Waltraud…..

Gelukkig is Waltraud niet de enige die er slecht vanaf komt in dit boek. Over koningen is Zuviría ook zeer positief: “alle koningen zijn een stel egoïstische en gewetenloze schurken. Nu en altijd!” en over soldaten is hij gelukkig iets milder: “soldaten zijn simpel maar niet gek”, nu, dat is bijna een compliment toch? Coehoorn, het Nederlandse equivalent van Vauban roemt hij om zijn komkommergezicht. En wie denkt dat Zuviría deze gedachtes voor zichzelf houdt komt bedrogen uit, op zijn 15e beet hij een man in zijn linkerbil, de man had het lef om genegenheid te tonen aan de dochter van Vauban, (hijzelf is bij Vauban in de leer om een militaire ingenieur te worden), tsja en de 15 jarige Zuviría had Jeanne zelf op het oog ;)

Maar toegegeven, behalve hilarisch vind ik Zuviría toch ook een held, een held met een fikse gebruiksaanwijzing, dat dan weer wel.

Een avonturenroman?

Iedere andere schrijver zou de bijna feitelijke vertellingen over hoe men een bastion het beste kan belegeren, hoe loopgraven worden gegraven, welke bommen je dient te gebruiken etc. als droge kost oplepelen, maar zo niet Albert Sánchez Piñol. In Nachtlicht (La pell freda) wist hij mij te boeien met zijn eindeloze omschrijvingen van de bizarheid van het eenzame eiland en in Victus doet hij het weer. Ik heb geen idee hoe hij dit doet, maar om de één of andere reden vind ik zijn vertellingen en omschrijvingen zeer boeiend, laat ik het er maar op houden dat de beste man tovert met woorden, woorden die mij boeien, woorden die al duizenden mensen boeiden. Een avonturenroman is Victus dus zeker, al zou ik het zelf eerder als een historische avonturenroman omschrijven.

Fictie en non-fictie in één boek

Als je mijn blog al een poosje volgt dan weet je dat ik dol ben op historische literatuur en dat maakt uiteraard dat ik ook dol ben op schrijvers die fictie én non-fictie weten te verweven in één en hetzelfde boek. Sommige schrijvers doen dit middels het schrijven van een biografie en verweven hier op een mooie manier hun eigen gedachteloop in (Geertje Paaij – In hemelsnaam (klik)) andere schrijvers doen dit door non-fictie als basis te nemen en hier een verhaal omheen te bouwen. Dit laatste is wat de schrijver van Victus heeft gedaan. Hij heeft de geschiedenis van Catalonië, zijn geboortegrond, als basis genomen en zoals ik in mijn eerste indruk artikel schreef, was dit volgens hem al een boek op zich. Het is de schrijver mijns inziens gelukt om de grenzen tussen fictie en non-fictie nagenoeg onzichtbaar te maken. De dialogen zijn prachtig (al praat Zuviría 5 kwartier in een uur en minstens 4 kwartier hiervan tegen én over zichzelf), de omschrijvingen van de omgeving zijn zeer beeldend en dit alles maakt dat ik de afgelopen 3 maanden amper iets in (de Nederlandse versie van) Victus heb gelezen………, ik-wil-dit-boek-simpelweg-NIET-uitlezen, echt niet, het is simpelweg té mooi! Maar 1 januari 2015 komt steeds naderbij en ik wil mijn boekenblog “afsluiten” met mijn recensie van Victus, de val van Barcelona.

Vertel, durf jij het aan om Victus, de val van Barcelona te lezen?

 

Sandra